ผมพยายามจะไม่สร้างความคาดหวังใดๆ กับเจ้าปูนปั้นว่าโตขึ้นเขาอยากทำอะไร อยากเป็นอะไรแต่ แต่ แต่ (ยังไงก็คงต้องมี ‘แต่’ ครับ) แต่ว่าผมคิดว่า ผมจะพยายามสนับสนุนเขา ในเชิงแนะแนวทาง รวมถึงสนับสนุนให้เขาได้เรียนรู้โลกในมุมกว้างและหลากหลาย ผ่านการเดินทางท่องเที่ยว การพบปะผู้คน และการมีกิจกรรมนอกห้องเรียนที่ไม่ใช่การเรียนพิเศษเชิงวิชาการ แต่ให้เรียนพิเศษในแนวกิจกรรมและงานอดิเรกประเภท ดนตรี ศิลปะ และ กีฬา (อันหลังถ้าเป็นกีฬาทั่วไป ปะป๊าสอนเองครับ ฮ่า ฮ่า ฮ่า) ซึ่งมันก็คงไม่ง่ายนักกับการฝึกจิตใจของหม่าม๊า ปะป๊า ไม่ให้คาดหวังในตัวลูก ผมว่าการไม่คาดหวังจากสามี ภรรยาว่าเธอไม่ใช่เจ้าหญิง เจ้าชาย ไม่ใช่ผู้วิเศษ (อย่างเพลงของคุณเพชร โอสถานุเคราะห์) ว่ายากแล้ว การไม่คาดหวังจากเจ้าชายน้อย เจ้าหญิงน้อย ยากกว่านั้นเยอะฮะ

        อย่างไรก็ดี จะมีอยู่3-4เรื่องที่ผมยอมรับเลยว่าตั้งความคาดหวังไว้กับเจ้าปูนปั้นเยอะแต่ผมไม่คิดว่ามันมากเกินไป และผมไม่คิดว่าผมควรจะลดความคาดหวังนั้นจากเจ้าปูนปั้นด้วย ซึ่งตัวแรกก็คือ ‘ความมีระเบียบวินัย’ ครับ

        ผมไม่รู้จริงๆฮะว่าเราควรจะเริ่มสอนให้เด็กมีระเบียบวินัยตั้งแต่อายุสักเท่าไหร่ หลายๆ ท่านอาจจะมองว่า‘จะไปอะไรมากมายกับเด็กอายุเพิ่งจะขวบกว่า’ อืม…ผมน่าจะเริ่มสอนให้เจ้าปูนปั้นหัดเก็บของที่เขารื้อออกมาเล่นตั้งแต่ตอนเจ้าปูนปั้นอายุสักขวบนึงเท่านั้นเองฮะเพราะผมเชื่อว่าระเบียบวินัยเป็นพื้นฐานของหลายอย่างที่ดีในชีวิตครับ

        ในช่วงแรกๆต้องใช้ความอดทนทีเดียวฮะ เพราะเด็กตัวเล็กๆอย่างเจ้าปูนปั้นเกิดมาถนัดรื้อมากกว่าการเก็บแน่นอน (ถ้าลูกใครเป็นตรงข้าม ผมก็ไม่แน่ใจว่าควรจะดีใจดีหรือป่าวนะครับ ฮ่าฮ่าฮ่า)  เพราะ‘การรื้อมันเป็นธรรมชาติที่เกิดมากับตัวเด็ก แต่การเก็บมันต้องผ่านการฝึกฝน’ ครั้งแรกๆที่ผมสอนเจ้าปูนปั้น ผมใช้วิธีพูดซ้ำๆ(ด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนนะครับ) แล้วก็ทำท่าทางประกอบ (และต้องไม่ลืมสบตาเจ้าปูนปั้นไปด้วย) ซึ่งก็สำเร็จบ้างไม่สำเร็จบ้าง บางครั้งที่สำเร็จก็ไม่แน่ใจว่า ฟลุ๊คเพราะเจ้าปูนปั้นอยากทำเองอยู่แล้วหรือเป็นเพราะเราสอนเขาสำเร็จกันแน่

