เรียลพาเรนต์สเดอะซีรีส์10 / เรื่องจริงของแม่ที่หมออยากแบ่งปัน

เรื่องจริงของลูกสาว ที่มีเซนส์พิเศษ

“อุสาเถียงหมอว่า ‘หนูไม่ได้หูแว่ว ตาแว่ว หนูเห็นจริงๆ ดูสิเด็กๆตัวแดงๆคลานไปคลานมาอยู่ที่พื้นก็เยอะ’ หมอถอนหายใจก่อนบอกว่า‘หูไม่แว่วตาไม่แว่ว ก็เป็นแม่หูทิพย์ตาทิพย์ก็แล้วกัน’”

ฉันชื่อละม่อม(ชื่อสมมุติ) อายุ 61 ปี มีลูกสามคน สองคนแรกทำงานรับราชการแต่งงานมีลูกแยกครอบครัวไปทำงานที่จังหวัดอื่นแล้วแต่ก็ยังส่งเงินมาให้พ่อแม่ทุกเดือน ที่บ้านเหลือฉันสามีและอุสาลูกคนเล็กซึ่งอายุห่างจากพี่เกือบ20ปี ฉันมีอุสาตอนอายุ 42ปี ตอนนี้อุสาอายุได้ 19 ปี

อาจจะเพราะฉันมีอุสาตอนอายุมาก อุสาจึงไม่แข็งแรง ตอนคลอดออกมาลูกตัวเหลืองตาเหลืองต้องเปลี่ยนถ่ายเลือด นอนโรงพยาบาลเป็นเดือน หลังจากนั้นลูกก็เป็นลมชักต้องกินยากันชักตลอด พอเข้าชั้นมัธยมลูกเรียนไม่เก่ง เรียนซ้ำชั้น พูดน้อยลง จนกลายเป็นไม่พูด จากไม่พูด กลายเป็นพูดมาก แต่เป็นพูดกับตนเองยิ้มกับตนเอง ต่อมาลูกมีอาการหูแว่ว ตาแว่ว ได้ยินเสียงคนมาพูดด้วยทั้งที่ไม่มีใครพูดอะไร เห็นภาพอะไรแปลกประหลาดส่วนใหญ่เป็นผีสาง บางวันลูกทะเลาะกับคนในโทรทัศน์ อาการลูกเริ่มมากขึ้นจนคิดว่าในสมองตนเองมีไมโครชิพเพราะถูกมนุษย์ต่างดาวลักตัวไป เมื่อฉันพาลูกไปโรงพยาบาล จิตแพทย์บอกว่าลูกเป็นโรคจิตเภทและให้ยามารับประทาน

หลังจากได้รับยารักษาโรคจิต อาการทางจิตของลูกดีขึ้น สามารถไปโรงเรียนได้ แต่บ่นว่าง่วง กินยาทีไรใจไม่ดี คงเป็นความผิดของฉันที่คิดว่าลูกดีขึ้นแล้ว ไม่เป็นอะไรมาก แม้ไปรับไปส่งที่โรงเรียน แต่ก็ไม่ได้ดูแลใกล้ชิดเท่าที่ควร มารู้อีกทีลูกก็ตั้งท้องได้5 เดือนแล้ว

อย่างไรก็ตาม ฝ่ายชายที่ทำให้อุสาท้องก็ยอมรับ เขาเป็นลูกของคนในหมู่บ้านเดียวกัน พ่อแม่ของเขาได้มาสู่ขอทำพิธีแต่งงานให้เรียบร้อย แต่อย่างไรฉันก็ยังกังวลใจกลัวว่าโรคจิตเภทและยารักษาโรคจะมีผลกระทบถึงทารกในครรภ์ แต่เมื่อพาไปฝากครรภ์หมอบอกว่า ทั้งโรคและยามีความเสี่ยงน้อยมากที่จะทำให้เด็กผิดปกติ ฉันก็วางใจ ฉันให้ลูกออกจากโรงเรียน พักผ่อนอยู่ที่บ้านเตรียมคลอด ที่ฉันไม่รู้คือ ตอนท้องลูกไม่ได้กินยารักษาโรคอะไรเลย นอกจากลูกไม่อยากกินแล้ว สามีของลูกก็บอกว่ากินแล้วอุสาหงุดหงิดอารมณ์ร้าย กินแล้วแย่กว่าไม่กิน เขาเลยไม่ไปรับยามาให้

