ตอนที่เจ้าปูนปั้นอายุได้ 1 ขวบ 4 เดือน หม่าม้าก็มาชวนปะป๊าว่า   “พาปูนปั้นไปหาคุณหมอผู้เชี่ยวชาญด้านพัฒนาการเด็กกันมั้ย “

        จริงๆ ปะป๊าไม่ค่อยเห็นด้วยเท่าไหร่แต่ก็ไม่อยากขัดใจหม่าม้า เพราะหม่าม้าบอกว่า

        “อยากให้คุณหมอดูว่า เราควรพัฒนาอะไรให้เจ้าปูนปั้นเพิ่มเติมบ้าง และด้วยวิธีอย่างไร”

        หม่าม้าหว่านล้อมปะป๊าว่า คุณแม่บางคนจะได้รับคำแนะนำจากคุณหมอถึงวิธีอ่านนิทานให้มีเสียงสูงต่ำ จึงจะทำให้ลูกสนใจ  มันอาจจะดูเป็นเรื่องธรรมดาที่เรามองข้าม  แต่คุณหมอเฉพาะทางเห็นความสำคัญของเรื่องนี้และนำมาแนะนำให้เรา  เพราะการสื่อสารกับเด็กนั้นมีความอ่อนไหวพอตัวทีเดียว

       หม่าม้าโทรไปขอนัดคิวคุณหมอ  แต่กว่าจะได้พบก็ต้องรอประมาณ 2-3 สัปดาห์  (คุณหมอที่เราไปพบ คือ พญ.เสาวภา พรจินดารักษ์ )  พอได้เจอหน้าคุณหมอ คุณหมอถามคำถามแรกว่า  “จะมาถามเรื่องอะไรคะ”  ในขณะที่ปะป๊า ทำหน้ามึน หม่าม้าก็ตอบคุณหมอไปว่า “กลัวว่า ปูนปั้น จะสมาธิสั้นคะ” 

        ช่วงแรกๆ คุณหมอก็จะไม่ยุ่งกับเจ้าปูนปั้นเท่าไหร่  จะปล่อยให้เราชวนปูนปั้นเล่นโน่นเล่นนี่ เหมือนเวลาอยู่ที่บ้าน แล้วคุณหมอจะแค่สังเกตดูพฤติกรรมทั่วๆ ไปแล้วก็จะถามข้อมูลเราเพื่อประเมินดูวิธีเลี้ยงดูของเรา  ประเมินการมีปฏิสัมพันธ์กันระหว่างในครอบครัว และที่สำคัญเพื่อประเมินดูธรรมชาติเวลาอยู่ที่บ้านของเจ้าปูนปั้น

       จากเดิมปะป๊าไม่รู้มาก่อนว่าหม่าม้ามีความกังวลอะไรในตัวเจ้าปูนปั้น ก็เพิ่งจะรู้วันนี้นี่เอง ว่าหม่าม้ากลัวว่าเจ้าปูนปั้นจะเป็นเด็กสมาธิสั้น เนื่องจากเห็นปูนปั้นนั่งฟังนิทานไม่ได้นานๆ และกับของเล่นบางอย่าง ก็เล่นแป๊บเดียวก็เลิกเล่นซึ่งทั้งหมดนั่นไม่ใช่สิ่งที่ปะป๊ากังวลเลย (ทำเอาคุณหมอทำหน้างงว่า คุณพ่อคุณแม่ไม่ได้คุยกันก่อนมารึ ฮ่าฮ่าฮ่า)

        ผมตอบคุณหมอไปว่าคุยกันมาแต่ปะป๊าไม่รู้ว่าหม่าม้ากังวลแบบนี้  เพราะทีแรกบอกผมแค่ว่าจะมาให้คุณหมอดูพฤติกรรมทั่วไปแล้วขอคำแนะนำว่าควรปรับปรุงเพิ่มเติมอะไรบ้างอย่างไร หลังจากคุณหมอคุยกับปะป๊าและหม่าม้าไปพักใหญ่  คุณหมอมีสีหนาแปลกใจเล็กๆ ว่าเราสองคนมีมุมมองต่างกันมาก ในขณะที่หม่าม้ากังวล  ปะป๊ากับดูพอใจและมีความสุขกับพัฒนาการและสิ่งที่ปูนปั้นเป็น หรือในขณะที่หม่าม้าพยายามศึกษาหาวิธีที่จะพัฒนาปูนปั้นเพิ่ม ปะป๊ากลับรู้สึกอยากให้เขาอิสระในแบบที่เขาอยากโต

