อย่างน้อยมันก็เป็นความเชื่อของผม …

       ผมเชื่อว่า … หนึ่งในความทรงจำที่ชัดเจน หนึ่งในความทรงจำที่สนุกสนานเกี่ยวกับการไปเที่ยวตอนเด็กๆ ของคนส่วนใหญ่จะต้องมี ‘สวนสัตว์’ เป็นหนึ่งในนั้น

       ผมเองยังจำภาพตอนไปเที่ยวเขาดินสมัยตัวกะเปี๊ยกได้ดี แม้ว่าพอโตขึ้นมา แล้วได้กลับไปเที่ยวเขาดินอีกครั้ง แล้วผมกลับรู้สึกว่า ‘ทำไมไม่เหมือนในความทรงจำ’ ก็เถอะ เขาดินในความทรงจำของผมตอนเด็ก มันช่างใหญ่โตมโหฬาร ผมจำได้ว่ามันมีเนินเขาและมีหญ้าสีเขียวทั้งเนิน ผมจำได้ว่ามีช้างที่เขาดินหลายเชือก จำได้ถึงเวทีมวยทะเลที่เป็นรายการถ่ายทอดสดสุดฮิตทางทีวี (น่าจะเป็นช่อง 9) ในสมัยนั้น จำได้ถึงการได้ไปปั่นเรือถีบในสระที่เขาดิน จำความรู้สึกได้ว่าสระมันช่างใหญ่โต จนแอบกลัวลึกๆว่า ถ้าเราไม่มีแรงปั่นกลับเข้าฝั่งจะทำยังไงดี

       กว่าคนเราจะได้กลับไป เขาดินอีกสักครั้ง ก็มักจะต้องรอมีลูกของตัวเอง หรือไม่ก็พึ่งหลาน คงมีหนุ่มสาวชาวกรุงไม่มากนักที่ไปจีบกันที่เขาดิน

       สำหรับผม กว่าจะได้กลับไปเขาดินก็ต้องรอให้เจ้าปูนปั้นพาไป ผมพูดไม่ผิดหรอกครับ ที่ว่า ‘เจ้าปูนปั้นพาผมไปเขาดิน’ เพราะถ้าไม่มีเจ้าปูนปั้น ผมคงไม่ได้กลับไปเขาดินเป็นแน่

       เราพาปูนปั้นไปเที่ยวเขาดินครั้งแรกในช่วงวันหยุดปีใหม่ปีนี้นี่เองครับ ตอนนั้นเจ้าปูนปั้นอายุได้ขวบนิดๆ ผมยังจำได้ถึงสายตา น้ำเสียงของความสนุกสนาน ตื่นเต้นตอนที่เจ้าปูนปั้นได้เห็นสัตว์ตัวใหญ่ๆ จริงๆ กับตา เพราะก่อนหน้านี้นอกจากเห็นในหนังสือ เล่นกับตุ๊กตาสัตว์ตัวเล็กๆ หรือดูภาพเคลื่อนไหวจากรายการสารคดีตามทีวีแล้ว สัตว์ตัวใหญ่ที่สุด ไม่ว่าจะเป็น elephant แป๋นแป๋น horse ก๊อบก๊อบ ตัวใหญ่ที่สุด ที่เจ้าปูนปั้นเคยเจอ ก็เท่าตัวปะป๊านี่แหละครับ

       การเที่ยวเขาดินครั้งนั้นนอกจากเห็นสัตว์ต่างๆ ปูนปั้นยังได้สนุกสนานตื่นตากับการแสดงของสัตว์หลายอย่าง เช่นนกเพนกวิน ลิง เป็นต้น ซึ่งสมัยผมเด็กๆ เขาดินยังไม่มีการแสดงเหล่านี้ นอกจากนั้นเจ้าปูนปั้นยังได้ให้ให้นมแพะโดยเขาจะมีนมแพะใส่ขวดแล้วเราก็ซื้อมาป้อนแพะซึ่งเจ้าปูนปั้นสนุกตื่นเต้นมาก ได้ให้อาหารปลา รวมไปถึงการเดินทางภายในเขาดินด้วยรถไฟก็ทำให้เจ้าปูนปั้นมีทั้งรอยยิ้มและดวงตาสดใสเป็นประกาย ในราคาที่ครอบครัวส่วนใหญ่จ่ายสบายๆ

