อาการเด็กออทิสติก ในรายที่ไม่ได้เป็นรุนแรงมาก มักจะสังเกตอาการได้ยาก ทำให้เด็กไม่ได้รับการกระตุ้นพัฒนาการที่ถูกต้อง จนอาจทำให้ผู้ป่วยมีอาการรุนแรงขึ้นได้

แม่แชร์ วิธีสังเกต อาการเด็กออทิสติก รู้ก่อนรักษาได้เร็ว

ออทิสติก (Autistic) คือ ภาวะระบบประสาททำงานซับซ้อน ผู้ที่เป็นออทิสติกจะมีความสามารถเกี่ยวกับการปฏิสัมพันธ์กับผู้คนในสังคม พัฒนาการทางภาษา และทักษะการสื่อสารด้อยกว่าคนปกติ ทั้งนี้ ผู้ป่วยออทิสติกมักมีพฤติกรรมทำอะไรเหมือนเดิมซ้ำ ๆ เช่น โยนของไปมา สะบัดมือซ้ำ ๆ หรือชอบพูดเลียนแบบ โดยอาการอาจรุนแรงหรือไม่รุนแรงก็ได้ เพราะผู้ป่วยออทิสติกแต่ละคนมีปัญหาและความรุนแรงที่แตกต่างกัน

โดยปัจจุบันยังไม่มีการระบุสาเหตุหรือปัจจัยที่ก่อให้เกิดออทิสติกอย่างเป็นทางการ เบื้องต้นสันนิษฐานว่าโรคนี้เกี่ยวข้องกับความผิดปกติของยีน บางรายอาจเสี่ยงเป็นออทิสติกได้สูงหากบุคคลในครอบครัวมีประวัติป่วยเป็นออทิสติก ดังนั้น ทีมงาน Amarin Baby & Kids ขอนำกระทู้จากคุณแม่ joley ที่ได้โพสต์เรื่องราวที่ลูกถูกวินิจฉัยว่าเป็นออทิสติก โดยคุณแม่ได้สังเกตอาการและพบแพทย์ได้เร็ว จึงทำให้สามารถเข้ารับการกระตุ้นพัฒนาการได้ทัน ซึ่งเรื่องราวต่อไปนี้ คุณแม่ต้องการแชร์เพื่อเป็นอุทาหรณ์และเพื่อให้คุณแม่ได้สังเกต อาการเด็กออทิสติก ไว้ดังนี้

ลูกชายเราวัย 2 ขวบ 8 เดือนถูกวินิจฉัยว่าเป็น ASD หรือที่ทุกคนคุ้นหูกันว่า ออทิสติกเมื่อสัปดาห์ที่ผ่านมาค่ะ

ลูกชายเราเป็นเด็กซุกซน เติบโตมามีพัฒนาการตามวัย เริ่มคว่ำได้ตอน 4 เดือน คลาน 6 เดือน จับยืนได้ตอน7เดือน เริ่มเดินตอน 11 เดือน เริ่มพูดได้ ตอน 15เดือน ทุกอย่างเป็นปกติมาโดยตลอด น้องเป็นเด็กร่าเริง เลี้ยงง่าย ไม่งอแง พูดจารู้เรื่อง ตอบสนองดี แต่มีสิ่งนึงที่แปลกคือ น้องชอบเดินเขย่งเท้า ก็ไม่ได้เอะใจอะไรเพราะน้องใช้รถหัดเดินที่หมุนรอบโต๊ะ ยอดฮิตตอน 7เดือน ตั้งแต่นั้นมาน้องเริ่มเดินเขย่ง แต่ไม่มาก พอทักให้เดินปกติก็เดินได้

น้องอยู่บ้านย่าอีกหลังกับพี่เลี้ยง(พี่เลี้ยงคนนี้ไม่สามารถมาอยู่บ้านเราได้เพราะมีเงื่อนไขบางอย่าง)
เราและสามีจะแวะไปไปหาน้องเกือบทุกวัน ไปอ่านหนังสือช่วงเย็นให้ฟัง วันเสาร์อาทิตย์เราไปรับน้องกลับมาบ้าน ทุกเสาร์อาทิตย์เราจะมีกิจกรรม พาลูกออกไปเที่ยวนอกบ้านทุกวัน ย่ากับพี่เลี้ยงรักน้องมาก น้องเติบโตมาท่ามกลางความรักที่เต็มเปี่ยม