        ถึงจุดนี้คุณหมออธิบายได้ดีทีเดียวครับว่า สิ่งที่ปะป๊าคิดก็ถูก ในการที่จะปล่อยให้เขาเติบโตตามธรรมชาติแบบปล่อยอิสระอยากทำอะไรก็ทำ ไม่อยากทำก็ยังไม่ต้องทำ แต่นั่นก็อาจจะเสียโอกาสที่ลูกเราอาจจะพัฒนาไปได้อีกขั้นถ้าเรารู้ว่าเขาพร้อมและ/หรือเรารู้ว่าควรสอนอะไรเขาต่อ ด้วยวิธีไหน เช่นเราเล่าให้คุณหมอฟังว่าปูนปั้นชอบเล่นรถมากและเล่าวิธีเล่นรถของปูนปั้นให้คุณหมอฟัง คุณหมอบอกว่า วิธีการเล่นของปูนปั้นเป็นการเล่นรถที่ใส่จินตนาการเพิ่มเติมได้ดี ซึ่งจริงๆ ถ้าเราสอนอย่างอื่นเพิ่มเขาจะพัฒนาไปได้มากกว่านี้ เป็นต้น

        ตอนหน้ามาอ่านต่อ ในขั้นต่อไปที่คุณหมอจะเริ่มสื่อสารกับเจ้าปูนปั้นโดยตรงครับ (อ่านต่อตอนที่ 2 นะครับ)

บทความโดย: บรรทัดที่สิบเอ็ด (พ่อเอก-จิรัฏฐ์ สิริเฉลิมพงศ์)
ภาพโดย: 

        เคยอ่านเจอที่ไหนสักแห่งเมื่อนานมาแล้ว นานจนจำไม่ได้นั่นแหละครับ เขาเขียนไว้ว่า

         ‘จงเรียนรู้ให้เหมือนเด็ก ที่สนุกตื่นเต้นกับทุกสิ่งทุกอย่างรอบตัว’

         ตั้งแต่เจ้าปูนปั้นเริ่มเดินได้ ผมจึงเพิ่งจะได้เรียนรู้จากเจ้าปูนปั้นว่า ที่บ้านของผมเต็มไปด้วยของเล่นทั้งนั้นเลย ของที่เราเคยเห็นว่าใช้ทำงานโน่น ทำงานนี่ แต่จากสายตาเจ้าปูนปั้น เขาไม่เคยเห็นในแบบเราเสียเลย   เด็กมีมุมมองที่ผู้ใหญ่อย่างเราหลงลืมไปแล้ว เจ้าปูนปั้นทำให้ผมคิดถึงสิ่งที่เจ้าชายน้อยพูดไว้ว่า

        ‘Grown-ups never understand anything for themselves, and it is tiresome for children to be always and forever explaining things to them.’

        ที่ผมเคยเล่าไปแล้วอย่างพัดลมตั้งพื้นตัวสูงก็กลายเป็นพาหนะอะไรสักอย่างให้เจ้าปูนปั้นไว้ขับเคลื่อน บรึ้นๆ (ลองอ่านตอนที่ชื่อ ‘ก้าวแรกของเจ้า พ่อเฝ้ามอง’ นะครับ)

        เครื่องดูดฝุ่น เป็นของเล่นแสนสนุกของเจ้าปูนปั้น ทุกตอนเช้าวันเสาร์ ป้าฟ้าจะเข้ามาทำความสะอาดบ้านของเรา ซึ่งเราก็จะได้เห็นเจ้าปูนปั้นมองตามป้าฟ้า เวลาป้าฟ้า เดินทำงานในบ้านไปๆมาๆ และ ช่วงเวลาที่น่าตื่นเต้นของเจ้าปูนปั้นก็มาถึง เมื่อป้าฟ้าลากเอาเครื่องดูดฝุ่นออกมา และนั่นก็ได้เวลาที่เจ้าปูนปั้นจะเดินพรวดเข้าไปหา ส่งเสียงอ้อแอ้และส่งยิ้มทักทายป้าฟ้า เหมือนจะขอบคุณที่ป้าฟ้าเอาของเล่นมาให้เล่น ท่าทางที่เวลาเจ้าปูนปั้นเล่นเครื่องดูดฝุ่น ผมเดาว่าเขาคงเห็นเป็นรถเด็กเล่นคันโต เพราะนอกจากจะวิ่งได้แล้ว เสียงครางหึ่งๆของเครื่องดูดฝุ่นน่าจะเร้าใจเจ้าตัวป่วนไม่ใช่น้อย ส่วนเครื่องมือทำความสะอาดแบบไม่ต้องใช้ไฟฟ้า อย่างไม้กวาดและที่ตักผงก็เป็นของน่าสนุกของเจ้าปูนปั้นเช่นกัน

