วันที่ได้พบ น้องอู๋-ด.ช.ปัณณวิชญ์ เฉลิมเลิศปัญญาเป็นครั้งแรกนั้น น้องอู๋ ในวัย 9 ขวบดูทะมัดทะแมงอยู่ในชุดนักกีฬาที่ใส่ตอนที่ไปแข่งขันกีฬาสแต็คชิงแชมป์โลกปี 2015 ไกลถึงที่ประเทศแคนาดา แถมได้แชมป์กลับมาเสียด้วย!

“ผมรู้จักกับสแต็คจากที่โรงเรียนตอนอยู่ประถม 1 เทอม 2 เห็นเพื่อนๆ พี่ๆ เล่นกันอยู่ใต้อาคารหลังเลิกเรียน ก็เลยไปลองเล่นบ้างแล้วรู้สึกติดใจครับ” น้องอู๋ยิ้มและเล่าให้ฟังว่ารู้จักกับกีฬา “สแต็ค” ได้อย่างไร กีฬาสแต็คเป็นกีฬาที่ต้องอาศัยความเร็ว การประสานงานกันระหว่าง มือ ตา และสมอง เพื่อสั่งการให้เราเรียงแก้วและเก็บแก้วตามรูปแบบที่กำหนดให้ได้เร็วที่สุดซึ่งมีวิธีการเรียง 3แบบได้แก่แบบ3-3-3แบบ3-6-3 และแบบCycle

คุณแม่นุชบอกกับเราว่า “คุณแม่จะไปรับน้องอู๋ช้าเป็นประจำ จึงให้เขาอยู่ทำกิจกรรมหลังเลิกเรียน เราจะเปลี่ยนกิจกรรมให้เขาทำทุกเทอมเพื่อให้เขาได้ลองสิ่งใหม่ๆ แต่ปรากฏว่าเขาไม่ทิ้งการเล่นสแต็ค”

“ความสนุกของสแต็คคือตอนที่เราเรียงแก้วแล้วไม่ล้ม และทำเวลาได้ดีขึ้นเรื่อยๆ ครับ” น้องอู๋บอกเหตุผลที่ทำให้เล่นสแต็คมาตลอดทั้งที่เล่นกีฬาอื่นไปด้วย สิ่งที่ท้าทายของกีฬาสแต็คคือ แม้จะเล่นง่าย แต่เด็กๆ จะอยากเล่นต่อไปไหมเมื่อมีความกดดันเรื่องเวลาในการแข่งขัน

ฝีมือการเล่นสแต็คของน้องอู๋พัฒนาขึ้นเรื่อยๆ จนได้เป็นตัวแทนเข้าร่วมการแข่งขันกีฬาสแต็คชิงแชมป์โลกเป็นครั้งแรกเมื่อปี พ.ศ. 2557 ที่ประเทศเกาหลีใต้ และได้รางวัลเหรียญทองกลับมา! การแข่งขันชิงแชมป์โลกในปีนี้น้องอู๋ก็กวาดเหรียญทองมาได้ถึง 5 เหรียญ ได้แชมป์ประเภทคู่อันดับ 2 ของโลกแถมยังเป็นนักกีฬาอายุน้อยที่สุดของทีมไทยด้วย เล็กพริกขี้หนูของแท้! เมื่อถามว่าเครียดไหมที่อายุน้อยที่สุด น้องอู๋ตอบตรงๆ ว่า “เครียดครับ”

“บางครั้งน้องอู๋จะบอกคุณแม่ว่า ใจเต้นจนเหมือนจะหลุดออกมาข้างนอกเลย เวลาแข่งเขาก็เครียด ขนาดคุณแม่บ้างครั้งยังไม่อยากดูเพราะลุ้นไปกับเขาด้วย” คุณแม่นุชเล่าถึงบรรยากาศตอนแข่ง แล้วทำอย่างไรจึงจะหายตื่นเต้นล่ะ น้องอู๋ตอบว่า “สูดหายใจเข้าลึกๆ ครับ”

น้องอู๋บอกกับเราว่า “กีฬาสแต็คนอกจากสนุกแล้วผมรู้สึกว่าทำให้สมาธิดีขึ้น เรียนได้ดีขึ้นด้วยครับ”คุณแม่นุชบอกอีกว่า “หลังจากเล่นสแต็คเป็นประจำ สังเกตได้ว่าน้องอู๋มีความจำดีขึ้น บางอย่างที่เคยสอนให้ พอมาทบทวนก่อนสอบก็ใช้เวลาไม่นานเท่าเดิม และมีสมาธิในการทำกิจกรรมต่างๆ มากขึ้น นั่งนิ่งได้นานขึ้น” ประโยคสุดท้ายของคุณแม่เจือเสียงหัวเราะ เพราะน้องอู๋เป็นเด็กชอบเคลื่อนไหว คุณแม่จึงส่งเสริมให้เล่นกีฬาตั้งแต่ยังเล็กเมื่อถามถึงแนวทางในการสนับสนุนลูกชาย คุณแม่นุชบอกว่า “คุณพ่อคุณแม่จะคอยแอบมองเวลาเขาทำกิจกรรม อยากให้เขาลองทำหลายๆ อย่าง ต้องให้เวลาเขา เมื่อรู้ว่าเขาสนใจอะไร ก็สนับสนุนเขาเต็มที่เท่าที่จะทำได้”