การเลี้ยงดูทางบ้านย่าค่อนข้างตามใจ มีการเปิด TV ให้ดู ซึ่งเราห้ามหลายรอบ แต่เหมือนไม่เป็นผล น้องเริ่มดูตอนเกือบ ๆ 2 ขวบ แต่กว่าเราจะโวยวายให้น้องเลิกดูได้ก็แค่ 2อาทิตย์ก่อนการตรวจ พอ 2 ขวบเต็มเราพาน้องไปเรียนฝึกเข้ากลุ่มพัฒนาการด้านภาษาและสังคม เริ่มมีบางอย่างที่เราเห็นว่าไม่ปกติ
เช่น ซนมาก ฃอบปีนป่าย ไม่ค่อยฟัง ต้องเรียกหลายครั้ง เวลาทำกิจกรรมกับครู บางอย่างสนใจทำ บางอย่างไม่ทำ น้องสามารถบอกชื่อตัวเองได้ แต่พอคุณครูให้พูด น้องจะทำท่าแกล้งไม่ยอมพูด
คนรอบข้างเรามองว่าเป็นเรื่องปกติ เพราะคิดว่ายังไม่ถึงวัยเค้าหรือเปล่า เราเริ่มเหนื่อยกับการพาลูกไปทำกิจกรรม ดูท่าทีลูกไม่ได้มีพัฒนาการทางภาษาที่ดีขึ้นเท่าไหร่ น้องๆที่อยู่ใน Class เดียวกันเริ่มพูดเป็นประโยคยาวๆ ในขณะเดียวกับที่ลูกเราพูดเป็นคำๆ กับประโยคสั้นๆ

จนในที่สุด 8 เดือนผ่านไป เราตัดสินใจพาน้องไปตรวจพัฒนาการเด็ก เพราะคิดว่าน้องเป็นสมาธิสั้น
เราทำการบ้านไปส่วนนึง สรุปพัฒนาการแต่ละด้านเพื่อไม่ให้ข้อใดข้อนึงหลุดไป ทันทีที่เริ่มคุยกับหมอ หมอพูดว่าดูเรากังวลมากเราเลยเล่าอาการของน้องให้หมอฟังว่าเราไม่แน่ใจว่าลูกเราเป็น ADHD หรือเปล่า แต่ไม่น่าใช่ ASD (คิดเองล้วนๆ) อาการของลูกเรา คือ

• ชอบเขย่งเท้า
• ไม่ค่อยสบตาเรียกไม่หัน ต้องเรียกหลายๆครั้ง
• พูดเป็นคำ เป็นวลี เหมือนถูกป้อนโปรแกรม
• พูดตามได้ แต่เสียงก็จะเป็นแบบโมโนโทน
• ความจำดีท่อง ก-ฮ A-Z นับ1-20เป็นภาษาอังกฤษ รู้จักสี รู้จักข้าวของเครื่องใช้ สัตว์เป็น100ชนิด ซึ่งบางอย่างเราจำไม่ได้ แต่น้องจำได้
• ชอบร้องเพลง น้องร้องเพลงเด็กได้หลายเพลง บางส่วนจำเนื้อไม่ได้ก็จะดำน้ำไป
• ถามตอบดี รู้ชื่อนามสกุลตัวเอง สะกดชื่อตัวเองได้
• ชอบเล่นกับเพื่อน น้องมีเพื่อนอายุ 4 ขวบ 5 ขวบ ก็เล่นกันดี(เจอกันเสาร์อาทิตย์)
• ชอบเข้าสังคม ไม่กลัวคนแปลกหน้า
• รู้จักแบ่งปันไม่หวงของ
• เล่นของเล่นตามฟังก์ชั่นที่ถูกออกแบบมา
• ชอบอ่านหนังสือมากเวลาอ่านเค้าจะนิ่งเงียบไม่ซน
• ทำตามคำสั่งได้เก็บของ ทิ้งขยะ ซื้อของจ่ายเงินเองได้
• ถอดเสื้อผ้าใส่เองได้ประมาณนึง
• อารมณ์ร่าเริง ยิ้มง่าย ไม่ชอบให้ถูกตำหนิ พอถูกตำหนิเบาๆแบบเค้าพอรับรู้ได้ก็จะเสียใจมาก
• เล่นบทบาทสมมติเป็นเล่นเป็นคุณหมอ เป็นเด็กเล็ก เป็นสัตว์
• กินยากชอบกินของไม่กี่อย่าง
• มีอาการกลัวเพิ่มขึ้นจากเด็กๆที่ไม่เคยกลัว ก็กลัว เช่นกลัวหมา กลัวการตัดเล็บ