         ของเล่นโปรดอีกอย่างหนึ่ง ที่สร้างรอยยิ้มให้ใครต่อใครเวลาเห็นก็คือ รถเข็นสนามบิน และรถเข็น supermarket นั่นเอง แต่เจ้าปูนปั้นไม่ได้ไปนั่งในนั้นเหมือนเด็กคนอื่นๆ  หรอกนะครับ   แต่จะเข็นไปทั่ว แม้รถเข็นคันบะเริ่มเมื่อเทียบกับเจ้าปูนปั้น แต่เจ้าตัวยุ่งก็ไม่ได้หวั่น แต่จะเข็นไปแบบเอาจริงเอาจังด้วยแววตาที่สนุกสนาน รอยยิ้มและเสียงหัวเราะ

        อ้อ! รถเข็นเด็ก ก็ไม่ได้มีไว้ให้เด็กนั่งเสมอไปหรอกนะครับ เพราะสำหรับเจ้าปูนปั้น รถเข็นเด็ก บางทีก็มีไว้ให้ เด็กเข็น ส่วนในรถเข็นเราก็ไว้วางของแทนซะเลย  ลองดูคลิปน่ารักๆนะครับ เคยมีครั้งหนึ่งมีชาวต่างชาติเดินมาขอถ่ายคลิปไปดูเล่นด้วยครับ (มี 3 คลิปครับ >> 1  2  3) 

        ปูนปั้นกับผม เรารู้จักกันมาปีกว่าๆ  แล้วล่ะครับ ยิ่งรู้จักกันนานขึ้น ยิ่งเราอยู่ด้วยกันนานขึ้น ผมก็ยิ่งไม่แน่ใจทุกวันที่เราอยู่ด้วยกัน ผมเป็นคนสอนเขา หรือ เขาเป็นคนที่สอนผมกันแน่ เพราะผมได้เรียนรู้และรับรู้ความสุขจากรอยยิ้มที่ปูนปั้นมีให้ได้ทุกวัน เหมือนเขาสอนผมอยู่ว่า ‘ปะป๊าครับ ยิ้มและหัวเราะกับทุกเรื่องให้เหมือนผมสิครับ’

        ส่วนประโยคที่ว่า  ‘จงเรียนรู้ให้เหมือนเด็ก ที่สนุกตื่นเต้นกับทุกสิ่งทุกอย่างรอบตัว’

        จนถึงตอนนี้ผมก็ยังนึกไม่ออกว่าอ่านมาจากที่ไหน … แต่ ถ้าคุณถามผมตอนนี้ว่าใครสอนความหมายของประโยคนั้นให้ผม … คุณรู้ ใช่มั้ยครับว่า ผมกำลังจะตอบชื่อใคร ..

        ติดตามเพจน้องปูนปั้นได้ที่ https://www.facebook.com/Poonpun.Poonpoon

บทความโดย: บรรทัดที่สิบเอ็ด (พ่อเอก-จิรัฏฐ์ สิริเฉลิมพงศ์)

แม้การกินนมแม่จะช่วยให้เจ้าปูนปั้น แข็งแรง มีภูมิคุ้มกันโรค (เวลาป่วยอาการจะไม่หนัก) แต่จากการที่ต้องอยู่กับเด็กจำนวนเยอะๆ ไม่ว่าเด็กคนไหนจะแข็งแรงอย่างไร ก็คงต้องป่วยกันบ้างล่ะครับ และแล้วเจ้าปูนปั้นก็โดน มือ เท้า ปาก เล่นงานจนได้

เจ้าปูนปั้นเอง ไม่ยอมพลาดอาการป่วยยอดฮิตเลย เกิดมาไม่กี่สัปดาห์ก็ตัวเหลืองซะอย่างนั้น ทั้งๆ ที่ตอนคลอดตัวโตจนหม่าม๊า ปะป๊า กระหยิ่มว่าลูกเราแข็งแรง พอตัวเหลืองก็เลยต้องไปนอนในตู้อบหลายวัน ทำให้ป๊ากับม้าได้ลิ้มรสความรู้สึกไฮโซได้ไปนอนกลางเมือง ต่อมาเมื่ออายุใกล้ 1 ขวบ ก็มาเป็นโรต้าเสียอีก (ตามที่เคยเขียนเล่าให้ฟังมาแล้ว)

รอยยิ้มที่หาย ไปกับ มือ เท้า ปาก

ครั้งล่าสุด อาการป่วยที่ทำเอาผมยอมรับเลยว่า ‘ใจเสีย’ ขณะที่ประชุมอยู่ที่โรงงานต่างจังหวัด หม่ามี๊ก็โทรมาบอกผลการตรวจของแพทย์ (ช่วงวันหยุดแอบเห็นตุ่มแดงๆ ที่มือ 2-3 ตุ่ม เราก็ไม่ได้คิดอะไร แต่คืนนั้นเขาโยเย ทั้งๆ ที่ปกติจะนอนยาว)  เมื่อวางหูผมก็ต้องขออนุญาตผู้ร่วมประชุม ขอกลับกรุงเทพฯ ก่อน ด้วยเหตุผลที่ไม่อ้อมค้อม