น้องอู๋พยักหน้าอย่างมั่นใจเมื่อถามว่าจะกวาดแชมป์โลกมาอีกไหมในการแข่งปีหน้า แล้วน้องอู๋คิดจะเล่นสแต็คไปจนถึงเมื่อไรกัน น้องอู๋ยิ้ม “คงจะเล่นไปเรื่อยๆ แล้วก็อยากไปแข่งระดับโลกทุกปีเลยครับ”

“น้องอู๋” ด.ช.ปัณณวิชญ์ เฉลิมเลิศปัญญา วัย 9 ขวบ

สัมภาษณ์และเรียบเรียง พอแก้ว รักษ์เธียรมงคล ภาพ ครอบครัวเฉลิมเลิศปัญญา

เจ้าของรางวัลรองชนะเลิศแฟนพันธุ์แท้ ตอนศิษยานุศิษย์…พุทธทาสภิกขุ พ.ศ. 2555 และเจ้าของรางวัลสุดยอดแฟนพันธุ์แท้ ตอนทศชาติชาดก พ.ศ. 2556 ตอนนี้ น้องเบส อายุ 12 ปี กำลังเรียนอยู่ชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 1 โรงเรียนสฤษดิเดช จังหวัดจันทบุรี และเพิ่งได้รับโล่พระราชทานจากสมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารี ในการแข่งขันตอบปัญหาธรรมะ ระดับประเทศ มาสดๆร้อนๆ

อะไรทำให้เด็กชายคนนี้ เลือกที่ศึกษาพระธรรมคำสอน แทนการออกไปวิ่งเล่นกับเพื่อนๆในวัยเดียวกัน อะไรทำให้เขาฝักใฝ่ในเรื่องธรรมะ จนถึงขั้นคว้ารางวัลมาครองมากมาย เรียลพาเรนติ้งจะมาพูดคุยกับน้องเบสและคุณแม่กันค่ะ

“ผมรู้ตัวตั้งแต่อายุประมาณ 4 ขวบ ว่าชอบเรื่องธรรมะ ที่ชอบเพราะว่าเห็นหนังสือการ์ตูนพุทธประวัติ ในร้านหนังสือ และเห็นว่ามันแปลกตากว่าหนังสือการ์ตูนทั่วไป ก็เลยเกิดความสนใจ จึงขอให้คุณแม่ซื้อให้ บวกกับตอนนั้นก็มีหนังการ์ตูนแอนิเมชั่นเรื่องประวัติพระพุทธเจ้าออกมาพอดี พอได้ดูก็ยิ่งสนใจใหญ่ เลยศึกษาเรื่อยมาครับ”

นั่นคือจุดเริ่มต้นความชอบของน้องเบส แต่ในทางกลับกันความสนใจของน้องเบสในครั้งนี้กลับสร้างความรู้สึกกังวลใจให้แก่คุณแม่ไม่น้อย “ตั้งแต่เขาเล็กๆเขาก็เป็นเด็กที่ไม่เหมือนคนอื่น เด็กคนอื่นวิ่งหาแต่ของเล่น แต่ลูกเราวิ่งไปหาแต่หนังสือ และหนังสือที่เขาหาก็เป็นหนังสือที่เกี่ยวกับหลักธรรมคำสอน ประวัติพระพุทธเจ้า ประวัติเกจิอาจารย์ ตอนนั้นเขายังอ่านหนังสือไม่ออกด้วยซ้ำ แม่ก็รู้สึกแปลกใจ จนถึงขั้นเครียดเหมือนกันนะ ทำไมลูกเราไม่เหมือนเด็กคนอื่น

แต่เมื่อเวลาผ่านไป เราเห็นว่าสิ่งที่ลูกสนใจมันเป็นเรื่องที่ดี เราก็ยอมรับและสนับสนุนเขาอย่างเต็มที่ อยากได้หนังสือเราก็ซื้อให้ อยากได้ซีดีเราก็ซื้อถ้าราคาไม่แพงจนเกินไป จนถึงทุกวันนี้ลูกเป็นส่วนหนึ่งที่ทำให้ชีวิตเราเปลี่ยน จากที่ไม่ค่อยสนใจเรื่องพุทธศาสนา เราก็สนใจมากขึ้น”

เมื่อได้รับแรงสนับสนุนจากทางบ้านน้องเบสจึงใช้เวลาว่างศึกษาเรื่องธรรมะด้วยตัวเองอย่างเต็มที่ ทั้งจากหนังสือ ซีดีสารคดีชีวประวัติของพระอริยสงฆ์ จนไปถึงการสนทนาธรรมกับพระอาจารย์ผู้ใหญ่ “ผมเป็นลูกศิษย์ของพระอาจารย์บุญธรรม สุทธิญาโณ วัดเขาแจงเบง จังหวัดจันทบุรี และพระราชวิจิตรปฏิภาณ (เจ้าคุณพิพิธ) วัดสุทัศนเทพวราราม ครับ ถ้ามีโอกาสผมก็จะไปสนทนาธรรมกับท่านเสมอ”