        จนครั้งหนึ่งที่ผมรู้สึกมั่นใจเลยว่า ‘เฮ้ยใช่เลยอันนี้เจ้าปูนปั้น ทำเพราะเขาสื่อสารและเรียนรู้จากการสอนของเรา’  โดยครั้งนั้น เจ้าปูนปั้นรื้อกองแผ่นดีวีดีภาพยนตร์ที่ผมตั้งเรียงไว้บนชั้นออกมาเล่นและเมื่อเจ้าปูนปั้นเบื่อ กำลังจะไปเล่นอย่างอื่นต่อ ผมก็บอกให้เขาเก็บขึ้นให้เรียบร้อยก่อน ผมบอกเจ้าปูนปั้นว่า “Poonpun, put them back on the shelf”และแค่แว้บนั้นเจ้าปูนปั้นก็ก้มลงเก็บและไปวางบนชั้นจริงๆ ทีแรกเจ้าปูนปั้นหยิบแผ่นเดียววางแล้วก็จบ ผมเลยพูดซ้ำ ปรากฏว่าเจ้าปูนปั้นก็ก้มลงไปเก็บต่อจนครบทุกแผ่น ตอนนั้นรู้สึกกระหยิ่มและภูมิใจในตัวเจ้าปูนปั้นและในตัวเองที่สอนเจ้าปูนปั้นสำเร็จ ผมก็เล่าให้หม่าม๊าฟังว่า ถ้าเราพยายามสอน เขาก็เรียนรู้และเข้าใจนะ จากนั้นในวันเดียวกันผมก็ได้ทดสอบเจ้าปูนปั้นอีกครั้งแล้วเขาก็เก็บจริงๆโดยครั้งนี้มีหม่าม๊าเป็นสักขีพยานด้วย

ทุกครั้งที่เขาทำ ผมก็จะตบมือและชมว่าเขาเป็นเด็กดี ซึ่งเขาก็จะยิ้มชอบใจ บางครั้งก็ตบมือตาม หลังจากนั้นเมื่อเจ้าปูนปั้นเข้าใจแล้วว่า รื้อของก็ต้องเก็บ ผมก็มีการเปลี่ยนวิธีการจากการสั่งมาเป็นการทำให้เหมือนชักชวนให้เล่น เช่นเวลาที่เจ้าปูนปั้นเทกล่องบล๊อกตัวต่อออกมากระจัดกระจาย เมื่อผมจะสอนให้เขาเก็บใส่กล่อง ผมก็จะเล่นกับเขาโดยเจ้าปูนปั้นเก็บ 1 ชิ้น ผมก็เก็บ 1 ชิ้นและทำเสียงสนุกๆประกอบ ซึ่งก็ได้ผลดี

 

        หลังจากนั้น ผมก็จะสอนให้เขาเพิ่มขึ้น ไม่ว่าเขาไปหยิบอะไรมา ผมก็จะสอนให้เขาเอาไปเก็บที่เดิม ผมเล่าเรื่องนี้เพื่อแบ่งปันกันนะฮะ เผื่อไปลองใช้กันดู และอยากให้ทุกท่านทราบว่าเด็กอายุขวบกว่าๆก็สามารถสอนให้มีระเบียบวินัยได้ แต่เด็กก็คือเด็กนะฮะ แม้ว่าผมจะคาดหวัง แต่ผมไม่ได้ไปกดดันว่า เขาจะต้องเก็บทุกครั้ง บางครั้งเขายังดื้อไม่ยอมเก็บผมก็ไม่ได้ไปดุอะไร ผมก็เก็บเอง เพราะผมเชื่อว่า‘เขาได้เรียนรู้แล้ว และผมเองไม่ได้ต้องการไปกดดันธรรมชาติเขามากนัก’ บางครั้งเจ้าปูนปั้นเก็บของเกือบจะเสร็จแล้ว จู่ๆเจ้าปูนปั้นก็เปลี่ยนใจเทออกมาใหม่ซะงั้น… สิ่งที่ผมอยากจะแนะนำ ถ้าเจอเหตุการณ์แบบนี้ คือ ‘ยิ้มและหัวเราะกับเขานะฮะ’

