จริงอยู่ที่ว่าโทรศัพท์มือถือเข้ามาเป็นส่วนหนึ่งของชีวิตคนยุคใหม่ไปแล้ว แต่สำหรับเด็ก 8 ขวบยังไม่ใช่เรื่องจำเป็นค่ะ ถ้าคุณยังกังวล ลองถามตัวเองว่า “สำหรับลูกคุณแล้วมือถือจำเป็นหรือเปล่า” ถ้าคุณตอบว่าจำเป็น เพื่อลูกจะได้ใช้โทร.บอกให้คุณมารับเมื่อเลิกเรียน ก็ซื้อให้ลูกได้ และก็ถือเป็นโอกาสดีที่คุณจะมีข้อตกลงกับลูกในการใช้โทรศัพท์มือถือ  เช่น  ถ้าลูกจะโทร.หาเพื่อนๆ เขาต้องขออนุญาตคุณก่อน และห้ามดาวน์โหลดเกมราคาแพง

บทความโดย: กองบรรณาธิการนิตยสารเรียลพาเรนติ้ง

           ทั้งที่ไม่สามารถจะรักษาของไว้ได้ ดร.เคที เรชเก้ที่ปรึกษาด้านการเรียนรู้จากมหาวิทยาลัยโคลัมบัส  โอไฮโอ อธิบายว่า  “เรื่องให้เด็กวัยนี้คิดได้อย่างผู้ใหญ่ว่า เขาควรรู้ค่าของข้าวของต่างๆ นั้น ยังไม่สามารถเข้าใจได้จนกว่าจะทำงานหาเงินได้เอง”

 
แต่ถ้าคุณอยากลดจำนวนของหายดร.เรชเก้มีคำแนะนำว่า คุณพ่อคุณแม่ควรให้ลูกมีส่วนในการจับจ่ายข้าวของเช่น ให้เขาออกเงินซื้อของที่เขาอยากได้ด้วย แม้เขาจะออกเพียงเล็กน้อยก็ตาม

 
นอกจากนี้ควรตกลงกฎกติกากับเขาให้ชัดเจนเรื่องการใช้และการดูแลสิ่งของเช่น ลูกต้องเก็บไอพ็อดไว้ในกระเป๋าที่มีซิปทุกครั้งที่ใช้งานเสร็จ และเมื่อเลิกเรียน  แจ๊คเก็ตตัวแพงที่เขาอยากได้และมีส่วนออกเงินซื้อตัวนั้นต้องอยู่ในกระเป๋า เตรียมพร้อมเอากลับบ้านและเมื่อใดก็ตามที่ของหาย วัยทวีนต้องรับผิดชอบด้วย

 
“เมื่อ ‘หนึ่ง’ ลูกชายวัย 12 ปี  ยืมโทรศัพท์มือถือของพี่สาวไปและทำหายเขาต้องชดใช้ด้วยการจ่ายคืน แม้โทรศัพท์เครื่องนั้นจะมีประกันไว้แล้ว เพราะเขาควรต้องได้บทเรียนจากความไม่รับผิดชอบดูแลของที่ยืมไปค่ะ” คุณแม่ของน้องหนึ่งบอกเล่าประสบการณ์ให้เราฟัง

บทความโดย: กองบรรณาธิการนิตยสารเรียลพาเรนติ้ง

            ฉันก็เข้าใจนะว่าลูกเสียใจมาก แต่สำหรับแม่อย่างฉันแล้วไม่ค่อยชอบนัก เพราะเค้กเพิ่งจะอายุแค่ 8 ขวบเท่านั้น แต่มีความรู้สึกรุนแรงขนาดนี้เชียว!

 
“เด็กช่วงวัยนี้มักยังไม่เข้าใจว่า ‘เมื่อพายุร้ายพัดใส่ จะมีฟ้าหลังฝนที่สดใสตามมา’ แถมคิดไปว่าเมื่อเป็นผู้แพ้จะต้องแพ้กันไปชั่วนิรันดร์ (ขนาดนั้นกันทีเดียว)” ดร.ทามาร์ ชานสกี้ นักจิตวิทยาเด็ก ผู้เขียนหนังสือ “Freeing Your Child from Negative Thinking” อธิบาย ถึงอย่างนั้นคุณก็ยังสามารถช่วยเหมือนเดิมค่ะลูกเก็บเกี่ยวประโยชน์จากการเป็นผู้แพ้ได้อยู่ดี

 
รู้จักความจริงของชีวิต เมื่อลูกเริ่มสงบลง ลองชี้ให้เขารับรู้ความจริงข้อหนึ่งว่า คนเรามีวันพ่ายแพ้ ไม่สมหวังกันทุกคน อย่างเรื่องกีฬานี่ แม้แต่นักกีฬามืออาชีพอย่างไทเกอร์ วู้ด ก็ยังมีวันที่แพ้มาแล้ว