เมื่อตั้งท้องครบ 9 เดือน อุสาก็เจ็บครรภ์คลอด ฉันรีบพาลูกไปโรงพยาบาลชุมชนใกล้บ้าน แต่เครื่องไม้เครื่องมือที่โรงพยาบาลก็มีไม่ครบ ไม่สามารถผ่าตัดคลอดได้ จึงส่งอุสาไปคลอดที่โรงพยาบาลจังหวัดระหว่างนั่งรถโรงพยาบาลที่ส่งตัวจากโรงพยาบาลชุมชนไปโรงพยาบาลจังหวัด อุสาก็มองเห็นภาพนั่นโน่นนี่ ซึ่งฉันก็ชินแล้ว สงสารก็แต่พยาบาลโรงพยาบาลชุมชนซึ่งนั่งรถมาส่งคนไข้ด้วย เธอคงไม่ชิน เห็นทำหน้าตาเหลอหลาตลอดเวลาที่อุสาบอกว่าเห็นนั่นนี่โน่น

ไปถึงห้องคลอดโรงพยาบาลจังหวัด ทันทีที่นอนบนเตียงห้องรอคลอด อุสาก็สะกิดพยาบาลห้องคลอด เธอชี้ไปบนราวผ้าม่านซึ่งกั้นระหว่างเตียง บอกว่า“พี่ดูสิ เด็กๆคลานเล่นบนราวเสียงเจี๊ยวจ๊าวเลย ที่ห้อยหัวก็มี แลบลิ้นปลิ้นตาใส่หนูก็มี” พยาบาลซึ่งไม่รู้ว่าอุสาเป็นอะไรทำท่าตกใจเธอถามย้ำว่าหนูพูดอะไรนะ แต่แล้วหมอก็เดินเข้ามา หมออ่านประวัติของอุสาในใบส่งตัวแล้วถามว่า “ขาดยากันชักและยารักษาโรคจิตเภทมานานเท่าไหร่” เมื่อฉันตอบหมอ หมอบอกว่า “เดี๋ยวต้องกินยากันชัก โชคดีนะนี่ที่ไม่ชัก และต้องกินยาจิตเวช มิฉะนั้นก็จะหูแว่ว ตาแว่ว อยู่อย่างนี้” อุสาเถียงหมอว่า “หนูไม่ได้หูแว่ว ตาแว่ว หนูเห็นจริงๆ ดูสิเด็กๆตัวแดงๆคลานไปคลานมาอยู่ที่พื้นก็เยอะ” หมอถอนหายใจก่อนบอกว่า“หูไม่แว่วตาไม่แว่ว ก็เป็นแม่หูทิพย์ตาทิพย์ก็แล้วกัน”

ตอนแรกหมอที่ดูแลอุสาจะให้คลอดเองตามธรรมชาติ เพราะประเมินว่าเด็กในครรภ์ตัวไม่ใหญ่ แต่อุสานอนตะแคงคุยกับใครที่ข้างเตียง(ซึ่งไม่มีใคร)อย่างออกรส เมื่อหมอเข้ามาถามว่า “อุสาหนูคุยกับใคร” อุสาบอกว่า“คุยกับพี่พยาบาล พี่ใจดีจังเลย ยิ้มเก่ง พูดเก่ง ฟันงี้ขาวตัดกับสีผิว” พยาบาลที่เดินตามหมอถามว่า “พยาบาลผมยาวหรือผมสั้น” อุสาตอบว่า“ตัดหน้าม้า ผมบ็อบ” แค่นั้นก็ทำให้เจ้าหน้าที่ทั้งห้องคลอดระส่ำระสาย จับกลุ่มไปไหนมาไหนด้วยกันทั้งที่เป็นกลางวันแสกๆ เนื่องด้วยพยาบาลห้องคลอดคนหนึ่งเพิ่งฆ่าตัวตายไปไม่นานนี้เอง ลักษณะของพยาบาลคนนี้เหมือนที่อุสาพูดเป๊ะ หมอเลยตกลงผ่าคลอดให้ ทั้งฉันก็อยากให้หมอผ่าคลอดและทำหมันให้อุสาไปเลยเพราะมีทั้งโรคลมชักและจิตเภท ผลการผ่าตัด อุสาและลูกของอุสาแข็งแรงดี