ผมขอโทษที่ต้องกลับก่อนนะครับ ลูกผมป่วย คุณหมอบอกว่า เป็น มือ เท้า ปาก’ คือในมุมมองของผมโรคนี้มันน่ากลัวมาก เพราะจำได้ว่าถึงขั้นทำให้เด็กเสียชีวิตได้ มาทราบตอนหลังว่า เชื้อไวรัส มือเท้าปาก ไม่ได้มีตัวเดียว ความอันตรายก็แตกต่างกันไป โชคดีที่ตัวที่เจ้าปูนปั้นเป็น ไม่ใช่ตัวที่ร้ายแรงนัก

อาการหนึ่งที่ทำให้เด็กเป็น มือ เท้า ปาก อาการทรุด คือ การทานอาหารไม่ได้ เพราะเขาเจ็บแผลในปาก (ซึ่งในปากจะมีแผลร้อนใน จำนวนหลายแผล เห็นแล้วน้ำตาจะตกทีเดียวครับ เพราะผู้ใหญ่อย่างเราเป็นแผลร้อนใน 2-3 แผล ยังเจ็บแทบแย่) โชคดีมากเลยครับ ที่คุณหมอที่ดูแลปูนปั้นมาแต่เด็ก (เป็นคุณหมอรับเจ้าปูนปั้นตอนคลอด) แม้จะเป็นหมอสมัยใหม่ แต่คุณหมอบอกกับคุณยายเจ้าปูนปั้นว่า

             ตอนที่เจ้าปูนปั้นยังเป็นทารก (ยังเดินไม่ได้) เราก็อยากเห็นเขาเดินได้ไวๆ เพราะในใจแอบคิดว่าเราน่าจะสบายขึ้น เพราะเขาจะช่วยตัวเองได้มากขึ้น แต่พอเจ้าปูนปั้นเดินได้เข้าจริงๆ เราถึงรู้ว่ามันน่าปวดหัวอย่างที่ปู่ย่าตายายว่าไว้จริงๆ

             เจ้าปูนปั้นเป็นเด็กที่เดินได้ค่อนข้างเร็ว เริ่มตั้งไข่และเดินได้เป็นเรื่องเป็นราวตอนประมาณ 9 เดือน แต่เป็นเด็กที่แทบไม่ได้คลานเลย เพราะจากแบเบาะ เราก็เห็นภาพตั้งไข่หัดยืนเลย เพราะคลานอยู่แป๊บเดียว แทบจะเรียกว่า เขาหัดคลานพร้อมหัดยืน และ หัดเดินเลยก็ว่าได้ (หรือจริงๆ เจ้าปูนปั้นหัดคลานช้าไป ก็ไม่แน่ใจแฮะ)

             แต่เมื่อเดินได้ เจ้าปูนปั้นก็เดินไม่หยุดกันล่ะทีนี้ เพราะพอเขาช่วยตัวเองได้มากขึ้น เขากลับป่วนเรามากขึ้นไปด้วยนี่สิ อะไร ๆ ก็คงน่าสนุกไปหมดสำหรับเด็กที่เพิ่งเดินได้  โดยเฉพาะอะไรที่เราไม่อยากให้เขาสนุก.. ไม่ว่าจะเป็นแบบพื้นๆ จนไปถึงแบบที่ทำเราต้องพุ่งพรวดจากที่ตั้งไปถึงเจ้าตัวป่วนในเสี้ยววินาที เช่น

–                    ประตูเลื่อนแสนสนุก ที่เจ้าปูนปั้นสามารถเปิดปิด ซ้ำไป ซ้ำมา 30-40 รอบ พร้อมกับความหรรษาในการฟังเสียงประตูกระแทก ตึง ตึงเบื่อประตูหนึ่ง ก็ไปสู่อีกประตูหนึ่ง เบื่อประตูเลื่อน ก็ไปบานพับไม้ เบื่อบานพับไม้ไปสู่บานเลื่อนมุ้งลวด อ้อ อย่าคิดว่า หน้าต่างที่อยู่สูงจากพื้นนิดหน่อยจะรอดพ้นมือเจ้าปูนปั้นนะฮะ

–                    วงล้อแสนอัศจรรย์ เราแอบเห็นเขาชอบมองวงล้อและพยายามเอื้อมไปจับ ตั้งแต่ตอนที่ยังต้องอุ้มอยู่แล้วฮะ ดังนั้นเมื่อเดินเองได้ ทุกอย่างที่สามารถเข็นได้ก็จะถูกเจ้าปูนปั้นเอามาเข็น (อันนี้อาจจะเป็น ความผิดเราเอง เพราะหัดเดินเขาด้วยรถเข็น หัดเดิน พอเดินได้ เราก็รู้ว่าเขาหลงรักมันเข้าแล้ว 555) ของที่เข็นได้อย่าง รถเข็นเด็กก็จะถูกเจ้าปูนปั้นลากไปมาในบ้าน หรือ แม้แต่สิ่งที่เข็นไม่ได้อย่างเก้าอี้ กล่อง ลัง โต๊ะ ก็กลายเป็นสิ่งที่เคลื่อนที่ได้ เมื่อเราใส่แบตเตอรี่ยี่ห้อปูนปั้นเข้าไป

