บางคนไม่ใช่ชอบดูชอบฟังเพียงอย่างเดียว แต่ยังชอบแกล้งด้วย ประเภทปิดไฟมืดๆ แล้วเอาไฟฉายส่องใต้คาง แลบลิ้นปลิ้นตา ส่งเสียงครางฮือๆ หลอกผู้ใหญ่และหลอกพวกเดียวกันเองให้เป็นที่สนุกสนาน

 
แพทย์หญิงโจแอน แคนเตอร์ ผู้แต่งเรื่อง Teddy s TV Troubles เล่าให้ฟังว่าเด็กบางคนชอบเรื่องราวสยองขวัญมากเห็นเมื่อไรเป็นต้องรี่เข้าไปดู บางทีดูไปเอามือปิดตาไป เรื่องแบบนี้นักจิตวิทยาเห็นว่าเป็นวิธีการระบายออกอย่างหนึ่งของเด็กว่ากันว่าเป็นวิธีการที่ปลอดภัย ซึ่งเด็กๆ ใช้รับมือกับภาวะอารมณ์ที่แย่จนสุดจะทนได้อย่างสบายใจ เพราะไม่มีปฏิกิริยาตอบโต้กลับเหมือนอย่างที่เกิดขึ้นในชีวิตจริง

 
ถ้าลูกของคุณเป็นแบบนี้ เรามีเทคนิคแนะนำ

 
– อย่าปล่อยให้ลูกอ่านหนังสือหรือดูรายการสยองขวัญตามลำพัง เพราะเรื่องสยองขวัญบางประเภทน่ากลัวเกินไปสำหรับเด็กวัยนี้แต่เราก็ไม่ควรห้ามอย่างเด็ดขาด ทางที่ดีคุณแม่ควรพูดคุยแลกเปลี่ยนเรื่องนี้กับแม่คนอื่นๆ หรือไม่ก็ลองอ่านเรื่องย่อดูก่อนสักรอบแล้วค่อยตัดสินใจ หรือถ้าลูกอยากอ่านหนังสือแนวนี้ แต่คุณไม่แน่ใจในเนื้อหา แนะนำว่าคุณควรนั่งอ่านไปพร้อมกับลูก

 
– เปิดโลกให้ลูกได้ลองสำรวจดูบ้างด้วยความที่อยากจะให้แต่สิ่งดีๆ กับลูก คุณแม่อาจพยายามให้ลูกอ่านแต่หนังสือที่ดีๆ จรรโลงใจ และหลีกเลี่ยงเรื่องราวประเภทผีสยองขวัญ ซึ่งก็เป็นสิ่งที่ถูกต้อง แต่อยากเสนอให้คุณแม่ลองมองอีกมุมดูว่า ความจริงแล้วเรื่องผีอาจจะทำให้เด็กกลัว แต่ในที่สุดลูกก็จะก้าวผ่านความกลัวนี้ไปได้ เรื่องนี้นักจิตวิทยาบอกไว้อีกเหมือนกันว่า เด็กทุกคนต่างต้องการพิสูจน์ตัวเองว่าพวกเขาสามารถก้าวข้ามความกลัวจากจินตนาการที่ภาพยนตร์หรือหนังสือสยองขวัญสร้างขึ้นถ้าผ่านไปได้ ลูกจะภูมิใจในตัวเองมาก

 
– แม่ต้องรู้ว่าเมื่อไรควรให้ลูกหยุดดู ถ้าลูกมีอาการหวาดกลัว ลุกลี้ลุกลน ไม่กล้าขึ้นข้างบนคนเดียว หลังจากดูหนังประเภทนี้คุณแม่ควรให้ลูกหยุดดูจะดีที่สุด ปกติภาพยนตร์ส่วนใหญ่ค่อนข้างน่ากลัวสำหรับเด็กวัยนี้มากกว่าหนังสือ ถ้าลูกตามติดคุณแจไม่กล้าเดินไปไหนคนเดียว หรือชอบฝันร้ายคุณควรปลอบใจลูกว่ามันเป็นเรื่องปกติของคนที่ดูหนังผีที่อาจเกิดความกลัว ทั้งหมดเป็นเพียงจินตนาการเท่านั้น อย่าให้ลูกดูหรืออ่านเรื่องประเภทนี้สักพัก เขาก็จะดีขึ้นเอง