 

บันทึกจากหมอสูติ

ฉันชื่อภัทราวรรณ (ชื่อสมมุติ) เป็นหมอสูติมากว่า 10 ปี ฉันไม่เคยเจอคนไข้หูแว่วตาแว่วเหมือนอุสาเลย ฉันเป็นคนไม่เชื่อเรื่องผีสางหรือไสยศาสตร์ จึงไม่กลัวเรื่องที่อุสาพูด ฉันคิดว่าเป็นเรื่องบังเอิญ แต่ก็มีเรื่องบังเอิญอีกเรื่องหนึ่งที่ฉันยังอธิบายไม่ได้คือเมื่อฉันไปเยี่ยมอุสาหลังคลอดที่ห้องพิเศษ เธอบอกเสียงใสว่าลูกไม่กวนเลย เพราะตกดึกจะมีทหารหนุ่มมาช่วยเลี้ยง แต่แรกฉันก็ฟังไปงั้นๆ แต่พยาบาลที่เดินตามฉันหน้าซีดเผือด เมื่อฉันถามว่าเป็นอะไร พยาบาลบอกฉันว่า หมอรู้ไหมว่า เมื่อไม่นานมานี้เองคนไข้ที่เสียชีวิตในห้องพิเศษห้องนี้ยังหนุ่มแน่นและเป็นทหาร…

 

บทความโดย พญ.ชัญวลี ศรีสุโข
ภาพ shutterstock

เรียลพาเรนต์ส เดอะซีรีส์ 9 / เรื่องจริงของแม่ที่หมออยากแบ่งปัน

ประสบการณ์จริง…เมื่อฉัน ครรภ์เป็นพิษ!

 

“แต่เมื่อตั้งครรภ์ได้ 34 สัปดาห์ ฉันรู้สึกลูกไม่ดิ้น เมื่อวัดความดันโลหิต ความดันโลหิตสูงถึง 160/110 แม่รีบจ้างรถคนข้างบ้านไปส่งโรงพยาบาล ไปถึงโรงพยาบาลหมอบอกฉันมีอาการครรภ์เป็นพิษอย่างรุนแรง”

ฉันชื่อสุธาสินี (นามสมมุติ) อายุได้ 34 ปี หลังจากจบปริญญาตรีที่ต่างจังหวัด ฉันก็เข้ามาหางานทำที่กรุงเทพฯ ได้ตำแหน่งเป็นเสมียนร้านค้าแห่งหนึ่ง งานที่ทำเหมือนงานเบาไม่ต้องแบกหาม นั่งโต๊ะดูแลเอกสาร แต่ก็วุ่นวายไม่ว่างเลย ฉันต้องมาทำงานตั้งแต่หกโมงเช้า เลิกงานไม่ต่ำกว่าสองทุ่ม เมื่อฉันแต่งงานได้เพียงสองเดือน ฉันก็ท้อง ฉันไปฝากครรภ์ที่คลินิกหมอสูติฯ ผลการตรวจเลือดตรวจครรภ์ปกติดี หมอบอกตั้งครรภ์ท้องแรกอายุ 34 ปี ถือว่าอายุมาก แนะนำให้พักผ่อนมากๆ ระวังครรภ์เป็นพิษซึ่งเกิดโดยไม่ทราบสาเหตุ แต่มักเป็นกับแม่ท้องแรกอายุมาก ฉันยิ้มรับกับคำแนะนำ แม้อยากทำตาม แต่ก็ไม่ได้ทำตามเลย แค่จะมาหาหมอ ก็ต้องลางานล่วงหน้า เพราะหากลากระชั้น จะไม่มีใครทำงานแทน โชคดีที่ไม่แพ้ท้องเลย เมื่อท้องได้สี่เดือน ได้เจาะเลือดตรวจคัดกรองกลุ่มอาการทารกเด็กดาวน์ ผลปกติ เมื่อท้องได้หกเดือน ตรวจเลือดหาเบาหวาน ผลก็เป็นปกติ ทำให้ฉันคิดว่าตนเองน่าจะแข็งแรงดี