หลังการตรวจสิ้นสุดลง หมอแจ้งว่าน้องเป็น ASD แต่เป็นน้อย แนะนำให้น้องเข้าโรงเรียนจะได้มีสังคมและไปฝึกพูด

เลี้ยงลูกให้ เก่ง ดี มีสุข ไปกับเรา คลิกติดตามที่

อ่านต่อ แม่แชร์ วิธีสังเกต อาการเด็กออทิสติก..Second Opinion และแนวทางการรักษา

เตือนแล้ว แต่ยังต้องเตือนอีก!แค่จุ๊บเดียวที่เผลอให้คนทั่วไปมากอดหอม จุ๊บลูก เพราะเอ็นดูในความน่ารักของเจ้าตัวน้อย แต่ผลที่ตามมาอาจทำคนเป็นพ่อแม่น้ำตาตก เพราะติดเชื้อจากผู้ใหญ่คนนั้นป่วยจนต้องแอดมิทอยู่โรงพยาบาลนานเป็นเดือน

เผลอให้คน จุ๊บลูก ที่ดวงตา ลูก 4 เดือนติดเชื้อเกือบตาบอด

อุทาหรณ์เตือนใจพ่อแม่ลูกอ่อนครั้งนี้ เกิดขึ้นกับครอบครัวชาวอเมริกันที่เผยแพร่ในเว็บไซต์ข่าว  METRO ถึงอาการของเด็กแรกเกิด วัยเพียง 4 เดือน ที่ติดเชื้อเริมบริเวณดวงตาจนเกือบสูญเสียการมองเห็น หลังจากพาไปโบสถ์ คุณแม่วัย 21 ปี เอชลีช ไวท์เล่าถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นว่า

เธอสังเกตเห็นความผิดปกติที่ดวงตาข้างขวาของ โนอา ทินเดล ลูกชายวัย 4 เดือน ที่มีบวมพอง และมีของเหลวไหลออกมา พร้อมกับอาการไข้สูง จึงพาไปพบแพทย์ทันที หลังจากตรวจอาการแล้วจึงทราบว่า เจ้าตัวน้อยติดเชื้อเริม ชนิดหนึ่งที่ติดต่อผ่านการสัมผัสและสารหัดหลั่ง อย่าง น้ำมูก น้ำลายจากผู้ป่วย

แต่ตัวเธอและคนในครอบครัวไม่มีใครป่วยเลยสักคน จึงแน่ใจว่าติดมาจากคนนอกบ้าน ซึ่งเป็นเพียงครั้งเดียวเท่านั้นที่เธอพาลูกน้อยไปโบสถ์ แล้วเพื่อนฝูง  และคนแปลกหน้าต่างพากันมารุมกอดและ จุ๊บลูก ด้วยความเอ็นดูโดยที่เธอไม่ทันได้ระวัง หลังจากนั้นไม่กี่วัน ลูกเริ่มมีไข้ และดวงตาบวมเป่ง

หลังจากผ่านการตรวจอย่างละเอียด แพทย์ชี้แจงว่า ลูกของเธอติดเชื้อเริมอย่างรุนแรงจากการจูบ จนเข้าไปทำลายท่อน้ำตา จึงไม่สามารถขับน้ำตาออกมาทำความสะอาดดวงตามปกติ ทำให้ตาขวาอักเสบจนเกือบบอดสนิท เพราะ ลูกน้อยวัยเพียง 4 เดือนจึงต้องแอดมิทอยู่โรงพยาบาลนานถึงสองเดือนครึ่งทีเดียว