สิ่งสำคัญที่น้องเบสได้จากการศึกษาธรรมะมาโดยตลอด คือการนำมาประยุกต์ใช้ในชีวิตจริง “ผมชอบคติสอนใจในหนังสือเรื่องพระมหาชนกมาก ผมจึงนำเรื่องความเพียรมาใช้ในชีวิตจริง อีกอย่างธรรมะสอนให้เรามีสติ มีสมาธิในการใช้ชีวิต และการเรียนมากขึ้นครับ”

สุดท้ายเราถามคุณแม่ว่าคาดหวังอะไรในตัวลูกชายคนนี้บ้าง คำตอบของคุณแม่สั้นง่ายแต่กินใจน่าดู “ไม่ต้องเป็นคนเก่งแต่ขอให้เป็นคนดี อยู่ในสังคมให้ได้และอยู่อย่างมีความสุข เท่านี้แหละค่ะสิ่งที่แม่ต้องการ”

“น้องเบส” ด.ช.ณัฐวัตร ครองชนม์ วัย 12 ปี และคุณแม่อรุณพร ครองชนม์

สัมภาษณ์และเรียบเรียง นันทวรรณ์ ภู่ศรี

ภาพประกอบ นิตยสาร Secret ฉบับ มกราคม 2557 คอลัมน์ feature

ฮือฮากันทั้งโลก เมื่อเด็กหญิงแม็กซ์ ลูกคนแรกของ มาร์ค ซัคเกอร์เบิร์ก ผู้ก่อตั้ง Facebook ได้ลืมตาดูโลก และมาร์คเผยภาพลูกสาวพร้อมกับภรรยาพริสซิล่า ชาน บนหน้าวอลล์ของเขาเอง พร้อมกับบันทึกสุดน่ารัก ที่มาร์ค ซัคเกอร์เบิร์ก ได้เขียนถึงลูกสาว

แม็กซ์ที่รัก

แม่กับพ่อ ไม่รู้ว่าจะอธิบายเป็นคำพูดอย่างไรเมื่อนึกถึงสิ่งที่ลูกจะมอบให้เราได้ในอนาคต หนูเป็นสมาชิกใหม่ที่เข้ามาเติมเต็ม และพวกเราหวังว่าลูกจะเติบโตมามีสุขภาพดีและมีความสุขจากสิ่งที่ลูกจะได้พบบนโลกใบนี้
ลูกคือเหตุผลที่สะท้อนให้เห็นว่าทำไมพวกเราต้องอยู่ในโลกนี้ เหมือนกับพ่อแม่คนอื่นที่ต้องการให้ลูกเติบโตขึ้นมาบนโลกที่ดีกว่าที่พวกเขาดำรงอยู่ในทุกๆ วัน

 

5 เหตุผลที่คนไทยตื่นเต้นกับข่าวนี้
1) ประเทศไทยมีจำนวนผู้ใช้เฟซบุ๊กเป็นอันดับ 3 ของอาเซียน และคนไทยใช้เฟซบุ๊กกันเกิน 35 ล้าน Account แล้ว
2) คริส ค็อกซ์ เพื่อนสนิทของมาร์ค ซัคเกอร์เบิร์ก แต่งงานกับสาวไทย และมาร์คเองก็เคยมาร่วมงานแต่งงานที่จัดขึ้นที่ซอยสวนพลู กรุงเทพฯ เมื่อปี 2553 ซึ่งเพื่อนสนิทคนนี้เป็นรองประธานเฟซบุ๊กด้วย
3) พริสซิล่า ชาน ภรรยาของมาร์ค มีเชื้อสายเอเชีย ซึ่งคนไทยก็พลอยเป็นปลื้มกับเรื่องนี้ด้วย
4) ประเทศไทยมียอดผู้ใช้ Facebook โดยมีอัตราการเติบโต 34.62% เป็นอันดับ 5 ของอาเซียน
5) คนไทยรักเด็ก แม้จะไม่มีตัวเลขทางสถิติจากหน่วยงานใดออกมายืนยัน แต่ถ้าคุณเผลอกดเข้ามาอ่านข่าวนี้แล้วล่ะก็ ถือว่าคุณเป็นหนึ่งคนที่หลงรักหนูแม็กซ์เข้าแล้วจ้า

ทันทีที่เกิดมาได้ไม่นาน ก็มีคนเข้าไปแสดงความยินดี กดไลค์ให้กับภาพหนูแม็กซ์ 2,309,440 คน ซึ่งคาดว่าจะมีจำนวนมากกว่านี้ และยอดแชร์กว่า 30,000 ครั้งแล้ว

 เพื่อนฝูงร่วมแสดงความยินดีกับหลานที่กำลังจะคลอด

มาร์ค ซัคเกอร์เบิร์กกับพริสซิล่า ชาน แต่งงานกัน และเปลี่ยนสถานะเฟซบุ๊กเป็นแต่งงานเมื่อปี 19 พ.ค. ปี 2012 ทั้งคู่พบรักกันหลังจากที่มาร์คประกาศหาเพื่อนร่วมทีม Facebook โดยเริ่มต้นจากกลุ่มเพื่อนของเขา

พริสซิล่า ชาน จบการศึกษาทางด้านชีววิทยาที่มหาวิทยาลัยฮาร์วาร์ด และศึกษาต่อทางด้านการแพทย์ ที่มหาวิทยาลัยเเคลิฟอร์เนีย ซานฟรานซิสโก