 
เสริมภูมิคุ้มกันความผิดหวัง เรื่องนี้ควรสอนให้ลูกได้รู้แต่เนิ่นๆ “เด็กๆ จำเป็นต้องฝึกรับมือกับเหตุการณ์ผิดหวังทั้งหลาย วิธีหนึ่งที่จะช่วยฝึกได้คือไม่ตามใจลูกทุกครั้ง เช่น ไม่ซื้อของให้ทุกครั้ง ถ้าครั้งที่แล้วเขาได้เลือกดีวีดีไปแล้ว ครั้งนี้เขาจะไม่ได้เลือก เพราะเป็นคราวของน้อง ลูกจะค่อยๆ สะสมภูมิคุ้มกันต่อความรู้สึกไม่สมหวังมากขึ้น”

 
หลีกเลี่ยงการตำหนิในทันที คุณแม่ควรปล่อยให้ลูกสงบอารมณ์ก่อนแล้วค่อยๆ พูด เมื่อเขาเริ่มรับฟังคุณ ค่อยๆ บอกเขาว่าการขว้างปา โยนข้าวของ หรืออาละวาด ไม่เป็นประโยชน์อะไรกับเขาเลย

 
จบลงด้วยข้อคิด ข้อคิดที่ดีเป็นทั้งกำลังและแนวทางให้ลูก เช่น นักแบดมินตันยิ่งตีลูกมาก ยิ่งเห็นว่าเขาควรจะตีอย่างไรให้ดีขึ้น เล่นบาสเกตบอลก็เหมือนกัน ยิ่งเลี้ยงมาก – ส่งมาก – ชูตลูกให้มาก ลูกจะยิ่งทำได้ดีขึ้น และที่สำคัญ มีโอกาสเป็นไปได้ว่า ครั้งนี้ย่อมไม่ใช่ครั้งสุดท้ายที่ลูกจะพบกับความพ่ายแพ้ แต่ควรเป็นครั้งสุดท้ายที่หนูจะรู้สึกไม่ดีต่อความพ่ายแพ้ที่เกิดขึ้น

บทความโดย: กองบรรณาธิการนิตยสารเรียลพาเรนติ้ง

เฮ้อ  การเปลี่ยนนิสัยความเป็นผู้นำของลูกสาวคงเป็นสิ่งสุดท้ายที่คุณอยากจะทำ (ถ้าหากเธอเป็นผู้ชาย เราอาจจะตบมือให้กับนิสัยแบบนี้ไปแล้ว!) แทนที่จะปรับคุณสมบัติข้อนี้ คุณน่าจะหาทางออกให้เธอได้ใช้มันอย่างถูกวิธีดีกว่าโดยอธิบายให้เธอรู้ว่า การควบคุมอย่างเป็นมิตรคือวิธีของผู้นำที่แท้จริง ในขณะที่นิสัยชอบบงการมีแต่จะทำให้เพื่อนๆ ผละจากไป

 
ผู้นำจะต้องไม่เห็นแก่ตัว ไม่ตะโกน ออกคำสั่ง ข่มขู่ หรือมีพฤติกรรมร้ายๆกับคนอื่น แต่จะต้องยุติธรรม ใจดี มีน้ำใจ และห่วงใยความรู้สึกของคนอื่น

 
หลังจากนั้นถ้าพฤติกรรมจอมบงการของลูกยังเข้าหูคุณอีก ก็หาเวลาคุยกับลูกส่วนตัวอีกครั้ง ทบทวนกันถึงการเป็นผู้นำที่ดี และไม่ลืมว่า เมื่อคุณเห็นว่าลูกปรับตัวได้ดีขึ้นก็ชื่นชมในความพยายามของเธอด้วย

บทความโดย: กองบรรณาธิการนิตยสารเรียลพาเรนติ้ง

           นี่คือเบาะแสต่างๆ ที่จะทำให้คุณรู้ว่ามีบางอย่างกำลังเกิดขึ้นในโลกออนไลน์ของพวกเขาและวิธีช่วยเหลืออย่างเร่งด่วน

 
• ไม่สุงสิงกับใคร จู่ๆ ลูกก็เลิกเล่นเกมออนไลน์ เลิกใช้โทรศัพท์ และดูเหมือนว่าเพื่อนสนิทของเธอก็ทำตัวราวกับสายลับก็ไม่ปาน “ส่วนใหญ่แล้วผู้ชอบข่มขู่ทางอินเทอร์เน็ตมักมาจากเพื่อนที่รู้จักพาสเวิร์ดและความลับต่างๆ ของลูกคุณ” แพร์รี่อาฟแท็ป ทนายออนไลน์ผู้ก่อตั้งเว็บไซต์ “stopcyberbullying.org” กล่าว