เอชลีชจึงอยากให้ประสบการณ์ของเธอเป็นอุทาหรณ์เตือนพ่อแม่ทุกคนให้ระวังคนแปลกหน้า หรือแม้แต่คนในครอบครัวที่ป่วยอย่าให้มาสัมผัสหรือ จุ๊บลูก รวมถึงตระหนักถึงอันตรายของโรคจากการจูบก่อนจะสายเกินไป

โรคเริมเริ่มจากผู้ใหญ่     

จากกรณีโนอาที่แพทย์ตรวจพบแล้วว่าเป็นการติดเชื้อเริม ซึ่งเป็นโรคติดต่อชนิดหนึ่งที่แพร่กระจายได้ง่ายมากผ่านน้ำลาย การสัมผัสเนื้อตัว และสิ่งของผู้ป่วย ความอันตรายอยู่ที่หากผู้ป่วยเป็นผู้ใหญ่มักไม่แสดงอาการรุนแรง เนื่องจากภูมิต้านทานสูงจึงต่อสู้กับเชื้อโรคได้ แต่สำหรับเด็กๆ อาจลุกลามและกลายเป็นป่วยรุนแรงได้

เริมเป็นโรคผิวหนังที่เกิดจากเชื้อไวรัส Herpes simplex ซึ่งมี 2 ชนิดคือ HSV-1 พบได้ในทั้งเด็กและผู้ใหญ่ มักทำให้เกิดแผลในปาก และ HSV-2 พบมากที่อวัยวะเพศ มักเป็นในผู้ใหญ่มากกว่าเด็ก

หลังจากรับเชื้อจะใช้เวลาฟักเชื้อประมาณ 2-3 วัน แต่บางคนอาจเป็นสัปดาห์  ลูกจะเกิดอาการระคายเคืองบริเวณที่สัมผัสเชื้อ ปวดแสบปวดร้อน มีตุ่มแผล บางรายอาจมีไข้สูง ปวดหัวหรือปวดกล้ามเนื้อ อาการนี้จะเป็นอยู่ราว 10 วันแล้วแผลจะยุบหายไป แต่จริงๆแล้วไม่หายสนิท เพราะเชื้อยังฟักตัวอยู่ในปมประสาท จึงเป็นซ้ำได้อีกหากภูมิร่างกายต่ำ

MUST READ : เมื่อพ่อแม่เป็นเริ่มทำอย่างไรไม่ให้ติดลูก

หากลูกน้อยมีอาการของโรคเริ่ม คุณพ่อคุณแม่ควรพาไปพบแพทย์ทันทีเพื่อตรวจวินิจฉัยและรักษาอย่างถูกต้อง ส่วนวิธีการรักษามักเป็นรักษาตามอาการ เพราะยังไม่มียาเฉพาะโรคโดยตรง เช่น ให้ยาลดไข้แก้ปวดเมื่อมีอาการไข้ หากป่วยหนักต้องแอดมิทเพื่อให้สารอาหารทางน้ำเกลือเพื่อป้องกันภาวะขาดน้ำ พร้อมกับยาต้านไวรัส

ความเสี่ยงของโรคนี้ขึ้นอยู่กับวัยของเด็ก ยิ่งลูกอายุน้อยเท่าไรโอกาสที่จะติดเชื้อรุนแรงก็เพิ่มขึ้น เนื่องจากภูมิคุ้มกันร่างกายยังไม่ดีพอ ฉะนั้นการหลีกเลี่ยงไม่ให้ลูกสัมผัสกับผู้ป่วย หรือคนแปลกหน้าเป็นวิธีป้องกันที่ดีที่สุด เพราะเราไม่มีทางรู้เลยว่า ใครป่วยเป็นโรคอะไรบ้าง

อ่านต่อ วิธีไม่ให้คนนอกบ้านสัมผัสลูกแบบไม่ดราม่า หน้า 2