บทความโดย: กองบรรณาธิการนิตยสารเรียลพาเรนติ้ง

ถึงเวลาที่คุณแม่จะต้องมองหาบราดีๆ น่ารักๆ มาให้สวมใส่ แต่ก่อนจะตรงรี่ไปที่แผนกชุดชั้นในสตรี เรามีข้อแนะนำดีๆ มาบอกเล่าให้ฟังกันเป็นการอุ่นเครื่อง

 
– ขณะที่เด็กน้อยวัยทีนส่วนใหญ่มักรู้สึกตื่นเต้นที่จะได้โตเป็นสาวสักที แต่ก็มีบางคนที่ไม่ค่อยจะเป็นปลื้มสักเท่าไร เรื่องนี้คุณแม่ต้องลองสังเกตดู วันหยุดเสาร์อาทิตย์ลองเปรยๆ ชวนลูกสาวไปเดินห้างเป็นเพื่อน แล้วลองแวะไปแผนกชุดชั้นในสตรี ให้เธอเลือกชุดชั้นในเก๋ๆ สักตัวสองตัวมาลองใส่ดูก่อน ก็เข้าทีดีเหมือนกัน

 
– เริ่มต้นในครั้งแรก อาจจะให้ลองใส่แบบสปอร์ตบราก่อน เพื่อให้เกิดความคุ้นเคยเหตุผลที่แนะนำสปอร์ตบราก็เพราะว่า ใส่แล้วจะรู้สึกสบาย แนบไปกับตัว ไม่เหมือนกับชุดชั้นในปกติที่จะมีโครง มีตะขอเกี่ยว ซึ่งลูกอาจยังไม่คุ้น

 
– ในบางกรณี คุณแม่ต้องฟังเหตุผลของลูกด้วย  ว่าจริงๆ แล้วเธอต้องการอะไร แบบไหน เด็กบางคนอาจกังวลว่าเวลาสวมเสื้อแล้ว คนจะมองเห็นบราที่ใส่อยู่ เรื่องนี้คุณแม่ช่วยแก้ได้ด้วยการเลือกบราสไตล์เรียบ ที่สวมเสื้อแล้วจะมองไม่เห็นรอยวิธีนี้จะทำให้สาวน้อยมั่นใจ กล้าสวมบราอย่างมีความสุข

 
– ถ้าลูกยังตัดสินใจไม่ได้สักทีว่าชอบแบบไหน ลองเลือกซื้อบราแบบต่างๆ สัก 2 – 3 แบบมาลองใส่ดูก่อน ต่อไปก็จะเลือกซื้อได้ไม่ยาก เพราะรู้แล้วว่าตัวเองชอบแนวไหน

 
– ในท้องตลาด มีบราสำหรับวัยแรกรุ่นให้เลือกมากมายหลายยี่ห้อ ลวดลายก็สดใสน่าใช้มาก วิธีการเลือกต้องคำนึงถึงขนาดและรูปร่างของเด็กเป็นหลัก เด็กผู้หญิงส่วนใหญ่กำลังเริ่มมีหน้าอกหน้าใจ คุณแม่อาจเลือกแบบเต็มตัวหรือครึ่งตัวก็ได้ บราส่วนใหญ่อาจไม่มีคัพให้เลือกเหมือนกับของผู้ใหญ่ ก็ใช้วิธีปรับสายให้กระชับพอดีตัวเด็กผู้หญิงบางคนอาจต้องใช้ซัพพอร์ตหรือแผ่นหนุนทรวงอกขนาดเล็กๆ ช่วยก็สามารถทำได้ ที่สำคัญควรหลีกเลี่ยงการใช้อุปกรณ์ดันทรงชนิดที่เป็นแผ่นบุฟองน้ำหนาๆ เพราะจะร้อนและไม่เหมาะสำหรับเด็ก

 
– สุดท้าย คุณแม่จำเป็นต้องดูเรื่องขนาดด้วย ควรเลือกบราที่พอดีตัว ไม่แน่นเกินไปและไม่หลวมเกินไป ทางที่ดีควรพาลูกไปด้วยจะได้ลองวัดขนาดรอบอก และให้ได้ลองเลือกสี เลือกแบบเอง ก็สนุกไปอีกแบบเราจะได้รู้ว่าเขาชอบแบบไหน แนวไหนคราวหน้าคุณแม่ก็เลือกซื้อแบบที่ถูกใจไปฝากได้อย่างสบาย

บทความโดย: กองบรรณาธิการนิตยสารเรียลพาเรนติ้ง

เจ้าลูกชายก็เอ่ยปากขึ้นว่าอยากมีกล้ามเท่ๆ แบบที่เห็นในทีวีบ้าง (ด้วยเหตุผลง่ายๆ คือเพื่อเสริมความหล่อของผมครับ) คุณแม่จะตัดสินใจเรื่องนี้อย่างไรดี