ชีวประวัติของ มาร์ค ซัคเกอร์เบิร์ก ได้ถูกเผยแพร่ในหนังสือหลายเล่ม และถูกนำไปทำภาพยนตร์ เรื่อง The Social Network แสดงให้เห็นถึงความคิดและการพัฒนาระบบ Facebook ก่อนมาเป็นโซเชี่ยลมีเดียยอดฮิตที่เราใช้งานกันอยู่ทุกวันนี้ ใครสนใจลองติดตามหามาชมได้นะคะ^^

หนูน้อยนักเล่า มีความมั่นใจเป็นเคล็ดลับ

           แม้เป็นเด็กตัวเล็กอายุเพียง 6 ขวบ แต่น้องข้าวสวยหรือเด็กหญิงบุญฑริกา ธนวุฒิ มีความมั่นใจเกินร้อย เรื่องขึ้นเวทีใหญ่โซโล่เดี่ยวเล่านิทานคนเดียว ไม่ต้องมีนักแสดงหรือเพลงประกอบก็ทำมาแล้ว แถมยังมีดีกรีแชมป์เล่านิทานระดับประเทศ เรียกว่าไม่ธรรมดาจริงๆ อะไรทำให้เด็กตัวเล็กมีความกล้าแสดงออกขนาดนี้นะ

“หนูชอบอ่านนิทานมาก เพราะนิทานสอนให้ทำความดีและมีความสนุกสนานค่ะ” น้องข้าวสวยตอบเสียงดังฟังชัด แม้ทีมงานจะได้ยินเพียงเสียงใสๆ ผ่านโทรศัพท์ แต่ก็สัมผัสได้ถึงความสดใสของสาวน้อยคนนี้

              คุณครูปวริศา ศรีธุวานนท์ คุณครูประจำชั้นของน้องข้าวสวยเมื่อครั้งยังเรียนชั้นอนุบาลเล่าให้ฟังว่า เห็นน้องข้าวสวยอ่านหนังสือนิทานเวลาว่างเป็นประจำ อีกทั้งน้องข้าวสวยยังมีความเป็นผู้นำ มีความมั่นใจ และมีความน่ารักสดใสโดดเด่น จึงได้ลองฝึกซ้อมน้องข้าวสวยให้เล่านิทาน ปรากฏว่าน้องข้าวสวยมีความจำเป็นเลิศอีกต่างหาก

เมื่อถามถึงความตื่นเต้นกดดันเมื่อต้องขึ้นเวทีประกวดเล่านิทานบนเวทีใหญ่ระดับประเทศ น้องข้าวสวยก็ตอบชัดเจนว่า “ไม่ตื่นเต้นเลย เพราะหนูมั่นใจค่ะ” น้องข้าวสวยเล่าให้เราฟังว่าชอบอ่านนิทานทุกเรื่อง แต่ที่ชอบมากที่สุดคือนิทานเรื่อง “กุ๊งกิ๊งตัวมอม” ส่วนอาชีพในฝันแต่ก่อนเคยอยากเป็นคุณหมอ แต่ตอนนี้เปลี่ยนใจแล้ว “โตขึ้นหนูอยากเป็นทหาร เพราะหนูอยากรับใช้ชาติค่ะ” มีความกล้าหาญแบบนี้โตขึ้นน้องข้าวสวยต้องเป็นทหารหญิงที่เก่งและน่ารักมากๆ แน่เลย

ปัจจุบันน้องข้าวสวยขึ้นชั้นประถมศึกษาปีที่ 1 แล้ว เป็นเด็กเรียนดีมีความสามารถจนทางโรงเรียนพิจารณาให้ทุนการศึกษาจนกว่าน้องข้าวสวยจะเรียนจบชั้นประถมศึกษาปีที่ 6 ครูประจำชั้นคนปัจจุบันหรือครูตุ๊กบอกเล่าพัฒนาการของน้องข้าวสวยว่า ยังคงความน่ารักและร่าเริงแจ่มใสไม่เปลี่ยน สิ่งที่เพิ่มเติมขึ้นตามวัยคือความรับผิดชอบและความสนใจด้านภาษาอังกฤษ ซึ่งหากมีการประกวดเล่านิทานอีกครูตุ๊กวางแผนต่อยอดให้น้องข้าวสวยประกวดเล่านิทานเป็นภาษาอังกฤษด้วย

น้องข้าวสวยทั้งน่ารัก มีความมั่นใจ และมีความสามารถ ทีมงานเรียลพาเรนติ้งเชื่อว่าน้องข้าวสวยทำได้แน่นอนค่ะ

“น้องข้าวสวย” ด.ญ.บุญฑริกา ธนวุฒิ วัย 6 ขวบ

สัมภาษณ์และเรียบเรียง : กอบพร ถิรเจริญสกุล

คำถามที่ผมได้รับเสมอ หลากหลายรูปประโยคแต่ใจความเดียวกันคือ ..ครูนัทเลี้ยงลูกยังไงถึงได้เก่งขนาดนี้ ?..