 แวะไปดู รอยยิ้มหวานฉ่ำ ที่มีแจกฟรีทุกวันได้ที่

www.facebook.com/Poonpun.Poonpoon นะครับ

บทความโดย: the eleventh line

          เมื่อช่วงวันที่ 30 เมษายน ถึง 10 พฤษภาคมที่ผ่านมา ผมได้ลาพักร้อน ไปเที่ยวกับครอบครัว 3 คน หม่าม๊า ปูนปั้น และ ปะป๊า โดยเราเลือกไปเที่ยวดินแดนในฝันที่หม่ามี๊และปะป๊า อยากไปตั้งแต่สมัยยังไม่มีเงินซื้อตั๋วเครื่องบิน อ่านถึงตรงนี้ผมเชื่อว่าอาจจะมีคนแย้งในใจว่า จะพาไปเที่ยวทำไม เจ้าปูนปั้นอายุหนึ่งขวบกว่าๆ คงจำอะไร ไม่ได้หรอก

          ขออนุญาตออกตัวเลย ว่าเราไม่ได้พาลูกไปเที่ยวนะฮะ แต่ทริปนี้ ปะป๊า หม่าม๊าอยากไปเที่ยว แต่เราเลือกที่จะให้เขาอยู่ข้างๆ เราด้วยต่างหาก เพราะเราไม่เคยคิดว่าการมีเจ้าปูนปั้นจะเป็นอุปสรรคใดๆ ที่จะทำให้เราต้องเปลี่ยนวิถีชีวิตที่รักการท่องเที่ยวเดินทางของเรา  และในอีกมุมหนึ่งต่อให้เขาจะจำอะไรไม่ได้ แต่เมื่อปูนปั้นโตขึ้นมา เราเปิดรูปให้เขาดูแล้วเล่าเรื่องราวให้เขาฟัง  ผมเชื่อว่าเขาจะสัมผัสถึงความรักความผูกพันธ์รวมถึงความสุขที่ปะป๊าหม่าม๊ามีให้เขาได้แน่นอน  (คลิกดูคลิปประกอบ ขออนุญาตแปะคลิปนี้นิดนะฮะ เป็นคลิปที่เมื่อปูนปั้นโต ผมจะเปิดให้ดู)

          ตอนที่เราลงเครื่องที่สนามบิน Domodedovo ที่  Moscow  ขณะที่ต่อแถวรอผ่านด่านตรวจคนเข้าเมือง ผมก็ได้ยินเสียงคน คนหนึ่งที่คุ้นมากๆ จนผมต้องหันไปมองแล้วก็ขออนุญาตถามว่า “ใช่พี่หมอเมาทันตแพทย์พิชัย จาก FM99 (ที่ผมฟังประจำ) หรือป่าว” เพราะเสียงเหมือนมาก ซึ่งก็ใช่จริงๆ เราเลยได้คุยกันในฐานะแฟนรายการ พอพี่หมอรู้ว่าเรามาเที่ยวกัน 3 คน พ่อแม่ ลูก ไม่มีญาติหรือเพื่อนที่พูดรัสเซียได้ และเป็นการมาครั้งแรก แกบอกว่า “ยอดเยี่ยมมาก ผมเห็นด้วยแม้ตอนนี้เค้าจำอะไรไม่ได้ แต่โตขึ้นมา เค้าได้ดูรูปเค้าจะเกิดความทรงจำที่สวยงาม”