 
จริงๆ แล้วการฝึกเล่นเวทเป็นสิ่งที่ดีเพราะทำให้ร่างกายฟิต แข็งแรง ทำให้เด็กๆรู้สึกรักและนับถือตนเอง เกิดความรู้สึกที่ดีกับตัวเอง รวมทั้งยังส่งเสริมนิสัยรักการออกกำลังกายและรู้จักดูแลสุขภาพให้กับลูกด้วย

 
แต่คุณไบรอน แพทเทอร์สัน ผู้เชี่ยวชาญ ด้านวิทยาศาสตร์การกีฬาสำหรับเด็ก ที่แคลิฟอร์เนีย แนะนำว่า ความจริงอีกด้านหนึ่งที่คุณแม่ไม่ควรมองข้ามก็คือ ลูกของเรายังเป็นเด็กอยู่ เขาไม่ได้เป็นประเภทผู้ใหญ่ตัวเล็ก ดังนั้นก่อนที่จะตัดสินใจให้ลูกเล่นเวท ควรพิจารณาข้อแนะนำเหล่านี้ดูก่อน

 
ต้องแน่ใจก่อนว่าเขาพร้อม สังเกตได้จากเด็กต้องรู้จักทิศทางในการยกเวทขึ้นลงได้อย่างปลอดภัยตามที่ครูฝึกแนะนำ ถ้าทำได้ก็ลงมือฝึกกันได้เลย อายุที่พร้อมอยู่ในช่วงราว 8 – 10 ขวบ

 
–           เริ่มต้นฝึกกับผู้เชี่ยวชาญเท่านั้น กระดูกและกล้ามเนื้อของหนุ่มน้อยวัยพรีทีนยังไม่แข็งแรงเหมือนกับของผู้ใหญ่ ทำให้อาจเกิดอาการบาดเจ็บได้ง่าย ทางที่ดีควรพาลูกไปฝึกที่ฟิตเนส เซ็นเตอร์หรือศูนย์กีฬาที่มีผู้เชี่ยวชาญคอยให้คำแนะนำและดูแลอย่างใกล้ชิดจะปลอดภัยกว่า ครูผู้ฝึกจะออกแบบท่าที่เหมาะกับสภาพร่างกายของเด็ก เพื่อค่อยๆ ปรับร่างกายให้แข็งแรงขึ้นตามลำดับ

 
–           หลีกเลี่ยงการใช้อุปกรณ์ประเภทเครื่องบริหารร่างกายที่มีขนาดใหญ่ เพราะอุปกรณ์พวกนี้ออกแบบมาสำหรับผู้ใหญ่โดยเฉพาะ เด็กๆ ควรจะเลือกใช้พวก free weightsจะดีกว่า มีตั้งหลายท่าที่ช่วยทำให้กล้ามเนื้อแข็งแรง อย่างเช่น push-ups หรือ squatsซึ่งไม่จำเป็นต้องใช้อุปกรณ์ที่ยุ่งยากราคาแพงแต่อย่างใด

 
–           เน้น…เล่นอย่างไรไม่ให้บาดเจ็บ กฎสำคัญ ของการเล่นเวทที่คุณแม่จำเป็นต้องย้ำให้ลูกฟังอยู่เสมอคือ เวลาเล่น ลูกต้องให้ความสำคัญในเรื่องเทคนิค ท่าทางในการเล่นถูกต้อง เพื่อความปลอดภัยของตัวเอง ไม่พยายามยกเวทที่มีน้ำหนักเกินกำลัง นอกจากนี้ไม่ควรทุ่มฝึกซ้อมมากจนเกินไป สัก 2 – 3 ครั้งต่อสัปดาห์ก็เพียงพอแล้ว

บทความโดย: กองบรรณาธิการนิตยสารเรียลพาเรนติ้ง 

                  อาการของคนเป็นโรคนี้ก็คือเห็นอะไรเป็นเงินเป็นทองหมด เห็นหาดสวย  ภูเขาสวยก็นึกถึงการทำรีสอร์ททันที คิดสะระตะว่าเขาจะขายไหมและจะเอามาหาเงินได้อย่างไร  มิได้คิดว่ามันเป็นสิ่งงดงามโดยธรรมชาติและเป็นของมนุษยชาติ     