แต่พอตั้งท้องได้ 7 เดือน ฉันสังเกตว่าหลังเท้าสองข้างเริ่มบวม สวมรองเท้าเดิมแทบไม่ได้ เมื่อไปหาหมอตามนัด หมอบอกว่า ตอนนี้ความดันโลหิตสูง เท้าและขาสองข้างเริ่มบวม อาการนี้เป็นอาการของครรภ์เป็นพิษแต่ยังไม่รุนแรง หากรุนแรง แม่จะชัก การรักษาครรภ์เป็นพิษคือต้องให้คลอด ซึ่งหากคลอดไม่ครบกำหนดลูกก็อาจจะไม่แข็งแรง หรือไม่รอดชีวิต เมื่อฉันถามหมอว่าจะทำอย่างไร หมอบอกว่า ควรพักผ่อนให้พอ หากอาการไม่ดีขึ้นต้องนอนโรงพยาบาล สามีของฉันจึงบอกหมอตามความเป็นจริงว่า งานที่ทำเครียดไม่มีโอกาสพักผ่อนเลย หมอเลยออกใบรับรองแพทย์ให้ร้านค้าที่ทำงานว่า “คุณสุธาสินีตั้งครรภ์ 7 เดือน มีอาการบวม ความดันโลหิตสูง เป็นอาการของครรภ์เป็นพิษ แนะนำให้พักผ่อนให้เพียงพอ ไม่ทำงานหนัก และมาพบแพทย์ตามนัด” เมื่อเอาใบรับรองแพทย์ไปยื่นให้ผู้จัดการ ผู้จัดการบอกว่า “พยายามหาเวลาพักเอาก็แล้วกัน ทำอย่างไรก็ไม่มีคนทำงานแทนเธอเลย”

ฉันไม่รู้จะทำอย่างไร จึงโทรศัพท์ไปหาแม่ซึ่งอยู่ต่างจังหวัด เล่าให้ท่านฟังถึงปัญหาที่เกิดขึ้น แม่บอกว่าให้ลางานกลับมาอยู่บ้าน แม่จะได้ช่วยดูแล ได้พักผ่อน ก็คงจะดีกว่าอยู่กรุงเทพฯ ฉันรู้สึกเสียดายงานเพราะเงินเดือนดี สวัสดิการดี จึงปรึกษาผู้จัดการอีกครั้งหนึ่ง ผู้จัดการบอกว่า “ขอให้ทำงานต่ออีกเดือน ให้เคลียร์งานที่คั่งค้างให้หมด ช่วงนี้จะได้หาคนมาทำงานแทน” ฉันจึงโทรศัพท์ปรึกษาเพื่อนซึ่งเป็นหมอ เพื่อนบอกว่าครรภ์เป็นพิษนั้นน่ากลัวมาก หากเป็นชนิดรุนแรง บางคนลูกเสียชีวิตในท้อง แม่บางคนมีอาการชัก จนมีเลือดออกในสมอง บางคนตามัวมองไม่เห็นเป็นปีๆกว่าอาการจะกลับมาปกติ ทำให้ฉันตัดสินใจลาออก สามีก็เห็นด้วย เพราะฉันอายุมากแล้ว ไม่ได้ลูกคนนี้ก็ไม่รู้จะมีลูกได้อีกหรือเปล่า ฉันไปพบหมอที่ฝากครรภ์ก่อนเดินทางกลับต่างจังหวัด บอกหมอว่า จะกลับไปหาแม่ ไปคลอดต่างจังหวัด เพราะที่กรุงเทพฯ ไม่มีใครช่วยดูแล หมอก็เขียนใบส่งตัวให้

กลับมาถึงบ้าน แม่รีบพาฉันไปฝากครรภ์กับหมอสูติ ชื่อจินตนา (ชื่อสมมุติ) หมอตรวจฉันอย่างละเอียด แล้วแจ้งว่า ตอนนี้ฉันอายุครรภ์ได้ 32 สัปดาห์ ลูกในท้องตัวเล็กกว่าเด็กทั่วไป คือหนักแค่ 1,100 กรัม ทั้งที่ควรจะหนัก 1,360 กรัม แต่อาจเพราะแม่ตัวเล็กลูกเลยตัวเล็ก ฉันมีอาการครรภ์เป็นพิษ คือมีความดันโลหิตสูง บวมที่หลังเท้า มีโปรตีนรั่วออกมาในปัสสาวะ แต่อาการยังไม่รุนแรง หากครรภ์เป็นพิษรุนแรงต้องให้เด็กคลอดมิฉะนั้นจะเกิดอันตรายทั้งแม่และลูก ฉันรีบถามหมอว่าทำอย่างไรลูกจึงจะโต หมอบอกว่า ให้กินกับนอน ไม่ต้องทำงาน พยายามลดความเครียด หมั่นนอนตะแคงซ้าย ให้รับประทานยาบำรุงตามหมอให้ ให้วัดความดันโลหิตวันละ 2 ครั้ง หากความดันโลหิตสูงมากกว่า 150/100 ให้มาพบแพทย์ ให้สังเกตอาการครรภ์เป็นพิษรุนแรง เช่น แน่นท้อง ปวดหัว ตามัว มือบวม หน้าตาบวม ให้สังเกตลูกดิ้น ถ้าลูกดิ้นน้อยหรือไม่ดิ้นให้มาพบหมอ หมอนัดมาตรวจสัปดาห์ละสองครั้ง