          ผมไม่ได้จะมารีวิวทริปท่องเที่ยวครับ แต่จะมาเล่า สิ่งที่ควรเตรียมตัวก่อนไปเที่ยวในประเทศอื่นๆ ว่าเราเตรียมอะไรบ้างที่สำคัญอย่างแรกเลยคือ ตรวจสอบสภาพภูมิอากาศ อุณหภูมิช่วงที่เราจะไปเที่ยว เช่น ตอนที่ผมไปรัสเซีย เพิ่งพ้นหน้าหนาวมา เรารู้ว่าอุณหภูมิจะอยู่ในช่วงเลขหลักเดียวจนถึง 10 กว่าๆ  ดังนั้นเครื่องกันหนาวต้องเต็มที่ ไม่ใช่แค่เสื้อ แต่ ถุงมือ ถุงเท้า กางเกงไหมพรมหนาๆ ที่กันหนาว  อย่าประมาทเลยนะฮะ

          การตรวจสอบสภาพอากาศต่างๆ ก็ไม่ยากครับ เพราะสมัยนี้ application ต่างๆใน มือถือดาวน์โหลดทั่วไปได้ฟรี   ในช่วงที่เราไป พยากรณ์อากาศบอกว่าจะมีบางวันที่อาจจะมีฝนตก เราก็เลยไปหาซื้อพลาสติกคลุมรถเข็นเจ้าปูนปั้นติดตัวไปด้วย หาซื้อได้ตามแผนกเด็กตามห้างสรรพสินค้าครับ เขาออกแบบสำหรับคลุมรถเด็ก คลุมแล้วก็ยังเข็นได้ ซึ่งมีประโยชน์มาก เพราะต่อให้ไม่มีฝน แต่ในวันที่ลมแรงมากๆ เราเอามาคลุมก็ช่วยให้เจ้าปูนปั้นไม่หนาว เพราะเวลาอากาศเย็นๆแล้วมีลมแรงๆประกอบเนี่ย จะเป็นไข้เอาง่ายๆ ซึ่งตอนเราไปมีเจอฝนครั้งหนึ่งช่วยได้มาก ในขณะที่ลุยฝน หม่าม๊า ปะป๊า ตัวเย็นเจี๊ยบ แต่เจ้าปูนปั้นตัวอุ่นสบาย (ที่สำคัญมีวันที่หิมะหลงตกลงมาเป็น ชั่วโมง การมีเจ้าพลาสติกคลุมช่วยเราอุ่นใจได้มากเลยฮะ)

          อีกอย่างที่อยากให้เตรียมคือ เราพาเจ้าปูนปั้นไปตรวจสุขภาพก่อนออกเดินทาง และให้คุณหมอช่วยจัดยาพื้นฐานพกติดไปด้วย ทั้งยาแก้หวัด แก้ไอ แก้ไข้ แก้ท้องเสีย เผื่อไว้ ถ้าไม่ได้ใช้ก็เอากลับมาติดบ้านได้ แต่ถ้ามีอาการอะไรที่โน่น จะได้ไม่ลำบาก ไม่เป็นกังวล

          อ้อ! เราเตรียมขนมและของเล่นที่เค้าชอบ เอาไว้หลอกล่อบนเครื่องบินเผื่องอแง อีกทั้งไว้กินระหว่างทางเวลาเดินเล่นแล้วเกิดแถวนั้นหาของกินยาก หรือของกินเกิดไม่ถูกปากเจ้าตัวเล็กขึ้นมา

          สุดท้าย เตรียมทำใจไว้นิดๆ หากทริปจะต้องปรับเปลี่ยนตามความเหมาะสมของเจ้าตัวเล็กบ้าง และ หากเขางอแงก็อย่าได้หงุดหงิดเพราะเขาไม่ได้เป็นคนเลือกที่จะไป แต่เราเป็นคนเลือกพาเขาไป อีกทั้งเขาไปทำให้เรามีความสุขเพิ่มขึ้นระหว่างเดินทาง

          แค่นี้เองฮะ เราก็จะได้ทริปแห่งความทรงจำอีกทริปนึง

          ถ้าใครอ่านแล้วเห็นด้วย อยากให้แวะกลับไปอ่านอันนี้จังครับ “สุดขอบฟ้ากว้าง-พ่อจะเดินเคียงข้างเจ้า” 