–                    พัดลมตั้งพื้น บรื้นๆ บรื้นๆ อันนี้เราก็ไม่รู้เจ้าตัวป่วนจินตนาการพัดลมตั้งพื้นตัวสูงเป็นยานยนต์ประเภทไหน แต่ถ้าได้ทีปะป๊า หม่ามี๊เผลอ เจ้าตัวป่วนเป็นได้ไปยืนบนฐานพัดลม เอามือทั้งสองจับแกนขาพัดลม แล้วก็โยกตัว ทำสีหน้ายิ้มสนุก พร้อมทำเสียง บรื้นๆ บรื้นๆ เห็นทีไร ดุไม่ลงทุกที (คลิกดู ปูนปั้นเล่นบรื้นๆ )

–                    ปลั๊กไฟ สายไฟ อันนี้ล่ะครับปวดหัวเลย เผลอเป็นไม่ได้เจ้าปูนปั้นจะไปดึงสายไฟ ป้วนเปี้ยนแถวปลั๊กไฟอยู่เรื่อย ซึ่งเราก็ไม่รู้ว่า ไอ้สายไฟเนี่ย มันสร้างสนามแม่เหล็กดึงดูดเด็กๆหรืออย่างไร เห็นชอบเล่นกันจริงๆ

             แต่ก็ยังโชคดี ที่เวลาเราจะห้ามเจ้าปูนปั้นไม่ให้ทำอะไร เราแค่ทำเสียง ‘อ๊ะ อ๊ะ อ๊ะ’ ดังๆหน่อยเขาจะหยุดแล้วหันมามองหน้าเรา แล้วก็มักจะหยุดไปเล่นอย่างอื่นแทน (คลิกชมลีลาการเดินป่วนใน party วันเกิด)

             เวลาไปงานเลี้ยงต่างๆ เจ้าปูนปั้นก็จะฉายแววนักเดินระดับโอลิมปิก เดินทั้งงานตลอดงานวนไปวนมา ยิ่งงานตามโรงแรมที่เวทีจะมีบันไดเดินขึ้นง่ายๆ แล้วล่ะก็ เป็นได้เห็นเจ้าตัวยุ่งแถวข้างเวทีแน่นอน ตอนที่ผมเขียนต้นฉบับอยู่นี่ เรา 3 คน ปะป๊า หม่ามี๊ และเจ้าปูนปั้น ก็เพิ่งกลับมาจากงานเลี้ยงปีใหม่ของบริษัทลูกค้าและแน่นอนที่ปะป๊าแทบไม่ได้กินอะไรในงานเลย เพราะต้องเดินตามเจ้าปูนปั้นที่สนุกสนานกับการเดินไปทั่วงานซะเหลือเกิน แต่เมื่อสักครู่หม่ามี๊บอกปะป๊าว่า

             ‘ไว้วันหยุดเราพาปูนปั้นไปเดินเล่นกันดีกว่าเนอะ เพราะกลับมาหลับพับไปเลย 555’

 แวะไปดู รอยยิ้มหวานฉ่ำ ที่มีแจกฟรีทุกวันได้ที่

www.facebook.com/Poonpun.Poonpoon นะครับ

บทความโดย: บรรทัดที่สิบเอ็ด (พ่อเอก-จิรัฏฐ์ สิริเฉลิมพงศ์)

        หม่ามี๊เจ้าปูนปั้น พูดเสมอตั้งแต่ตอนเจ้าปูนปั้นยังอยู่ในท้องว่า ‘เราจะให้นมแม่ให้นานที่สุดเท่าที่เป็นไปได้’ แต่ที่ทำเอาผมจั๊กจี้หัวใจคือ หม่ามี๊เล่าเรื่องคุณหมอท่านนึงว่า ให้ลูกกินนมแม่จน 6 ขวบ เล่นเอาปะป๊า ร้อง ..ชะอุ๋ย ในใจคิดว่าจะเอาขนาดนั้นเลยหรือจ้ะหม่ามี๊ ซึ่งในช่วงที่ตั้งท้องเจ้าปูนปั้น ก็เป็นโชคดีซะเหลือเกินที่หม่ามี๊ชอบกินเต้าฮวยกับบัวลอยน้ำขิง กินทุกวัน (น้ำขิงช่วยสร้างให้มีน้ำนมครับ) ซึ่งอาจจะเป็นเพราะเจ้าปูนปั้นแอบกระตุ้นหม่ามี๊เพราะกลัวออกมาแล้วนมไม่พอหม่ำก็เป็นได้ 555