กลับมาอยู่บ้านฉันซาบซึ้งกับความรักของแม่ แม่ไปยืมเครื่องวัดความดันโลหิตของ อสม. (อาสาสมัครหมู่บ้าน) มาให้ฉันวัดความดันโลหิตด้วยตนเองเช้าเย็น แม่ตื่นแต่เช้าเตรียมอาหารที่ฉันชอบ ไม่ให้ฉันทำอะไรนอกจากนั่งเล่นนอนเล่น เมื่อไปตรวจครรภ์ตามนัด พบว่า อาการครรภ์เป็นพิษไม่ได้กำเริบ แต่เมื่อตั้งครรภ์ได้ 34 สัปดาห์ ฉันรู้สึกลูกไม่ดิ้น เมื่อวัดความดันโลหิต ความดันโลหิตสูงถึง 160/110 แม่รีบจ้างรถคนข้างบ้านไปส่งโรงพยาบาล ไปถึงหมอบอกฉันมีอาการครรภ์เป็นพิษอย่างรุนแรง หมอให้ยากันชัก และผ่าตัดคลอด ลูกคลอดออกมาน้ำหนัก 1,900 กรัม อยู่ในตู้อบ 7วัน ลูกจึงรอดชีวิต ส่วนอาการครรภ์เป็นพิษของฉันก็ค่อยๆดีขึ้นจนกลับมาเป็นปกติ ฉันตั้งใจให้นมลูกจนครบ 1 ขวบเพราะเมื่อให้นมแม่ น้ำหนักลูกขึ้นดี และลูกไม่ป่วยเลย ฉันบอกแม่ว่า “ตอนนี้ข้าวได้ราคา ฉันกับสามีจะกลับมาเป็นชาวนากับแม่ ไม่ไปทำงานกรุงเทพฯ อีกแล้ว แม้เงินจะดีแต่ชีวิตที่เครียดเร่งรีบไม่มีเวลาพักผ่อน เกือบทำให้ฉันไม่ได้ลูก”

 

บันทึกจากหมอ

ภาวะแทรกซ้อนของการตั้งครรภ์ที่เป็นปัญหาในประเทศไทยติดอันดับสูง 1 ใน 3 ทำให้มารดาและลูกเสียชีวิต คืออาการครรภ์เป็นพิษ ซึ่งจะหายก็เมื่อให้คลอด คุณสุธาสินีเป็นตัวอย่างคนไข้ครรภ์เป็นพิษ สุดท้ายแม่ลูกปลอดภัย สิ่งสำคัญกว่าหรือพอๆกับการดูแลของแพทย์คือการดูแลของตนเองและครอบครัว อาการครรภ์เป็นพิษก็เหมือนเด็กน้อยที่ออกมาร้องเพลงโชว์ กว่าจะแสดงได้ดีขนาดนั้น ใครจะรู้ไหมว่าเบื้องหลังเด็กน้อยต้องใช้ความพยายามเพียงใด

 

บทความโดยพญ. ชัญวลี ศรีสุโข

ภาพ : shutterstock

เรียลพาเรนต์ส เดอะซีรีส์ 7  เรื่องจริงของแม่ที่หมออยากแบ่งปัน

ลูกฉันเป็น…..ซุปเปอร์เกิร์ลXXX

 