บทความโดย: the eleventh line

          ถ้าบังเอิญวันหนึ่งคุณนั่งอยู่ในร้านอาหารเดียวกับครอบครัวเรา นั่งอยู่โต๊ะใกล้ๆกันคุณอาจจะได้ยินบทสนทนาบนโต๊ะอาหารของครอบครัวเราแล้วคุณอาจจะงงเล็กๆ จนต้องหันมามอ งพร้อมรอยยิ้มเล็กๆ

          ลองจินตนาการภาพตามบทสนทนาข้างล่างไปด้วยกันนะครับ มันน่าจะออกมาประมาณนี้ครับ

          หม่าม๊ากำลังตักอาหารให้เจ้าปูนปั้น

           “หม่ำๆ มั้ย ปูนปั้น … ทำไงก่อน” เจ้าปูนปั้นพยักหน้า ยกมือไหว้และตอบว่า “หม่ำ หม่ำ”

          และ พออาหารกำลังเข้าปาก เจ้าปูนปั้นก็จะพูดประกอบว่า “อ้ำ อ้ำ”

          จากนั้นก็จะได้ยินเสียงคุณยาย ถามขึ้นว่า “ปูนปั้น, โหว เส็ก มา”

          เจ้าปูนปั้นก็พยักหน้า หงึกๆ และก็ถึงคิวปะป๊าก็ถามว่า “ดู ยู วอนท์ ซัม มอร์, ปูนปั้น”

          แล้วเจ้าตัวยุ่งก็พยักหน้าพร้อมพูดว่า “หม่ำ หม่ำ”

          นั่นคือบทสนทนาและฉากชีวิตจริง ที่เกิดขึ้นเป็นธรรมดาในครอบครัวเรา คุณแม่เจ้าปูนปั้นกับผมตกลงกันตั้งแต่ตอนเจ้าปูนปั้นอยู่ในท้องแล้วว่า หม่าม๊าจะพูดภาษาไทยกับปูนปั้น ส่วนผมพูดภาษาอังกฤษ และแน่นอนภาษากวางตุ้งเป็นของคุณยาย (แหม่ ถ้าเป็นตอนสมัยคุณพ่อคุณแม่ของผม หรือ อากงกับคุณย่าเจ้าปูนปั้นนั่นแหละ ยังฟิตๆ เราจะได้มีภาษาแต้จิ๋วเข้ามาอีก)

          จริงอยู่ว่าพ่อแม่ทุกๆ ท่านก็คงจะเคยอ่านมาว่า เราสามารถพูดและสอนเจ้าตัวเล็กได้หลายๆ ภาษาพร้อมกัน เพราะเขาสามารถรับรู้และเรียนรู้ได้ แต่ในทางปฏิบัติบางทีเราก็สงสัยว่าเขาเข้าใจทุกภาษาจริงมั้ย

          ผมมาขอยืนยันคำตอบผ่านบทความวันนี้เลยนะฮะ ด้วยประสบการณ์หนึ่งปีครึ่งที่เจ้าปูนปั้นตัวป่วนมาอยู่กับเราเนี่ย เขาเรียนรู้ทั้ง 3 ภาษาได้จริงๆครับ

          ภาษาแรกที่เจ้าปูนปั้นได้ยินได้ฟังแน่นอนว่าเป็นภาษาไทย ซึ่งเขาคงเรียนรู้ได้ไม่ยากอยู่แล้ว เพราะได้ยินทุกวันจากทุกๆ คนรอบตัว ส่วนภาษาที่ 2 ที่เราเห็นชัดว่า เจ้าปูนปั้นเข้าใจคือภาษากวางตุ้งเพราะคุณยายเวลาไปรับเจ้าปูนปั้นกลับบ้านช่วงเวลาที่อยู่บนรถคุณยายจะพูดภาษากวางตุ้งกับเจ้าปูนปั้นตลอดแล้วเราก็จะเห็นว่าเขาตอบสนองอย่างไร ที่ชัดมากๆ ครั้งแรกคือตอนที่คุณยายพาเจ้าปูนปั้นที่เพิ่งหัดเดินได้ใหม่ๆ ไปหน้า ตี่จู๋เอี๊ยะ (ศาลเจ้าที่ในบ้าน) แล้วคุณยายพูดกับเจ้าปูนปั้นว่า