        จากตอนที่แล้วผมได้เล่าไว้ว่า คลอดออกมาวันแรก นมแม่มื้อแรกง่ายกว่าที่เรากังวลกัน เจ้าปูนปั้นดูดนมจากเต้าเป็นเลย (เด็กบางคนต้องใช้เวลาหลายครั้งค่อยๆเรียนรู้) ส่วนหม่ามี้ก็มีนมเลย คุณพยาบาลถึงกับถามขำขำว่า “ลูกคนแรก แน่หรอคะ” (อ้าวเฮ้ย) และในช่วงที่อยู่โรงพยาบาล 4 วันนั้น คุณหมอต้องส่งหม่ามี๊ไปทำอัลตร้าซาวด์สลายนมที่ตันเป็นก้อนในเต้า บวกกับคุณพยาบาลต้องมาช่วยสอนวิธีบีบเต้านมเพื่อเปิดรูน้ำนมเวลาตัน

        ตอนเจ้าปูนปั้นยังตัวเล็กนิดเดียว สิ่งที่เขาสื่อสารกับเราได้ดีที่สุดคือแววตาและรอยยิ้ม ทุกครั้งที่หม่ามี๊เอาปูนปั้นเข้าอก เขาจะสบตาหม่ามี๊ปิ๊งๆ และหลายๆ ครั้งเราเห็นรอยยิ้มในดวงตา เป็นแววตาเป็นรอยยิ้มที่เราลืมไม่ลงหรอกครับ ไม่ว่าจะผ่านไปอีกนานแค่ไหน และนั่นคงเป็นหนึ่งในธรรมชาติของโลกที่ พ่อ-แม่ จะเห็นลูกตัวเองเป็นเด็กน้อยตัวเล็กๆ เสมอ ไม่ว่าลูกจะยิ่งใหญ่ขนาดไหน

        เจ้าปูนปั้นกินนมจุเหลือเกิน เฉลี่ยวันละ 32-35 ออนซ์ บางวันถึง 40 ออนซ์โน่น จนที่เนอร์สเซอร์รี่เรียกว่า ‘คุณชายถังนม’ ตอนที่เขาเริ่มอาหารมื้อแรก เราก็แอบสังเกตว่าจะลดนมลงได้สักกี่ออนซ์ ซึ่ง 2-3 วันแรกก็ลดไปพอประมาณแล้วมันก็ค่อยๆ ตีกลับสรุปว่าผ่านไปสัก 1 สัปดาห์  เจ้าปูนปั้นกลับมากินเฉลี่ยเท่าเดิม แต่บวกอาหารมื้อไปอีก 1 มื้อ เมื่อเจ้าปูนปั้นกินนมจุซะขนาดนี้ แต่หม่ามี๊หาท้อไม่เธอก็เร่งปั๊มเร่งสะสม จนผมต้องไปถอยตู้แช่นมมา ซึ่งผมก็ถือว่าโอเคหละ เพราะมิฉะนั้นผมคงไม่เหลือช่องฟรีซให้แช่น้ำแข็ง แต่ที่ไหนได้ช่วงปูนปั้นครบ 1 ขวบ หม่ามี๊เริ่มพูดถึงตู้เย็นใบที่ 3 เพราะเธอทำสต็อกสม่ำเสมอเหลือเกิน ลูกกินดุ เธอก็ปั๊มดุ ทีแรกผมก็ทำเฉย เจ้าหล่อนเลยใช้ไม้ตาย บอกให้ไปกินไอติมที่เหลือเกือบเต็มกล่องให้หมดเพราะเธอจะแช่นม และไม่อนุญาตให้ผมมีกล่องเก็บน้ำแข็งในตู้เย็นอีกแล้ว ซึ่งผมทนไปได้สัก 2 สัปดาห์ก็ต้องเป็นฝ่ายพ่ายแพ้ และเราก็มีตู้แช่นมตู้ที่ 2 ในบ้านจนได้ (เป็นตู้เย็นตู้ที่ 3 ในครอบครัวที่อยู่กัน 3 คน!!! ..หม่ามี๊ยินดีให้คำแนะนำได้นะครับ ถ้าใครมีปัญหาเรื่องนมแม่ เขียน comment ทิ้งไว้ได้ หม่ามี๊จะมาช่วยตอบครับ)