ดอกไม้สีขาว สีเหลือง สีม่วง สีส้ม เบิกบานเต็มสองข้างถนน กลีบดอกหลากสีร่วงลงพื้น ทำให้ถนนกลายเป็นพรมกลีบดอกไม้ไปตลอดแนว เสียงโห่ร้อง เสียงดนตรีแผดเสียงดังอย่างสนุกสนาน รถเปิดประทุนวิ่งผ่านไปมาบรรทุกคนหน้าขาววอกจากการประแป้ง ตัวเปียกม่กซ่กจากการสาดน้ำสงกรานต์ ผู้คนที่จับกลุ่มอยู่ที่ถนนก็เช่นกัน ใบหน้าแต่ละคนลายพร้อยไปด้วยแป้ง ตัวเปียกโชก มีขันน้ำและถังน้ำขนาดใหญ่เป็นอาวุธ สาดน้ำใส่รถที่เคลื่อนผ่านอย่างสนุกสนาน บางคนไม่สาดน้ำก็เต้นตามจังหวะเพลง ด้วยท่าเต้นที่กวนสายตา บางท่าเต้นก็ดูน่าขำ คนเต้นต่างวาดลวดลายอย่างเต็มที่ ไม่อายสายตาใคร

 

ฉันชื่อปาริชาติ (ชื่อสมมุติ) กำลังจูงมือน้องเดียร์ (ชื่อสมมุติ) ลูกสาวอายุ 13 ปี ออกมาเที่ยวเทศกาลสงกรานต์ แค่เห็นคนจำนวนมากสาดน้ำกัน ยิงปืนฉีดน้ำใส่กัน น้องเดียร์ก็ไม่ค่อยกล้ามอง ฉันรู้เธอเขินอายที่เห็นร่างกายผู้คนเปียกน้ำทำให้เห็นรูปร่างชัดเจน น้องเดียร์เองเวลาถูกสาดน้ำ เธอก็ทำท่าเอียงอาย

 

“สนุกไหมลูก” ฉันถาม น้องเดียร์ทำเหมือนไม่ได้ยินต้องพูดซ้ำ เธอทำสีหน้าเฉย ขณะพยักหน้า

ฉันเดินไปตามถนนคนเดินกับลูก นึกสนุกจึงบอกน้องเดียร์ว่า “เดี๋ยวแม่แวะซื้อปืนฉีดน้ำนะลูก เราจะได้มีคนละกระบอกไว้ตอบโต้คนที่สาดน้ำใส่เรา” ฉันแวะเข้าร้านค้า ผู้คนพลุกพล่านหาซื้ออุปกรณ์เล่นน้ำสงกรานต์ กว่าฉันจะหาปืนฉีดน้ำที่ถูกใจได้ก็ใช้เวลานาน ขณะจะจ่ายสตางค์น้องเดียร์ก็หายไปแล้ว

 

“เดี๋ยวมาจ่ายตังค์ มาเอาของนะ” ฉันรีบบอกคนขาย เดินออกมาที่หน้าร้าน สายตาสอดส่ายหาลูก รีบโทรศัพท์บอกสามีที่อยู่ที่บ้าน สามีหาพิกัดจีพีเอสจากโทรศัพท์มือถือของน้องเดียร์ที่เราเอาใส่ไว้ในกระเป๋าเสื้อลูก แล้วบอกว่า “ลูกอยู่ใกล้ ๆ ร้านที่แม่อยู่นั่นแหละ เดี๋ยวจะออกไปช่วยหา” สามีต่อว่าว่า “ บอกแล้วไม่ให้เที่ยวสงกรานต์ หากไปเที่ยวต้องดูลูกให้ดีก็ไม่เชื่อ”

 

ฉันเดินแกมวิ่งออกจากร้านค้า มองหาทั่ว เมื่อเดินผ่านเวทีประกวดวงดนตรี จึงเห็นน้องเดียร์ยืนอยู่กับกลุ่มวัยรุ่น ที่เห็นเด่นชัด เพราะน้องเดียร์ตัวสูงถึง 174 เซนติเมตร ฉันถามกลุ่มวัยรุ่นว่า เป็นเพื่อนกับน้องเดียร์หรือ พวกเขาก็ปฏิเสธ บอกว่าอยู่ดี ๆ ลูกสาวฉันก็เดินตามพวกเขามา ฉันจึงไปจูงมือลูกออกมา

สามีมาถึงพอดี เขาบอกน้องเดียร์ว่า ถ้าอยากดูประกวดดนตรีก็ได้ เดี๋ยวพ่อแม่จะยืนดูเป็นเพื่อนด้วย