ที่มาของคำถามนี้เห็นจะเป็นเพราะเจ้าอาย ลูกสาวผมเธอดูเป็นเด็กเรียนเก่งในสายตาใครๆ เกรดเฉลี่ยของทุกปีอยู่ประมาณ 3.88 โดยเฉพาะวิชาภาษาอังกฤษได้เกรด 4 ตลอดด้วยคะแนนระหว่าง 90-100 คะแนนทุกเทอม ตอนป.6 สอบ o-net ได้คะแนนภาษาอังกฤษเต็ม 100 คะแนน และเมื่อกลางปีนี้เธอก็สอบภาษาอังกฤษด้วยข้อสอบมาตรฐานการศึกษาอเมริกันในการสอบขอรับทุนไปเรียนที่อเมริกาฯหรือแคนาดา 1 ปี โดยที่คะแนนเต็ม 500 เธอทำได้เกือบสี่ร้อย มีสิทธิ์เลือกไปได้ทั้งอเมริกาและแคนาดาเพราะคะแนนเกินเกณฑ์ภาษาจีนที่เธอกำลังเรียนก็ก้าวหน้าไปเรื่อยๆ เรียกว่าเธอมีทักษะทางภาษาที่ดีมาก

อีกอย่างหนึ่ง เธอเป็นเด็กที่มีทักษะทางศิลปะในระดับดีไม่แพ้ภาษา ชอบและฝึกฝนการเขียนรูปทั้งบนกระดาษและในคอมพิวเตอร์มาตั้งแต่เล็ก เธอมาบอกผมตั้งแต่ประมาณป. 4 ว่า เธอจะเป็นนักทำอนิเมชั่น และจากนั้นเธอก็ยืนยันจุดหมายนี้ของเธอเรื่อยมา (ทักษะในด้านนี้ของเธอแอบถูกใจพ่อซึ่งเรียนสายศิลปะอย่างผมมากมาย)

            คำถามเดิม ..ครูนัทเลี้ยงลูกยังไงถึงเก่งขนาดนี้ ?.. เชื่อไหมถ้าผมจะตอบว่า ..เลี้ยงให้เขามีความสุข..

ผมใช้วิธีนี้จริงๆ ไม่ได้จะตอบให้มันฟังเป็นสำนวนเลื่อนลอยชวนฝันหรือแค่ให้ภาษาสวยๆอะไรเลย

ผมใชัวิธีที่เดี๋ยวนี้เขาเรียกกันให้เกร่อว่า child center นั่นล่ะ ตั้งแต่เขาเล็กๆแล้ว ผมจะเฝ้าคอยเล่นกับเขา คอยดูว่าเขาชอบเล่นอะไรแล้วก็ส่งเสริมจนกว่าเขาจะเบื่อไปเล่นอย่างอื่นผมก็เล่นกับเขาไป แรกๆอาจจะดูเหมือนเด็กจับจด เล่นอะไรไม่ทนสักอย่าง แต่พอถึงจุดหนึ่ง จะมีพฤติกรรมหรือความชอบเฉพาะตัวบางอย่างปรากฏออกมาให้เห็น อย่างของลูกสาวผม พอถึงวันหนึ่ง ความชอบเรื่องภาษาเรื่องศิลปะของเขาก็ค่อยๆชัดเจนขึ้น พอถึงตรงนั้นเราก็ค่อยๆสอนเขาเรื่องนั้นเพิ่มเติมขึ้นเรื่อยๆ ข้อสำคัญคือต้องให้เขาทำแล้วมีความสุข เจ้าอายเลยสนุกกับการวาด การฟังภาษาต่างประเทศในการ์ตูนมาเรื่อยๆ

ในส่วนของตัวลูกเองนั้น เขาก็ไม่เคยคิดว่าฉันจะต้องสอบได้เกรดสี่ ฉันจะต้องเก่งเลิศ แต่เขาเพียงสนุกกับการเรียน สนุกกับการใช้ภาษา สนุกกับการวาดรูป ทั้งภาษาต่างประเทศและศิลปะกลายเป็นงานอดิเรก เป็นการเล่นสนุกของเขา รวมทั้งพ่อแม่เองก็ไม่เคยคาดหวังหรือกดดันเขาว่าว่าเธอต้องทำให้ได้นะ เรื่องนี้ทำให้เขาไม่เบื่อหน่ายต่อการทำซ้ำแล้วซ้ำเล่า แล้วไม่ว่าใครก็ตาม ลองได้ฝึกฝนและสนุกกับการทำสิ่งใด สิ่งนั้นก็ย่อมจะออกมาดี

บอกตรงๆจากใจเลยว่าการที่เขาเป็นเด็กที่มีความสามารถสูงนั้น แน่นอนว่าทำให้พ่ออย่างผมชื่นใจ แต่การที่เขาเป็นเด็กที่มีความสุขในการเรียนรู้ ในการทำสิ่งที่ชอบ นั่นต่างหากทำให้ผมมีความสุขมากที่สุด

น้องเจ้าอาย เด็กหญิงสิรวี เสวิกุล

เรื่องและภาพ : ชนะ เสวิกุล

น้องเจ๋ง หรือเด็กชายพงษ์เมธ ลูกชายคนโตของครอบครัววิโรจน์ธรรมมีอายุเพียง 11 ขวบเท่านั้น แต่เป็นทั้งนักเรียนที่มีความขยันหมั่นเพียรและเป็นนักกีฬาหมากล้อมที่มีความสามารถไม่ธรรมดา เพราะแม้จะยังเป็นเด็กประถม แต่กลับสามารถสอบวัดระดับได้สูงถึง 2 ดั้ง ซึ่งยากมากทั้งสำหรับเด็กและผู้ใหญ่ อีกทั้งยังชนะการแข่งขันคัดเลือกได้เป็นตัวแทนประเทศไทยไปแข่งขันรายการใหญ่ที่ประเทศจีน สิงคโปร์ และเกาหลีใต้มาแล้วถึง 4 ครั้ง เรียกได้ว่าเล็กพริกขี้หนูของจริงเชียวค่ะ