           “เฉง เฉง ก่ง ก๊ง” (เฉง แปลว่า ไหว้ / ก่งก๊ง คือ เจ้าที่)

ซึ่งเจ้าปูนปั้นก็ยกมือขึ้นไหว้ ตอนนั้นพวกเราสนุกกันใหญ่กับการสอนคำว่า ‘เฉงเฉง’ ให้เจ้าปูนปั้นไหว้เวลาจะรับของหรือเวลาเจอผู้ใหญ่ และจากนั้นเมื่อเจ้าปูนปั้นเริ่มหัดพูด ก็มีอีกหลายคำที่ปูนปั้นเข้าใจและหัดพูดตาม เช่น พอคุณยายจะให้ของก็จะบอกให้เจ้าปูนปั้นพูด “ต๊อแจ่” ซึ่งแปลว่าขอบคุณ แล้วเจ้าปูนปั้นจะตอบกลับมาว่า “แจ่”

          ในส่วนภาษาอังกฤษผมเองก็พูดกับเจ้าปูนปั้นด้วยภาษาอังกฤษตลอดเวลาแต่แรกๆ ก็ไม่แน่ใจว่า เขาจะเข้าใจมั้ย จนวันนึงผมเรียกเขา ให้มาหา“Come on, PoonPun” แล้วเจ้าปูนปั้นก็เดินมาหาผมจริงๆ ผมก็หันไปถามความเห็นหม่าม๊าว่า เขาน่าจะเข้าใจเนอะ แต่เราก็ยังไม่แน่ใจนัก จนช่วงขวบกว่าๆ ที่ผมเริ่มสอนเขาเยอะขึ้น คือ ไม่ใช่แค่พูดคุยแต่ผมจะบอกให้เขาทำโน่นทำนี่ เช่นผมจะให้เจ้าปูนปั้นไปหยิบของ ผมก็จะพูดกับเขาซ้ำๆ อดทนนิดนึงจนเขาทำ เช่น ผมจะให้เขาหยิบรถของเล่นให้ผม ผมก็จะพูดว่า  “Give your car to Papa” แล้วก็รอจนกว่าเขาจะหยิบให้ ถ้ายังไม่หยิบให้ ผมก็จะพูดซ้ำและรอจนกว่าเขาจะหยิบให้ ซึ่งชัดเจนว่า เขาเข้าใจ เพราะตอนนี้เวลาเขารื้อของเล่นออกมาเยอะๆ ผมก็มักจะบอกว่า “Put them back on the shelf” เขาก็จะหยิบกลับไปเก็บ ทุกวันนี้ผมก็คุยกับเขาด้วยภาษาอังกฤษ 100% ซึ่งเขาก็สื่อสารกับเราได้ดี

          ข้างบนเป็นประสบการณ์ที่ผมเอามาแบ่งปันกันฮะ ผมเองไม่เคยเรียนต่างประเทศดังนั้นผมว่าคุณพ่อคุณแม่ไม่ต้องกังวลเรื่องสำเนียงเลย เพราะผมเอง เป็นภาษาอังกฤษที่ออก accent ไทยจ๋า และผมเองก็ไม่ได้เก่งภาษาอังกฤษอะไรนักหนา ตอนเรียนปริญญาตรีวิศวะก็ได้แค่ C แต่ผมเชื่อว่าเรื่องสำเนียงเขาไปโรงเรียนก็คงหัดได้เอง เพราะถ้าผมมัวกังวลผมก็คงเสียโอกาสที่จะปลูกฝังให้ปูนปั้นรู้สึกว่าภาษาอังกฤษก็เป็นอีกหนึ่งภาษาติดตัวตามธรรมชาติเหมือนๆ กับภาษาไทยนั่นแหละ อาจจะมีคนแย้งว่า แบบนี้สำเนียงอังกฤษลูกแย่พอดี ก็แล้วแต่มุมมองนะฮะ เด็กมากมายพี่เลี้ยงพูดไทยไม่ชัด โตมาก็ไม่มีปัญหาอะไร มันคงเหมือนกับที่มีคุณหมอบางคนสอนว่าถ้าคุณพ่อคุณแม่ร้องเพลงไม่ตรงคีย์อย่าสอนเด็กร้องมันจะทำให้เด็กร้องเพี้ยน ถ้าอันนั้นเป็นเรื่องจริงเด็กที่หัดร้องลูกทุ่ง หมอลำ แต่เด็กคงร้องเพลงสากลไม่ได้ตอนโตเลยสินะ