       ครั้งที่ 2 ที่ได้พาเจ้าปูนปั้นไปใกล้สัตว์คือ เมื่อกลางปีนี้นี่เองครับ เราสามคนพ่อแม่ลูกไปพักผ่อนที่ภูเก็ตเราเลยได้โอกาสพาเจ้าปูนปั้นไปเที่ยวที่ Tiger Kingdom ในตอนแรก ผมเองก็กังวลเล็กๆ ที่จะพาเจ้าปูนปั้นตัวจิ๋วเข้าไปใกล้ๆ เสือ แต่หม่าม๊าผู้ชอบการผจญภัยและความตื่นเต้น บอกว่า เขาเที่ยวหลายครั้งแล้ว สนุกดีและประทับใจ ผมก็เลือกเชื่อใจหม่าม๊า พอเข้ามาซื้อตั๋ว ถึงได้รู้ว่า ผู้เข้าชมแต่ละวัยเจอเสือในวัยแตกต่างกัน เช่น ครอบครัวเรามีเจ้าปูนปั้นตัวป่วนก็จะชมได้แต่เสือเด็กน้อยเท่านั้น ผมก็เลยเบาใจขึ้นมาหลายขีด แต่ค่าตั๋วที่แพงหูฉี่ (สำหรับผม) ก็ทำให้กังวลอีกรอบว่า ถ้าเจ้าปูนปั้นเข้าไปแล้วเกิดกลัว ไม่ยอมเข้าไปใกล้เสือ เราก็เสียเงินฟรี (เคล็ดลับเล็กน้อย สำหรับคนไทย ค่าตั๋วต่อรองได้นะครับ และถ้ามีตัวเล็กก็ต่อรองให้ลดได้อีก เหมือนเจ้าหน้าที่จะมี authorize ระดับหนึ่งในการตัดสินใจ) แต่ผิดคาด พอเจอเสือเจ้าปูนปั้นก็จับและลูบขน แม้จะดูลังเลในตอนแรก แต่พอคุ้นเคย ก็เอาหน้าเข้าไปใกล้ๆ เสือ เพื่อถ่ายรูป ผมเชื่อในสัญชาติญาณความบริสุทธิ์ของความเยาววัยทั้งคนและสัตว์ สรุปว่านั่นก็เป็นอีกครั้งที่ เจ้าปูนปั้นดูมีความสุขมากๆ เพราะตอนเดินผ่านบริเวณเสือขนาดใหญ่เจ้าปูนปั้นก็ขอเข้าดูใกล้ๆกรง แล้วก็ดูตื่นเต้นทีเดียว กับประโยคว่า “Tiger. Big  one.”

       ครั้งล่าสุดเมื่อปลายเดือนตุลาคมที่ผ่านมานี่เองครับ เราพาเจ้าปูนปั้นไป ซาฟารีเวิลด์ครั้งแรก (มันไม่ใช่แค่ครั้งแรกของปูนปั้น แต่เป็นครั้งแรกของปะป๊าด้วย) พอรถผ่านประตูเข้าไปถึงบริเวณที่เป็นสวนสัตว์เปิดเท่านั้นแหละครับ เสียงปูนปั้นดังลั่น กรี้ดกร้าด หัวเราะ เพราะได้เห็นกวางฝูงโต เดินผ่านรถไปมา แล้วเสียงเรียก Rhino ดังปรี้ด ก็ออกมาจากเจ้าปูนปั้นเมื่อมาถึงฝูงแรด จากตรงนี้เราก็ต้องยอม เอาเจ้าปูนปั้นออกจาก car seat กันหละ เพราะเจ้าปูนปั้นตื่นเต้นมากเหลือเกิน (ในนั้นขับรถเร็วไม่ได้อยู่แล้วครับ) และเมื่อข้ามมาถึงยีราฟฝูงโต เจ้าปูนปั้นก็ทำท่าคอยาว สนุกสนานมากๆครับ เราเองก็ยิ้มแก้มปริไปด้วย กิจกรรมวันนั้นเป็นความสนุกมากๆ สำหรับปูนปั้น เพราะได้ให้อาหารนก ที่บินมาเกาะที่มือเราเลย (แต่ตรงนี้เจ้าปูนปั้นขยะแขยงครับ เพราะกรงเล็บของนกเวลาเกาะมันจะจิกแล้วเจ้าปูนปั้นคงเจ็บ) แต่กับประสบการการให้กล้วยกับเจ้ายีราฟที่ยื่นคอมาแย่งกันกิน อย่าว่าแต่จะอยู่ในความทรงจำสวยงามของเด็กๆ เลย กับผู้ใหญ่อย่างเรา ก็คงลืมไม่ลง