        หม่ามี๊จะชอบบอกว่าให้นมแม่มีข้อดีเยอะนะ เพราะไม่ว่าปูนปั้นจะติดใคร จะยายย่าตาปู่ เจอน้ำนมหม่ามี๊เจ้าตัวยุ่งก็ไปไหนไม่รอด  ยิ่งเวลาไปเที่ยวก็สะดวกสบายขอให้มีหม่ามี๊อยู่ใกล้ๆ ตัว  เครื่องปั๊มนมตัวเล็กติดรถไว้ปั๊มในรถและเมื่อถึงที่พัก แค่นี้เราก็ไปไหนก็ได้ และแม้ว่าเจ้าปูนปั้นจะอยู่เนอร์เซอร์รี่ซึ่งคงเลี่ยงไม่ได้ที่เด็กๆ จะป่วยโน่นนี่นั่นติดกันไปติดกันมา แต่เขาไม่เคยเป็นอะไรหนักหนา เมื่อเทียบอาการกับเด็กที่เป็นโรคเดียวกัน และที่สำคัญความอบอุ่นความผูกพันนั้น เอาอะไรมาแลกก็ไม่ยอม เวลาที่หม่ามี๊เอาปูนปั้นเข้าอก ถ้าบางเอิญสายลมพัดผ่านมาแถวนั้นและพัดไปถึงบ้านคุณ คุณอาจจะได้ยินหม่ามี๊และปะป๊าฮำเพลงเบาๆ

        ‘ให้เจ้าเป็นเด็กดี ให้เจ้ามีพลัง ให้เจ้าเป็นความหวังของแม่ต่อไป … ใช่เพียงอิ่มท้อง ที่ลูกร่ำร้องเพราะต้องการไออุ่น อุ่นไอรัก อุ่นละมุน ขอน้ำนมอุ่นจากอกให้ลูกดื่มกิน’

        (แวะไปดูคลิปน่ารักๆ ปูนปั้นแบ่ง เน้นเน้น ให้หม่ามี้ที่ Click )

 แวะไปดู รอยยิ้มหวานฉ่ำ ที่มีแจกฟรีทุกวันได้ที่

www.facebook.com/Poonpun.Poonpoon นะครับ

บทความโดย: บรรทัดที่สิบเอ็ด (พ่อเอก-จิรัฏฐ์ สิริเฉลิมพงศ์)

             ตอนที่เจ้าปูนปั้นยังเป็นทารก (ยังเดินไม่ได้) เราก็อยากเห็นเขาเดินได้ไวๆ เพราะในใจแอบคิดว่าเราน่าจะสบายขึ้น เพราะเขาจะช่วยตัวเองได้มากขึ้น แต่พอเจ้าปูนปั้นเดินได้เข้าจริงๆ เราถึงรู้ว่ามันน่าปวดหัวอย่างที่ปู่ย่าตายายว่าไว้จริงๆ

             เจ้าปูนปั้นเป็นเด็กที่เดินได้ค่อนข้างเร็ว เริ่มตั้งไข่และเดินได้เป็นเรื่องเป็นราวตอนประมาณ 9 เดือน แต่เป็นเด็กที่แทบไม่ได้คลานเลย เพราะจากแบเบาะ เราก็เห็นภาพตั้งไข่หัดยืนเลย เพราะคลานอยู่แป๊บเดียว แทบจะเรียกว่า เขาหัดคลานพร้อมหัดยืน และ หัดเดินเลยก็ว่าได้ (หรือจริงๆ เจ้าปูนปั้นหัดคลานช้าไป ก็ไม่แน่ใจแฮะ)

             แต่เมื่อเดินได้ เจ้าปูนปั้นก็เดินไม่หยุดกันล่ะทีนี้ เพราะพอเขาช่วยตัวเองได้มากขึ้น เขากลับป่วนเรามากขึ้นไปด้วยนี่สิ อะไร ๆ ก็คงน่าสนุกไปหมดสำหรับเด็กที่เพิ่งเดินได้  โดยเฉพาะอะไรที่เราไม่อยากให้เขาสนุก.. ไม่ว่าจะเป็นแบบพื้นๆ จนไปถึงแบบที่ทำเราต้องพุ่งพรวดจากที่ตั้งไปถึงเจ้าตัวป่วนในเสี้ยววินาที เช่น

–                    ประตูเลื่อนแสนสนุก ที่เจ้าปูนปั้นสามารถเปิดปิด ซ้ำไป ซ้ำมา 30-40 รอบ พร้อมกับความหรรษาในการฟังเสียงประตูกระแทก ตึง ตึงเบื่อประตูหนึ่ง ก็ไปสู่อีกประตูหนึ่ง เบื่อประตูเลื่อน ก็ไปบานพับไม้ เบื่อบานพับไม้ไปสู่บานเลื่อนมุ้งลวด อ้อ อย่าคิดว่า หน้าต่างที่อยู่สูงจากพื้นนิดหน่อยจะรอดพ้นมือเจ้าปูนปั้นนะฮะ