“ตอนแรกผมเห็นพี่ๆ ที่โรงเรียนเล่นหมากล้อมกัน ก็เลยเริ่มสนใจอยากเล่นหมากล้อม คุณพ่อคุณแม่ก็ให้ไปเรียน แต่เรียนได้ไม่นานคุณพ่อก็สร้างชมรมโกะให้ที่บ้านครับ” น้องเจ๋งเริ่มต้นบอกเล่าจุดเริ่มต้นของความรักในกีฬาหมากล้อมและที่มาของชมรมกีฬาหมากล้อม จังหวัดนนทบุรีให้ทีมงานฟัง

แม้ทุกวันนี้น้องเจ๋งจะต้องเตรียมตัวสำหรับสอบเข้าในระดับชั้นมัธยมศึกษา แต่น้องเจ๋งก็ยังสามารถแบ่งเวลาฝึกฝนหมากล้อมได้อย่างต่อเนื่อง อาจเข้าร่วมการแข่งขันน้องลงบ้าง แต่ก็ยังคงเล่นหมากล้อมกับชาวต่างชาติและเรียนกับครูชาวจีนผ่านระบบออนไลน์ นอกจากนี้ยังส่งบันทึกเกมการเล่นให้นักหมากล้อมมืออาชีพชาวเกาหลีช่วยชี้แนะเพิ่มเติมทุกอาทิตย์อีกด้วย แม้จะฝึกฝนหนักขนาดนี้แต่น้องเจ๋งไม่เคยรู้สึกเหนื่อยหน่ายเลย นั่นเพราะความรักที่น้องเจ๋งมีต่อเกมกีฬาชนิดนี้นั่นเอง

“เพราะหมากล้อมเป็นเกมที่มีแต่กระดานเปล่าๆ ให้เราจินตนาการได้ว่าจะวางหมากตรงไหน แล้วเราก็วางหมากตรงไหนก็ได้เพื่อให้ได้พื้นที่มากที่สุด โดยไม่มีทางเดาได้เลยว่าฝ่ายตรงข้ามจะวางหมากตรงไหน หมากล้อมก็เลยให้ความรู้สึกท้าทายและความสนุกครับ แล้วหมากล้อมยังช่วยฝึกสอนเรื่องการจัดลำดับความคิด ฝึกให้เรารู้ว่าควรทำอะไรก่อนหลัง ฝึกให้มีสมาธิจดจ่อกับกระดาน แล้วก็ช่วยฝึกจินตนาการในการวางแผนเกมด้วย ทั้งหมดนี้ช่วยให้ผมมีสมาธิและแบ่งเวลาในการเรียนได้ด้วยครับ”

ความชอบของน้องเจ๋งช่วยให้เกิดความกล้าและความมุ่งมั่นที่จะเรียนรู้ ปิดเทอมครั้งหน้าน้องเจ๋งจึงขอคุณพ่อคุณแม่ไปฝึกฝนหมากล้อมที่ประเทศเกาหลีใต้ด้วยตัวคนเดียว แม้จะต้องอยู่ต่างแดนตามลำพัง แต่ถ้าเพื่อให้ได้เรียนรู้กับคนเก่งๆ น้องเจ๋งก็ไม่หวั่น เพราะมีความหวังว่าจะสอบขึ้นระดับ 4 ดั้งให้ได้ภายในปีหน้านี้ ทีมงานเรียลพาเรนติ้งก็ขอเป็นกำลังใจให้น้องเจ๋งด้วยนะคะ

จากใจพ่อแม่

คุณพ่อ : ลูกชอบหมากล้อมก็สร้างบรรยากาศของหมากล้อมให้ลูกด้วยการยกชมรมมาไว้ที่บ้าน หลังจากนั้นก็ปล่อยให้ลูกได้เรียนรู้ด้วยตัวเองให้เต็มที่และซึมซับปรัชญาชีวิตจากการเล่นหมากล้อมมาใช้ในชีวิตประจำวัน

คุณแม่ : ขอเพียงลูกได้ฝึกฝนจิตใจจากการเล่นหมากล้อม ให้เป็นคนดีและมีความเข้มแข็งมั่นคงทางอารมณ์ เพื่อให้สามารถมีชีวิตอยู่รอดในสังคมได้ เพียงเท่านี้แม่ก็พอใจแล้ว ส่วนเรื่องรางวัลเป็นเพียงผลพลอยได้เท่านั้นเอง