       นอกจากนั้นการแสดงของสัตว์ต่างๆ ทั้ง ปลาโลมา แมวน้ำ และ นก ก็ทั้งสนุกสนาน ทั้งน่าตื่นเต้น ยิ่งตอนเข้าไปถ่ายรูปกับทั้งแมวน้ำและโลมา เราได้แอ็คขำขำของเจ้าตัวป่วนเยอะทีเดียว เมื่อเขาโตขึ้นมา เรามานั่งดูรูปเหล่านี้ หม่าม๊ากับผมคงมีเรื่องเล่าหยอกล้อกับเจ้าปูนปั้นไม่น้อยเลย

       ถ้าคุณอยากให้เจ้าตัวน้อยของคุณมีภาพที่งดงามกับครอบครัว … ทำไม ไม่ลองพาครอบครัวไปเที่ยวสวนสัตว์กันล่ะครับ

       การไปเขาดินครั้งล่าสุดของผม เมื่อนำไปเทียบกับภาพในความทรงจำในอดีต ผมพบว่าเกือบทั้งหมดมันหายไป ผมไม่แน่ใจว่า เนินเขานั้นมันเคยมีอยู่จริงหรือไม่ แต่ผมกลับนึกภาพมันออกได้ชัดเจนมาก ผมพาปูนปั้นไปเขาดินครั้งล่าสุด ผมก็ไม่เห็นช้างที่นั่นเลย และผมก็ไม่แน่ใจอีกเช่นกัน ว่ามันเคยมีช้างที่เขาดินหรือเป็นแค่จินตนาการของผม แต่ตราบใดที่มันงดงาม ผมก็ไม่จำเป็นต้องไปตามหาความจริงมิใช่หรือ … ทิ้งให้มันอยู่ในความทรงจำเช่นนั้นน่าจะดีกว่า

        ขอบคุณเจ้าปูนปั้นที่ทำให้ปะป๊าได้เห็นภาพรอยยิ้มในวัยเด็กของตัวเอง … และเมื่อปะป๊าจูงหนูก้าวข้ามรั้วเข้าไปในสวนสัตว์ หนูรู้มั้ยว่า … หัวใจปะป๊าเต้นแรงไม่น้อยกว่าหนูเลย

      ติดตามเรื่องราวความน่ารักของครอบครัวน้องปูนปั้นได้ในคอลัมน์ FAMILY BLOGGER : www.real-parenting.com  ได้ทุกสัปดาห์

 แวะไปดู รอยยิ้มหวานฉ่ำ ที่มีแจกฟรีทุกวันได้ที่

www.facebook.com/Poonpun.Poonpoon นะครับ

 

บทความโดย: บรรทัดที่สิบเอ็ด (พ่อเอก-จิรัฏฐ์ สิริเฉลิมพงศ์)

When we make a home
When our love has grown
When all our apprehensions fade
And we can say “forever”
When we share our dreams
Everything we own
We’ll build a life together
When we make a home

          ถ้าคุณคลอทำนองออกมาตอนอ่านเนื้อเพลงข้างบน ยิ่งถ้าคุณบอกได้ว่า เป็นเพลงของ Sadao Watanabe คุณต้องอายุ 35+ แน่ๆ เลยฮะ คนวัยนี้ขึ้นไป น้อยคนที่จะไม่รู้จัก ‘When We Make a Home’