 

ย้อนไป 14 ปีก่อน ฉันอายุได้ 44 ปี สามีอายุ 46 ปี แต่งงานกันมาเกือบ 20 ปี ไม่มีลูก แต่ฉันกับสามีก็ไม่ได้กระเสือกกระสนค้นหาวิธีให้มีลูกแต่อย่างใด ไม่มีก็ดี ไม่ต้องเป็นภาระ เราตกลงกันเช่นนี้ แต่อยู่ดี ๆ ประจำเดือนของฉันก็ขาดไปหลายเดือน ฉันคิดว่าตนเองจะหมดประจำเดือน ไม่คิดว่าตนเองตั้งท้อง จนกระทั่งวันหนึ่งฉันรู้สึกว่าท้องของตนเองโตขึ้น มีก้อนอะไรแข็งๆ ในท้อง เมื่อบอกสามี เขาตกใจมากคิดว่าฉันเป็นมะเร็ง เมื่อไปพบแพทย์ แพทย์ตรวจอย่างละเอียดและบอกให้เรายินดีว่า ฉันท้องได้สี่เดือนแล้ว

เมื่อฟังแพทย์บอก ฉันและสามีดีใจจนเนื้อเต้น อุทานว่า “ลูกมาแล้ว” ขณะที่เรารอมานานถึง 20 ปี แต่ความยินดีแต่แรกเปลี่ยนเป็นความวิตกกังวล เมื่อแพทย์บอกว่า เป็นการตั้งครรภ์เสี่ยงสูงเพราะแม่อายุมาก มีความเสี่ยงต่อการเกิดทารกพิการบกพร่องสติปัญญา เช่น ทารกกลุ่มอาการเด็กดาวน์ หากต้องการตรวจทารกในครรภ์ อาจต้องเจาะน้ำคร่ำไปตรวจหาโครโมโซม

 

ฉันฝากท้องกับแพทย์ ผลของการตรวจร่างกาย การตรวจเลือด เป็นปกติ ตอนจะเจาะน้ำคร่ำฉันกลัวมาก เพราะเข้าใจว่าจะเจ็บ แต่ปรากฏว่าไม่เป็นเช่นนั้น แพทย์ใช้เครื่องอัลตร้าซาวนด์ตรวจดูช่องว่างที่จะเจาะน้ำคร่ำ ทาน้ำยาฆ่าเชื้อ ฉีดยาชาที่ผิวหนัง ใช้เข็มขนาดยาวแทงเข้าไปในท้อง ใช้เวลาเจาะน้ำคร่ำประมาณแค่ 5 นาที ไม่ทันรู้สึกอะไรแพทย์ก็ทำเสร็จแล้ว แพทย์แนะนำให้พักผ่อนไม่ทำงานหนัก 1 สัปดาห์หลังเจาะน้ำคร่ำ ซึ่งก็ไม่ลำบากอะไร เพราะฉันและสามีมีธุรกิจโรงแรมเล็กๆ เป็นของส่วนตัว แต่ช่วงรอผลการตรวจน้ำคร่ำ ฉันกระสับกระส่ายมาก ถามสามีว่าหากลูกเราเป็นทารกกลุ่มอาการเด็กดาวน์ มีโอกาสพิการทางร่างกายและสติปัญญาบกพร่อง เราจะทำแท้งหรือตั้งครรภ์ต่อ สามีหัวเราะ บอกว่า ขนาดยุงฉันยังไม่ตบเลย ฉันจะฆ่าลูกของตนเองได้หรือ เมื่อสามีพูดอย่างนั้น ฉันจึงได้ข้อสรุป ฉันเจาะน้ำคร่ำเพื่อให้รู้ว่าลูกจะเป็นอย่างไร แต่ไม่ว่าลูกเป็นอย่างไร เขาก็เป็นลูก เป็นสายเลือดของฉันและสามี ฉันจะไม่ทำลายเขาอย่างเด็ดขาด

 