 
• กลัวเทคโนโลยี ลูกเปลี่ยนมาใช้เวลาช่วงเย็นเอาแต่อ่านหนังสือ (จริงๆ ก็ไม่ใช่เรื่องเลวร้ายนี่เนอะ) แทนการเข้าอินเทอร์เน็ต  และลูกจะออกอาการตกประหม่าเมื่อมีข้อความเข้าโทรศัพท์หรือเข้ามาทางโปรแกรมแชต (กรณีที่ลูกเปิดเครื่องไว้)

 
• นิสัยเปลี่ยนไป “เด็กเล็กๆ มักจะมีพฤติกรรมไม่เหมาะสมก็เมื่อเขารู้สึกเหนื่อยแต่เมื่อเด็กวัยทวีนมีพฤติกรรมไม่ดีบ้าง อาจเป็นเพราะว่ามีใครทำให้ลูกรู้สึกว่าชีวิตของเขาไม่เป็นสุข” โมนิก้า วิล่า จากเว็บไซต์ “theonlinemom.com” อธิบาย

 
• มีส่วนร่วมกับลูก คุณเองก็ควรจะตรวจดูอยู่เสมอว่าลูกใช้โปรแกรมอะไรบ้างถ้าเป็นโปรแกรมแชตแบบธรรมดาๆ ที่คนแชตก็เปิดเผยตัวเองจริงๆ ย่อมดีต่อการเข้าโลกออนไลน์ของลูก และยังช่วยแยกแยะนักคุกคามทางอินเทอร์เน็ตได้อีกด้วย

บทความโดย: กองบรรณาธิการนิตยสารเรียลพาเรนติ้ง

            เด็กวัยเรียนพร้อมจะร่วมมือทำงานกับผู้อื่นและสนุกกับการแสดงความสามารถใหม่ๆ ถือเป็นโอกาสดีที่คุณพ่อคุณแม่จะได้วางมือจากภาระจุกจิกลงสักหน่อย และปล่อยให้ผู้ช่วยงานบ้านคนใหม่ได้ลงมือทำอะไรบ้าง

 
• เครื่องนอน ผ้าปูที่นอนอาจผืนใหญ่เกินกว่าแขนสั้นๆ แต่พวกเด็กๆ ช่วยเปลี่ยนปลอกหมอน ตบหมอนให้ฟู และจัดเรียงตุ๊กตายัดนุ่นให้เข้าที่เข้าทางได้ หรือถ้าคุณไม่รำคาญรอยผ้ายับๆ ก็ปล่อยให้เขาสนุกกับการเปลี่ยนผ้าปูที่นอนด้วยตัวเองดูสักครั้งสิ

 
• โต๊ะกินข้าว โต๊ะอาหารเป็นลานแสดงความสามารถสำหรับหนูๆ เพราะทุกคนในครอบครัวจะได้เห็นผลงานของเขา ปล่อยให้ลูกจัดโต๊ะขณะที่คุณกำลังวุ่นหน้ามันอยู่หน้าเตา (ถึงเด็กๆ จะวางช้อนกับส้อมสลับกันบ้างก็ไม่เป็นไรหรอก) ถ้าบนโต๊ะมีที่ว่าง คุณอาจอนุญาตให้เขานำผลงานชิ้นเอก เช่น ตัวต่อเลโก้ งานปั้นดินน้ำมัน ฯลฯ มาตั้งตกแต่งไว้กลางโต๊ะหรือจัดดอกไม้ใส่แจกันแบบง่ายๆ

 
• กล่องของเล่น หาซื้อกล่องหรือถังสีสวยๆ มาสัก 2 – 3 ใบ หลังจากลูกเล่นของเล่นกองใหญ่เสร็จก็ให้เขาจัดเก็บของเล่น ทั้งหมดใส่ถังเหล่านี้ จะแยกตามประเภท สี หรือจัดอันดับของเล่นที่ชอบที่สุดก็ตามใจ หลังจากนั้นก็ให้ลูกอุ้มถังไปเก็บใส่ชั้นหรือลังของเล่นเอง

 
• เครื่องแต่งกาย งานซักรีดไม่มีวันหมดไปจากโลก ลองให้ลูกช่วยเบาแรง พับผ้า กลับด้านกางเกง จับคู่ถุงเท้า แล้วหอบเสื้อผ้าของตัวเองไปใส่ลิ้นชัก