          ความสุขอย่างหนึ่งของการเลี้ยงลูก คือ การได้เห็นลูกเติบโต เป็นคนที่ดี และ ประสบความสำเร็จ แต่นั่นคงต้องไปรอลุ้นรอชมเอาตอนที่เขาโตเป็นวัยรุ่น หรือ บรรลุนิติภาวะโน่นแล้ว

          แต่ในตอนที่เขายังตัวเล็กๆ เป็นทารก เป็นเด็กตัวน้อย ก็ใช่ว่าคุณพ่อคุณแม่ จะไม่มีอะไรให้เฉลิมฉลองนะฮะ เราต้องมองหามุมมอง เพื่อเสริมสร้างแรงกระตุ้น เสริมพลังในการเลี้ยงลูก เพราะความสนุกสนานในการเลี้ยงลูกนั่นแหละฮะ ที่จะเป็นตัวผลักดันพลังงานดีๆ ทัศนคติดีๆ จากเราไปสู่ลูก

          ความภูมิใจไม่นานมานี้ ของครอบครัวเรา คือประโยคที่ปูนปั้นพูดว่า

          “ปะป๊า ฉี่ ฉี่” หรือ “หม่ามี๊ ฉี่ ฉี่”

          แปลกใจมั้ยครับ ว่าทำไมประโยค แสนธรรมดาแบบนั้น ถึงทำให้เรามีความสุขได้

          คำตอบก็เพราะว่า นั่นเป็นอีกหนึ่งหลักไมล์ของเจ้าปูนปั้นและครอบครัวเรา เป็นหลักไมล์ที่บอกว่า เจ้าปูนปั้นจะเริ่มลดการใช้ ผ้าอ้อมสำเร็จรูปแล้วนะฮะ

          หลายเดือนก่อนหน้านี้ ตอนที่ เจ้าปูนปั้น ตื่นเช้ามา แล้ว อยู่ดีดี ก็เดินมาบอกหม่าม๊ากับปะป๊าว่า

          “อึ๊ อึ๊ เหม็นๆ change pers” (ย่อมาจาก change pampers) แล้วเจ้าตัวป่วนก็เดินไปหยิบผ้าอ้อมสำเร็จรูปและห่อทิชชู่เปียกมาให้เรา แล้วก็ล้มตัวลงนอนแบบระมัดระวัง พร้อมกับโม้ว่า “ไม่ โป๊กด้วย” (คือหัวไม่โปป๊กกะพื้น)

          ตอนนั้นเราก็แอบดีใจว่า เจ้าปูนปั้นโตขึ้น พออึก็รู้ว่าต้องเปลี่ยนผ้าอ้อม แล้วก็เดินมาบอกให้เราเปลี่ยน ไม่ต้องให้เราใช้ sensor คอยจับกลิ่นแปลกปลอมกันเองแล้ว ซึ่งจริงๆจับไม่ยากหรอกฮะ เรื่องนี้ผมมั่นใจกลิ่นอึเจ้าปูนปั้น ไม่แพ้ใครในโลก

          แต่ตอนนี้เรากำลังขยับไปอีกขั้น โดยการหัดไม่ใส่ผ้าอ้อมให้เจ้าปูนปั้น ตอนกลางวันในเวลาที่อยู่กับบ้านครับ จริงๆ เห็นเพื่อนๆ คุณพ่อคุณแม่หลายๆ ครอบครัว   เริ่มหัดให้เจ้าตัวเล็ก ตั้งแต่เจ้าตัวเล็กเพิ่งจะขวบต้นๆ ก็มีนะครับ แต่ครอบครัวเราเพิ่งจะมาเริ่มในตอนที่เจ้าปูนปั้นกำลังจะครบ 2 ขวบนี่เองครับ

          ขั้นตอนแรก ในการจะเลิกใส่ผ้าอ้อม เราจะต้องกำหนดเวลาคร่าวๆ ที่จะคอยพาเขาไปทำกิจธุระครับ ซึ่งช่วงเริ่มต้น เราจะใช้ประมาณครึ่งชั่วโมง คือ ทุกๆครึ่งชั่วโมงเราจะพาเจ้าตัวป่วนไปฉี่ แม้ว่าเขาจะไม่ได้ร้องขอ