ผลการเจาะน้ำคร่ำมาถึง พยาบาลโทรศัพท์ให้ฉันไปพบแพทย์เพื่อฟังผลการเจาะน้ำคร่ำด้วยตนเอง เมื่อฉันถามว่า “ต้องรีบไปไหม” พยาบาลบอกว่า “ไม่รีบมาก แต่ไม่ควรรอนาน” ฟังแล้วฉันคิดว่าลูกอาจจะมีความผิดปกติอะไรสักอย่าง แต่ไม่น่าใช่ทารกกลุ่มอาการเด็กดาวน์ เพราะแพทย์บอกฉันว่าหากเป็นทารกกลุ่มอาการเด็กดาวน์และฉันต้องการทำแท้ง ต้องรีบมาพบแพทย์ก่อนที่เด็กจะโต ทำแท้งลำบาก

 

เมื่อฉันไปพบแพทย์พร้อมสามี แพทย์อธิบายว่าลูกในท้องของฉันเป็นเด็กผู้หญิงที่มีโครโมโซมผิดปกติ อาจเพราะฉันและสามีอายุมาก ในขณะที่โครโมโซมเด็กผู้หญิงคนอื่นๆ ที่ปกติ มีโครโมโซมเป็น 46 XX ลูกสาวของฉันมีโครโมโซมเป็น 46 XXX คือมีเอ็กซ์เกินมา 1ตัว หรือเรียกว่าเด็กซุปเปอร์เอ็กซ์ ฉันและสามีรีบซักไซ้ไล่เลียงหมอว่า การเป็นเด็กซุปเปอร์เอ็กซ์ จะเกิดอะไรขึ้นกับลูก

 

แพทย์อธิบายว่า ปัญหาของการมีเอ็กซ์เกินมา 1ตัว ทำให้มีเนื้อสมองน้อยกว่าคนทั่วไป หากวัดรอบศีรษะ จะพบว่าเล็กกว่า แต่ไม่เล็กจนดูรู้ จึงอาจจะมีสติปัญญาต่ำกว่าคนอื่นเล็กน้อย หากมีพี่น้องท้องเดียวกันไอคิวจะต่ำกว่าพี่น้องไป 10-20 จุด สามารถเรียนหนังสือได้ถึงระดับปริญญา แต่อาจเรียนไม่เก่ง มีปัญหาการเรียน ตัวจะสูง ขาจะยาวกว่าเด็กในวัยเดียวกัน แต่มือเท้าจะไม่ใหญ่ เป็นคนเรียบร้อย ไม่ช่างพูด ไม่กล้าแสดงออก ขี้อาย อาจจะมีปัญหาในการตัดสินใจ การปรับตัว การสื่อสาร อาจจะต้องพบจิตแพทย์

 

“แล้วจะมีความพิการไหมครับ” สามีฉันถามแพทย์

“งานวิจัยพบว่าเด็กซุปเปอร์เอ็กซ์ มีความพิการไม่ต่างกับคนทั่วไป คือร้อยละ 0.1 ส่วนใหญ่เป็นปัญหาเกี่ยวกับไตหรือระบบทางเดินปัสสาวะ เมื่อโตขึ้นแต่งงานก็สามารถมีลูกเป็นเด็กปกติได้”

 

           

บันทึกจากหมอ

คุณปาริชาติตั้งครรภ์เด็กซุปเปอร์เอ็กซ์ ซึ่งพบประมาณ 1: 1000 ของเด็กที่คลอด เมื่อตั้งครรภ์ครบกำหนด ต้องผ่าตัดคลอดเพราะเธออายุมาก โชคดีที่ทารกไม่มีความพิการใดๆ มารดาก็ไม่มีภาวะแทรกซ้อนใดๆ คุณปาริชาติและสามีดูแลลูกสาวน้องเดียร์ที่มีอีกชื่อว่าซุปเปอร์เกิร์ลเป็นอย่างดี วางแผนป้องกันปัญหาต่างๆที่จะเกิดขึ้น ครอบครัวที่อบอุ่นทำให้คุณปาริชาติและสามีค้นพบความสามารถของลูก ส่งเสริมให้ลูกเจริญเติบโตตามศักยภาพที่มีอยู่ ไม่น่าเชื่อว่าเด็กหญิงซุปเปอร์เกิร์ลแม้ดูไม่เฉลียวฉลาด ไม่ค่อยพูด ขี้อาย ไม่กล้าแสดงออก ตัวสูงเก้งก้าง แต่เธอสามารถเล่นดนตรีได้เหนือกว่าเด็กวัยเดียวกัน

           

 

บทความโดย พญ.ชัญวลี ศรีสุโข
ภาพ : shutterstock