“น้องเจ๋ง” ด.ช.พงษ์เมธ วิโรจน์ธรรม วัย 11 ขวบ

สัมภาษณ์และเรียบเรียง : กอบพร ถิรเจริญสกุล / ภาพ : กัญชนิกา เมืองวงษ์

หากพูดถึงเรื่องการเต้นไม่ว่าจะเป็น แจ๊ส บัลเล่ต์ “น้องเบลล่า”ลูกสาวพิธีกรชื่อดัง คุณหนิง – ศรัยฉัตร จีระแเพทย์ เก่งกาจถึงขนาดไปคว้ารางวัลชนะเลิศอันดับ 2 ที่ประเทศออสเตรเลีย เป็นการประกวดเต้นแจ๊สประเภทกลุ่ม อายุต่ำกว่า 9 ขวบ แต่ก่อนจะไปแข่งระดับต่างประเทศนั้น ในประเทศไทยน้องก็แข่งขันชนะเลิศอันดับ 1มาแล้ว จิ๋วแต่แจ๋วจริงๆค่ะ คุณหนิงเล่าว่า

“จากที่มีโอกาสไปประกวดเต้นที่ออสเตรเลีย เห็นเด็กฝรั่งมีท่าเต้นสวย ดูดี เพราะเขามีพื้นฐานยิมนาสติกที่แน่นมาก ซึ่งตอนเด็กๆน้องเบลล่าก็เคยเรียนยิมนาสติก พอโตขึ้นก็เลิกเรียน เน้นการเต้นมากกว่า แต่พอรู้แบบนี้ ทำให้ตัดสินใจกลับมาเรียนยิมนาสติกอีกครั้ง เพื่อช่วยเสริมการเต้นให้ดียิ่งขึ้น”

            ความสุขของน้องเบลล่า คงหนีไม่พ้นสิ่งที่ชอบที่สุด คือ การเต้นแจ๊ส และเป็นสิ่งที่ทำได้ดี เรียนไป ซ้อมไป ถึงจะมีเหนื่อยบ้าง งอแงบ้างตามประสาเด็ก แต่น้องก็รู้หน้าที่ของตัวเองเสมอ

“ทุกอย่างคือความรับผิดชอบ วินัย และความอดทน ยิ่งเต้นเป็นกลุ่มแล้ว ถ้าหากหยุดไปเพียงคนเดียวก็จะทำให้คนอื่นในกลุ่มก็ไปต่อไม่ได้ ทุกอย่างต้องอาศัยทีมเวิร์ค”

น้องเบลล่ายังบอกอีกว่า “นอกจากเต้นแล้ว หนูชอบปั้นแป้งโดว์และศิลปะ ไม่มีวันไหนที่หนูไม่วาดรูป ปกติชอบวาดรูปขนม เพราะสีสันสวย วาดไปเรื่อยๆก็ทำเป็นเมนูอาหารค่ะ” ซึ่งการปั้นแป้งโดว์น้องเบลล่าก็ทำได้ดี จนไปประกวดได้รับรางวัลที่ 1 ของสถาบันปั้นดินแห่งหนึ่งอีกด้วย

ไม่ว่าจะเป็นการเต้น หรือศิลปะ น้องเบลล่าสามารถทำได้ดีทั้งหมด เพราะความตั้งใจจริงที่มีอยู่ในตัวหนูน้อยคนนี้ แค่ได้นั่งคุยก็รับรู้ได้ถึงความเต็มที่และพลังในตัวอย่างเต็มเปี่ยม…. ก่อนกลับน้องเบลล่ายังบอกอีกว่า

“โตขึ้นหนูอยากเป็นศิลปิน เปิดโรงเรียนสอนศิลปะ และ Art gallery ค่ะ”

น้องเบลล่า – ด.ญ. กุญช์จารี จีระแพทย์ อายุ 8 ขวบ

ช่างภาพ : จักรพงษ์ นุตาลัย, กัญชนิกา เมืองวงษ์ สัมภาษณ์และเรียบเรียง : สุชญา นววัชรนันท

ถ้าให้นึกถึงเด็กเก่งทางด้านภาษา คงไม่มีใครปฏิเสธว่า ไม่นึกถึง “น้องณัชชา” ลูกสาวคนเก่งของคุณพ่อบ๊อบ ณัฐธีร์ โกศลพิสิษฐ์ ที่เคยโด่งดังในรายการ ณัชชาลูกสาวพี่บ๊อบ เป็นรายการสอนภาษาที่ทำให้หลายๆคนติดปากกับประโยค “ดูปากณัชชานะคะ” นอกจากนี้ยังมีอีกหนึ่งรายการ คือ Natcha The Explorer ต้องยอมรับว่าน้องณัชชาเป็นเด็กเก่งที่หลายๆครอบครัวอยากส่งเสริมลูกให้เชี่ยวชาญด้านภาษาเหมือนน้องจริงๆค่ะ

“ปัจจุบันนี้โลกเราเปิดกว้างมากขึ้น ภาษาถือเป็นสิ่งสำคัญ นอกจากภาษาไทยแล้วก็ควรให้ลูกได้เรียนรู้ภาษาอื่นด้วย” ครอบครัวโกศลพิศิษฐ์ กล่าวไว้ สิ่งนี้อาจเป็นจุดเริ่มต้นที่ทำให้น้องณัชชากลายเป็นเด็กที่พูดได้ถึง 3 ภาษา ทั้งไทย อังกฤษและจีน เทคนิคที่เกิดผลลัพธ์ยอดเยี่ยมเช่นนี้คงไม่พ้นจากการเล่น และทำภาษาให้เป็นเรื่องสนุก ไม่จำเป็นต้องไปนั่งเรียน แล้ว ท่องจำ