          อ่านมาถึงตรงนี้แล้ว ผมคงต้องกล่าวว่า “ต๊อแจ่” และ “See you next week” ครับ

บทความโดย: บรรทัดที่สิบเอ็ด (พ่อเอก-จิรัฏฐ์ สิริเฉลิมพงศ์)

        การเลี้ยงเจ้าตัวเล็กเนี่ย ไม่ใช่เรื่องง่ายเลยจริงๆ ฮะ  แม้เราจะมีประสบการณ์ผ่านโลกมามากมายขนาดไหน เราก็ไม่สามารถเดาขอบเขตจินตนาการของเจ้าตัวเล็กได้หมดหรอกนะฮะ เพราะจินตนาการของเขาก้าวไปไกลกว่าเราก้าวหนึ่งเสมอ ก็เด็กไม่ใช่หรอครับ ที่จินตนาการว่าเราจะบินได้ เราจะไปอวกาศ แล้วเด็กเหล่านั้นก็โตขึ้นมาทำจินตนาการให้เป็นจริง

        แต่เนื้อหาตอนนี้ ผมไม่ได้จะพูดถึงจินตนาการไกลตัวที่ไหนหรอกครับ แค่ใกล้ๆ ตัว เอาเป็นในบ้านเราเนี่ยแหละฮะ

        มีอยู่วันหนึ่งน่าจะประมาณเดือนกุมภาพันธ์ที่ผ่านมานี้เอง   เป็นเช้าวันหยุดเสาร์ อาทิตย์ สบายๆ ซึ่งเราตื่นกันหมดทั้งสามคนพ่อแม่ลูกแล้วก็ยกทีมกันไปอาบน้ำ ตอนนั้นหม่าม๊าน่าจะอาบน้ำเสร็จแล้วและกำลังแต่งตัวอยู่ ส่วนปะป๊าเองก็กำลังเดินไปหยิบของอีกห้องหนึ่ง ตอนเดินกลับเข้ามา ปะป๊าก็ไม่เห็นเจ้าปูนปั้นในห้องนอนแล้ว แต่ได้ยินเสียงน้ำในห้องน้ำ ตอนแรกไม่ได้คิดอะไร เข้าใจว่า เจ้าปูนปั้นเล่นน้ำในห้องน้ำนั่นแหละฮะ เพราะถ้าเคยเข้าไปดูที่เพจจะเห็นว่าเจ้าปูนปั้นชอบเปิดก๊อกน้ำเล่นมาก แต่แล้วแว้บหนึ่งก็รู้สึกว่าต้องชะโงกเข้าไปดู แล้วภาพที่เห็นคือ

        ใช่ครับ เจ้าปูนปั้นเล่นน้ำในห้องน้ำจริงๆ

        และมันคงไม่มีอะไรมาเล่าให้ฟังครับ ถ้าไอ้น้ำที่ปูนปั้นกำลังเล่นอย่างสนุกสนานนั่น จะไม่ใช่

        น้ำในชักโครก!!!