บทความโดย: กองบรรณาธิการนิตยสารเรียลพาเรนติ้ง

            พอคุณตอบไปตามจริง “ไม่นะ แม่ว่าไม่เห็นอ้วนเลย” ด้วยความหวังว่าจะช่วยให้ลูกสบายใจและผ่านเรื่องนี้ไปได้ สาวน้อยกลับว่าต่อไป “แม่ดูสิ เอวหนูก็หนาขึ้น สะโพกก็ดูใหญ่จัง”

 
วางใจได้ ไม่ได้มีลูกสาวคุณคนเดียวหรอก ความสนใจ “รูปร่าง” เป็นเรื่องธรรมดาของเด็กผู้หญิงที่เริ่มเข้าสู่วัยสาว ส่วนเด็กผู้ชายจะเครียดกับเรื่องของหน้าตา งานวิจัยของ “National Eating Disorders Association” พบว่า เด็กสาวอเมริกัน 42 เปอร์เซ็นต์ อยากมีรูปร่างที่ผอมเพรียวกว่าที่เป็นอยู่ บางทีอาจเป็นเพราะอิทธิพลจากนางแบบสาวๆ ในโทรทัศน์ แถมยังได้ยินคำถามจากตัวละครบ่อยๆ ว่า “ฉันอ้วนไปไหม ฉันดูดีหรือยัง” แม้จะไม่ใช่สถิติในบ้านเรา แต่ก็ใช่ว่าเด็กไทยจะไม่เป็น ไม่เช่นนั้นคงไม่มีข่าวเด็กวัยรุ่นกินยาลดความอ้วนเกินขนาดจนเป็นอันตรายถึงชีวิตอยู่เป็นระยะๆ หรอก

 
มาดูกันว่าเมื่อลูกสาวเริ่มเข้าสู่โหมด “กลัวอ้วน” คุณจะทำอะไรได้บ้าง

 
จับประเด็นให้ถูก เวลาลูกสาวมีคำถามในลักษณะไม่พอใจในรูปร่างของตัวเอง เช่น “แม่ไม่ชอบอะไรในตัวหนูไหม” หรือ “เพราะอะไรแม่ถึงไม่ชอบล่ะ” “หนูอ้วนหรือเปล่า” จริงๆ แล้วลูกกำลังกังวลกับการเปลี่ยนแปลงเข้าสู่วัยสาว ถ้าคุณเข้าใจจับความรู้สึกนี้ของลูกได้ คุณก็ช่วยตอบให้ลูกรู้สึกมั่นใจขึ้นได้ตอบอย่างใส่ใจ ถ้าคุณตอบลูกไปแค่ว่า “ไม่อ้วนหรอก” ลูกอาจต่อว่าที่คุณไม่ได้ใส่ใจฟังที่เธอพูดเลย (แม้ความคิดนี้ของลูกดูจะไม่ค่อยมีเหตุผลก็เถอะ)

ทางแก้ก็คือ ช่วยให้เหตุผลว่าเพราะอะไรคุณถึงยังเห็นว่าเธอสวยอยู่แล้วในแบบของเธอเองเบนไปประเด็นสุขภาพ ถ้าสาวน้อยยังไม่พอใจกับคำตอบของคุณ แถมยังพยายามจะอดอาหารอีกต่างหาก ก็เล่นตามน้ำไปด้วยเลย ชวนเธอออกไปวิ่ง ว่ายน้ำ หรือขี่จักรยานด้วยกัน พร้อมกับตกลงกันให้ชัดเจนว่า เรื่องนี้ต้องไม่เกี่ยวข้องกับการจำกัดอาหารโดยเด็ดขาด และย้ำให้เข้าใจว่าที่คุณสนับสนุนเธอ พยายามออกกำลังกายด้วย ไม่ใช่เพราะคุณคิดว่าเธออ้วนเกินไป แต่เพราะเป็นวิธีที่ดีในการดูแลสุขภาพร่างกายของตัวเอง และระวังไม่ให้ลูกหมกมุ่นกับออกกำลังมากจนเกินไปด้วยละย้อนดูตัวเอง คุณอาจไม่ได้บอกลูกตรงๆ ว่าควรระวังไม่ให้น้ำหนักมากกว่านี้ แต่อย่าลืมว่าลูกอยู่ใกล้ชิดกับคุณ หากคุณเองพูดอยู่บ่อยๆ ว่าคุณรู้สึกตัวเองอ้วน หรือคุณอยากจะใส่เสื้อผ้าไซส์เล็กกว่านี้ บอกได้เลยว่า คำพูดเหล่านี้จะมีผลกับลูกของคุณไม่มากก็น้อย เพราะคุณคือต้นแบบที่มีอิทธิพลมากที่สุดของลูก

บทความโดย: กองบรรณาธิการนิตยสารเรียลพาเรนติ้ง