–                    วงล้อแสนอัศจรรย์ เราแอบเห็นเขาชอบมองวงล้อและพยายามเอื้อมไปจับ ตั้งแต่ตอนที่ยังต้องอุ้มอยู่แล้วฮะ ดังนั้นเมื่อเดินเองได้ ทุกอย่างที่สามารถเข็นได้ก็จะถูกเจ้าปูนปั้นเอามาเข็น (อันนี้อาจจะเป็น ความผิดเราเอง เพราะหัดเดินเขาด้วยรถเข็น หัดเดิน พอเดินได้ เราก็รู้ว่าเขาหลงรักมันเข้าแล้ว 555) ของที่เข็นได้อย่าง รถเข็นเด็กก็จะถูกเจ้าปูนปั้นลากไปมาในบ้าน หรือ แม้แต่สิ่งที่เข็นไม่ได้อย่างเก้าอี้ กล่อง ลัง โต๊ะ ก็กลายเป็นสิ่งที่เคลื่อนที่ได้ เมื่อเราใส่แบตเตอรี่ยี่ห้อปูนปั้นเข้าไป

–                    พัดลมตั้งพื้น บรื้นๆ บรื้นๆ อันนี้เราก็ไม่รู้เจ้าตัวป่วนจินตนาการพัดลมตั้งพื้นตัวสูงเป็นยานยนต์ประเภทไหน แต่ถ้าได้ทีปะป๊า หม่ามี๊เผลอ เจ้าตัวป่วนเป็นได้ไปยืนบนฐานพัดลม เอามือทั้งสองจับแกนขาพัดลม แล้วก็โยกตัว ทำสีหน้ายิ้มสนุก พร้อมทำเสียง บรื้นๆ บรื้นๆ เห็นทีไร ดุไม่ลงทุกที (คลิกดู ปูนปั้นเล่นบรื้นๆ )

–                    ปลั๊กไฟ สายไฟ อันนี้ล่ะครับปวดหัวเลย เผลอเป็นไม่ได้เจ้าปูนปั้นจะไปดึงสายไฟ ป้วนเปี้ยนแถวปลั๊กไฟอยู่เรื่อย ซึ่งเราก็ไม่รู้ว่า ไอ้สายไฟเนี่ย มันสร้างสนามแม่เหล็กดึงดูดเด็กๆหรืออย่างไร เห็นชอบเล่นกันจริงๆ

             แต่ก็ยังโชคดี ที่เวลาเราจะห้ามเจ้าปูนปั้นไม่ให้ทำอะไร เราแค่ทำเสียง ‘อ๊ะ อ๊ะ อ๊ะ’ ดังๆหน่อยเขาจะหยุดแล้วหันมามองหน้าเรา แล้วก็มักจะหยุดไปเล่นอย่างอื่นแทน (คลิกชมลีลาการเดินป่วนใน party วันเกิด)

             เวลาไปงานเลี้ยงต่างๆ เจ้าปูนปั้นก็จะฉายแววนักเดินระดับโอลิมปิก เดินทั้งงานตลอดงานวนไปวนมา ยิ่งงานตามโรงแรมที่เวทีจะมีบันไดเดินขึ้นง่ายๆ แล้วล่ะก็ เป็นได้เห็นเจ้าตัวยุ่งแถวข้างเวทีแน่นอน ตอนที่ผมเขียนต้นฉบับอยู่นี่ เรา 3 คน ปะป๊า หม่ามี๊ และเจ้าปูนปั้น ก็เพิ่งกลับมาจากงานเลี้ยงปีใหม่ของบริษัทลูกค้าและแน่นอนที่ปะป๊าแทบไม่ได้กินอะไรในงานเลย เพราะต้องเดินตามเจ้าปูนปั้นที่สนุกสนานกับการเดินไปทั่วงานซะเหลือเกิน แต่เมื่อสักครู่หม่ามี๊บอกปะป๊าว่า

             ‘ไว้วันหยุดเราพาปูนปั้นไปเดินเล่นกันดีกว่าเนอะ เพราะกลับมาหลับพับไปเลย 555’

 แวะไปดู รอยยิ้มหวานฉ่ำ ที่มีแจกฟรีทุกวันได้ที่

www.facebook.com/Poonpun.Poonpoon นะครับ

บทความโดย: บรรทัดที่สิบเอ็ด (พ่อเอก-จิรัฏฐ์ สิริเฉลิมพงศ์)

        ถ้าคุณอ่านเรื่องราวเจ้าปูนปั้นแล้ว อยากเห็นหน้าตา เจ้าตัวป่วน แวะไปกด Like

 

 แวะไปดู รอยยิ้มหวานฉ่ำ ที่มีแจกฟรีทุกวันได้ที่

www.facebook.com/Poonpun.Poonpoon นะครับ

บทความโดย: บรรทัดที่สิบเอ็ด (พ่อเอก-จิรัฏฐ์ สิริเฉลิมพงศ์)