        โอ้ แม่เจ้า!!! ถ้าคุณได้เห็นใบหน้า แห่งความสนุกสนานของเจ้าตัวป่วนในตอนนั้น ผมสาบานได้เลยว่า คุณจะรู้สึกเหมือนผม คุณจะโกรธไม่ลง แถมยังแอบอยากจะปล่อยให้เล่นต่อเสียด้วยซ้ำไป

        นั่นแหละครับ จินตนาการของเด็ก เขาอาจจะนึกว่านั่นเป็นบ่อน้ำแร่ที่ไหลลงมาจากเทือกเขาสูงอันไกลโพ้นก็เป็นได้

        ผมขอเล่าจินตนาการน่ารักๆอีกสักเรื่องนะครับ

        เมื่อวันศุกร์ต้นเดือนเมษายนที่ผ่านมา เจ้าปูนปั้นยังกลับไปที่เนอร์สเซอร์รี่ไม่ได้ เพราะสัปดาห์นั้นเด็กๆที่เนอร์สเซอร์รี่ติดโรคมือเท้าปากกันงอมแงม (ซึ่งเจ้าปูนปั้นก็เป็นหนึ่งในนั้นด้วย) แม้วันนั้นเจ้าปูนปั้นจะหายป่วยแล้วแต่เราเลือกให้อยู่กับบ้านต่ออีกสักหน่อย เพื่อให้มั่นใจว่าจะไม่มีเด็กป่วยที่นั่นเพิ่ม แล้วค่อยกลับไปใหม่ในสัปดาห์ถัดไป และในวันศุกร์นั้นก็ไม่มีใครว่างอยู่ดูแลเจ้าตัวป่วน ก็เลยถึงคิวที่ปะป๊า ต้องอยู่ตัวต่อตัวกับเจ้าปูนปั้นเป็นสถิติยาวนานที่สุดตั้งแต่เขาลืมตาดูโลก ในตอนกลางวันแม้หม่าม๊าจะมีนมปั๊มเก็บในตู้เย็นถึง 2 ตู้ให้ปะป๊าละลายให้เจ้าตัวป่วนกินสบายๆ แต่เจ้าตัวป่วนคงคิดถึงเต้าหม่าม๊าขึ้นมาก็เลยเดินมาหาปะป๊าแล้วก็ชี้ไปที่หน้าอกปะป๊าและทำท่าจะเปิดเสื้อปะป๊าพร้อมทั้งพูดว่า

         “เน้น เน้น” (แปลว่านมในภาษาของครอบครัวเรา)

         ปะป๊าก็เลยรู้สึก ขำขำ ลองเล่นด้วยซักหน่อย ว่าแล้วก็ เปิดเสื้อให้เจ้าปูนปั้น ซึ่งเจ้าปูนปั้นก็ยื่นหน้ามาใกล้ๆ แต่แล้วก็ส่ายหัวดิก พร้อมทำหน้าอี๋ ส่งเสียงฟู่ๆ เป่าน้ำลายเหมือนจะบอกว่า “แหวะ ไม่ใช่แบบนี้” ฮ่าฮ่าฮ่า

        จินตนาการ ขำขำ ของปูนปั้น ยังมีอีกฮะ แต่บางเรื่องก็ไม่เหมาะที่จะมาเล่าในนี้ ผมเชื่อว่าเจ้าตัวยุ่งที่บ้านคุณพ่อคุณแม่นักอ่านก็คงมีอะไรขำขำแบบนี้เป็นแน่ๆ ว่าแล้วอย่าอ่านเฉยๆ เล่าเรื่องป่วนๆของเจ้าตัวน้อยที่บ้านคุณ ให้ผมอ่านบ้างนะฮะ

         เข้าไปทักทายน้องปูนปั้นได้ที่  www.facebook.com/Poonpun.Poonpoon  และติดตามเรื่องราวน่ารักของครอบครัวนี้ได้ที่ Family Blogger ที่เว็บไซต์เรียลพาเรนติ้งที่นี่ที่เดียวค่ะ

บทความโดย: บรรทัดที่สิบเอ็ด (พ่อเอก-จิรัฏฐ์ สิริเฉลิมพงศ์)