“สำหรับเด็กนั้น สิ่งที่สำคัญที่สุดคือการเล่น ไม่ว่าจะวัยไหนก็ชอบเล่น ทุกอย่างผ่านการเรียนรู้จากการเล่นเป็นหลัก แต่ถ้าสอน ก็ต้องสอนให้เป็นธรรมชาติที่สุด ไม่ทำให้เขารู้สึกว่าไม่สนุกและกดดัน อาจค่อยๆซึมซับไปในประโยคพูด เวลาคุยกับเขา ทำให้เป็นปกติและสม่ำเสมอ เขาจะซึมซับและเข้าใจไปเอง” คุณพ่อบ๊อบบอกไว้

น้องณัชชาเริ่มเรียนภาษาอังกฤษ ตั้งแต่อายุ 1 ขวบ 1 เดือน สิ่งนี้คงค่อยๆซึมซับเข้าไปในตัวน้องเรื่อยๆ และหากถามว่าน้องณัชชาชอบภาษาไหนที่สุด น้องณัชชารีบตอบว่า…

“ชอบภาษาอังกฤษที่สุดค่ะ ส่วนภาษาไทยชอบเป็นอันดับ 2 และภาษาจีนชอบเป็นอันดับ 3 เพราะ ภาษาอังกฤษเป็นภาษาที่ใช้เป็นประจำเวลาอยู่บ้าน ใช้พูดกับน้องชาย น้องจะได้เข้าใจเป็นภาษาอังกฤษ อีกอย่างที่โรงเรียนก็ใช้ภาษาอังกฤษเป็นประจำด้วย ส่วนภาษาไทยเป็นอันดับ 2 เพราะไม่ค่อยได้พูดที่โรงเรียน และภาษาจีนเป็นอันดับ 3 เพราะใช้เฉพาะตอนเจอเหล่าซือ ก็มีลืมบ้างนิดหน่อย แต่ก็ทบทวนกับเหล่าซืออยู่เสมอ”

คุณแม่ของน้องณัชชาเล่าเพิ่มเติมว่า “การที่น้องณัชชาพูดได้ถึง 3 ภาษาพร้อมๆกัน เราสามารถสอนได้ตั้งแต่ตอนที่เขายังพูดไม่ได้ เขาจะเข้าใจ และดึงออกมาใช้ได้เองเมื่อถึงเวลา ความแข็งแรงของแต่ละภาษาอาจจะไม่เท่ากัน แต่เรื่องพื้นฐานความเข้าใจ ถือว่าเขาเข้าใจได้ดีทั้งหมด”

นอกจากทั้ง 3 ภาษาแล้ว น้องณัชชาก็ไม่หยุดการเรียนรู้เพียงเท่านี้ มีอีกหนึ่งภาษาที่อยากเรียนรู้เพิ่ม คือ ภาษาฝรั่งเศส น้องณัชชาบอกว่า “โตขึ้นหนูอยากไปเที่ยว ช้อปปิ้งที่ฝรั่งเศส แล้วคุยกับเขารู้เรื่องค่ะ”

แม้น้องณัชชาจะทำงานไปด้วยเรียนไปด้วย แบ่งเวลาเรียน 5 วัน ทำงานวันเสาร์ 1 วัน วันอาทิตย์พักผ่อน แต่เมื่ออยู่หลังกล้อง น้องณัชชาก็เป็นเด็กหญิงน่ารักๆสดใสตามวัย ชอบเล่น และมีกิจกรรมเหมือนเด็กทั่วๆไป การที่น้องสนุกกับสิ่งที่กำลังทำ น้องไม่ได้คิดว่านี่คือการทำงาน แต่เป็นประสบการณ์มีค่าที่จะติดตัวไปตลอดชีวิต เลยทำให้มีความอดทน และทำงานได้เหมือนผู้ใหญ่ในร่างเด็ก ถึงจะมีผู้คนมากมายที่ชื่นชอบในความน่ารัก และฉลาดเกินวัยของน้องณัชชา แต่น้องก็ไม่เคยคิดว่าตัวเองพิเศษกว่าใคร เป็นเด็กธรรมดาคนหนึ่ง เวลาไปไหนอาจมีคนรู้จักและชื่นชมมากกว่าคนทั่วไปนิดหน่อย ก็ดีใจ แต่ก็ต้องพัฒนาตัวเองต่อไปเรื่อยๆ เหมือนที่คุณแม่เคยบอกไว้

ทุกวันนี้น้องณัชชาถือเป็นเด็กเก่งคนหนึ่งที่สังคมไทยยอมรับเพราะความสามารถ จึงทำให้ได้รับโอกาสที่ดี ได้ประสบการณ์ที่หลากหลาย ส่วนเรื่องอนาคตคุณพ่อบ๊อบบอกว่าต้องดูต่อไปเรื่อยๆ ให้เขาเลือกเอง อยากทำอะไร ให้เขาลอง เปิดโอกาสให้ได้สัมผัสกับสิ่งนั้นเยอะๆ ไม่ได้คาดหวังอะไร เพราะทุกวันนี้ก็แฮปปี้แล้ว

น้องณัชชา – ด.ญ. ณัชชาวีณ์ โกศลพิศิษฐ์ อายุ 7 ขวบ

ช่างภาพ : จักรพงษ์ นุตาลัย สัมภาษณ์และเรียบเรียง : สุชญา นววัชรนันท