 
                  นอกจากนี้ก็เป็นคนติดแบรนด์เนมราคาแพงงอมแงม บางครั้งถึงไม่มีเงินซื้อในปัจจุบันก็ซื้อเชื่อผ่านบัตรเครดิตไปก่อนก็ได้

 
                  คนเป็นโรคนี้จะมีอาการของการเป็นคนชอบใช้เงิน และเชื่อว่าเงินแก้ไขทุกปัญหาได้ ถ้าจะไม่ให้ลูกติดโรคนี้ พ่อแม่ก็ต้องไม่เป็นโรคนี้ก่อนละครับ

ในโลกทุนนิยม ทุกคนก็ติดโรคนี้ด้วยกันทั้งนั้น ถึงแม้จะยังไม่มั่งคั่งพรั่งพร้อมก็ตามที ประเด็นจึงอยู่ที่ดีกรีของการติดเชื้อโรคนี้ พ่อแม่ช่วยลูกไม่ให้ติดโรคนี้ในดีกรีงอมแงมได้ครับ

 
1)    การไม่ท่องบ่นมนตรา “แบรนด์เนม” อยู่ตลอดเวลา     

 
                  พ่อแม่ไม่จำเป็นต้องซื้อของแบรนด์เนมให้ลูกเห็นในทุกเรื่องโดยอธิบายให้ลูกเข้าใจว่าแต่ละกรณีก็มีความเหมาะสมไม่เหมือนกัน บางครั้งการซื้อของแบรนด์เนมทำให้ได้ประโยชน์จากเงินมากกว่าถ้าหากมีเงินซื้อ กล่าวคือทนทานกว่าและสอดคล้องกับวัตถุประสงค์ของการใช้

 
2)  ไม่ใช้จ่ายอย่างเขลา ๆ ให้ลูกเห็น    

 
                  เช่น เปลี่ยนโทรศัพท์รุ่นใหม่ทุกสามเดือนหรือไปกินอาหารในที่หรูหราสิ้นเปลืองเงินทองโดยไม่จำเป็น

 
3)  เข้าใจความสุขแต่ไม่ควรถึงขั้นกระหาย

 
                  ความสะดวกสบายเป็นเรื่องปกติของมนุษย์แต่ไม่ควรกระหายแสวงหามันอย่างไร้เหตุผล เช่น การไปกินอาหารในร้านที่มีการปรับอากาศเป็นความสุข แต่การต้องกินอาหารเฉพาะร้านที่มีเครื่องปรับอากาศเป็นเรื่องไม่เหมาะสม

ส่วนการใช้สินค้าแบรนด์เนมหรือใช้สินค้าธรรมดาก็คือการเลือกของมนุษย์ตามปกติซึ่งทุกคนก็ต้องกระทำอยู่ตลอดเวลาอยู่แล้ว เพียงแต่จำเป็นต้องใช้จ่ายเงินด้วยจำนวนที่แตกต่างกันมาก  สินค้าแบรนด์เนมคงทนงดงามและก่อให้เกิด “ออร่า” ของการใช้ (มากน้อยบ้างแล้วแต่รสนิยมของคน    บางคนสินค้าแบรนด์เนมไม่มีผลต่อความรู้สึกของเขา “ออร่า” จึงไม่เกิดในสายตาของเขา)

 
ประเด็นสำคัญของการซื้อสินค้าแบรนด์เนมคือการพิจารณาประโยชน์ของการใช้มากกว่าการพิจารณาว่าเป็นสินค้าแบรนด์เนม กล่าวคือ “มองให้ทะลุ” ถึงประโยชน์ของมันและราคาที่สามารถซื้อหามาใช้ให้ได้ มิได้มองว่าเมื่อเป็นแบรนด์เนมแล้วก็ต้องซื้อมาใช้ให้ได้ในทุกกรณี

 
                   คนจำนวนมากซื้อสินค้าแบรนด์เนมเพราะมีความสุขจากการได้เป็นเจ้าของ โดยมิได้คำนึงเรื่องประโยชน์ของมันเป็นเรื่องใหญ่ โดยเฉพาะอย่างยิ่งมิได้พิจารณาประโยชน์เมื่อเทียบกับเงินที่ใช้จ่ายไป

 
                   ถ้าพ่อแม่ตกอยู่ในสภาวการณ์เช่นนี้อยู่เสมอ คือไม่สามารถมองทะลุจนเปรียบเทียบประโยชน์และเงินที่จ่ายออกไปได้ก็น่าเป็นห่วงลูกที่จะโตขึ้นเป็นอันมาก          

บทความโดย:  ดร.วรากรณ์ สามโกเศศ