          ขั้นที่ 2 ควรให้เขาฉี่ในที่ ที่ถูกต้องครับ กระโถน โถฉี่  ชักโครก ได้หมด ถ้ามีของเด็กก็ดีครับ เขาจะได้เรียนรู้การใช้ของจริง แต่เราเองก็ให้เขาใช้ของผู้ใหญ่ครับ (ที่เนอร์สเซอร์รี่มีของเด็กให้เจ้าปูนปั้นใช้ครับ)

          ขั้นที่ 3 สุด classic คือ ขณะที่เจ้าตัวป่วนกำลังเบ่ง คุณพ่อคุณแม่ อย่าลุ้นเฉยๆ ให้ส่งเสียง ‘ฉี่……..’ ลากยาวสั้น ใส่จังหวะอย่างไร สังเกตเองครับ ลูกชอบแบบไหน แบบยอดนิยมคือ ลากเสียงยาวจนกว่าจะไหล

          ขั้นที่ 4 ผ่านไปสักพักถ้าเราเริ่มมั่นใจ เราอาจจะไม่ต้องพาไปบ่อยๆ ทุกครึ่งชั่วโมงแบบเดิม แต่เปลี่ยนมาสอนเขาว่า “ถ้าปวดฉี่ ปวดอึ ให้บอก หม่าม๊า ปะป๊า นะ” แล้วจะพาไปห้องน้ำ

          ขั้นที่ 5 ถ้าเขาลืม เขาพลาด ฉี่ราด เพราะอาจจะเล่นเพลิน อย่าไปดุครับ พูดดีๆ ถามดีๆ สอนดีๆ ว่า “หนูลืมหรอครับ ถ้าปวดอีก บอกปะป๊า หม่าม๊านะครับ” เพราะแม้เจ้าปูนปั้นจะบอกได้แล้วเวลาจะฉี่ แต่ก็มีเพลิน ฉี่ออกมาเลย เวลากำลังเล่นติดพัน ซึ่งเรารู้สึกได้ว่าเขาก็รู้สึกผิด ดังนั้น การดุไม่น่าจะดีเท่าการพูดคุยกับเขา

          บางครั้งเจ้าตัวป่วน ก็แสบใช่ย่อย เพราะปูนปั้นชอบกดชักโครกมาก ชอบเวลาน้ำไหลเสียงดังๆ ดังนั้นบางทีไม่ได้ปวดจริงก็บอก ฉี่ฉี่ พอพาไปนั่ง ก็ไม่มีฉี่ เจ้าตัวแสบก็จะถามว่า “ฉี่มีมั้ยกั๊บ” หรือ “ฉี่ออกยังกั๊บ” พอตอบไปว่า ไม่มี เจ้าตัวป่วนก็ตอบ “ไม่มีแระ” เพื่อจะกดน้ำ แต่ก็เอาเถอะครับ ความสนุก ขำขำ ครับ

          ลองทำกันดูนะครับว่า สำเร็จมั้ย ลองทีละขั้นนะครับ เอาแค่ตอนอยู่บ้านเวลากลางวันก่อน แต่เวลาไปข้างนอก หรือ เวลานอน ก็ใช้ผ้าอ้อมก่อนดีกว่านะฮะ แต่ถ้าคุณพ่อ คุณแม่ ชอบความตื่นเต้น ก็ตามแต่รสนิยมครับ

When our hearts are one
Though our minds are two
When we can cherish everyday
And fill our lives with laughter
We will dance and sing
In the setting sun
We’ve made a home together
When our hearts are one

      ติดตามเรื่องราวความน่ารักของครอบครัวน้องปูนปั้นได้ในคอลัมน์ FAMILY BLOGGER : www.real-parenting.com  ได้ทุกสัปดาห์

 แวะไปดู รอยยิ้มหวานฉ่ำ ที่มีแจกฟรีทุกวันได้ที่

www.facebook.com/Poonpun.Poonpoon นะครับ

 

บทความโดย: บรรทัดที่สิบเอ็ด (พ่อเอก-จิรัฏฐ์ สิริเฉลิมพงศ์)