เจ้าตัวเล็กเปิดเพลงเองบ่อยๆ พร้อมทำท่ายักย้ายส่ายตัวไปตามจังหวะเพลงแล้วหรือยัง ไม่ว่าจะเพลงประเภทไหน ลูกๆ วัยนี้จะช่างสรรค์สร้างท่วงท่าให้ประทับใจผู้ชมได้ตลอด อาการนี้ไม่ได้เกิดขึ้นเพราะความสนุกของเขาเท่านั้น แต่มีที่มาที่ไปและข้อสังเกตบางอย่างอยู่ด้วยนะ

 
– นี่แหละสัญญาณบอกพัฒนาการ ตอนเป็นทารก พอได้ยินเสียงเพลงทารกส่วนมากจะตอบสนองด้วยการตบมือและโยกตัวตามเสียงเพลง แต่พอโตเต็มขวบขึ้นไปแล้ว เขาสามารถเดินได้ การตอบสนองต่อจังหวะดนตรีจะเป็นลีลาท่าเต้นที่แรงมากขึ้น นี่เป็นสัญญาณบอกว่าเขาควบคุมการเคลื่อนไหวของร่างกายได้ดีขึ้นอีกระดับ

 
– การเต้นคือทางแห่งความสุขที่แฝงประโยชน์ ยิ่งได้เห็นเขาตบมือแสดงความสุขกับการเต้นอย่างมากเป็นสัญญาณให้เรารู้ว่าเขาพอใจกับสิ่งนั้น แต่เบื้องหลังความสนุกนี้มีประโยชน์แฝงด้วย เพราะจากความพอใจนั้นทำให้เขามีสมาธิกับสิ่งที่ทำอยู่ได้ด้วย สังเกตได้จากถึงแม้จะมีเสียงหัวเราะจากคนที่รายล้อมดูอยู่ดังอยู่รอบตัวเขา แต่ถ้ามีใครเริ่มออกท่าเต้นให้เขาเต้นตาม เขาจะมีสมาธิสนใจดูท่าเต้นและเลียนแบบตามได้

 
– ถูกใจสุดๆ ต้องมีเพื่อนเต้น ตามธรรมชาติของวัยนี้ เวลาทำอะไร จะให้ถูกใจและมันในอารมณ์ต้องขอให้มีเพื่อนทำด้วย คราวนี้ถึงทีขอแรงคุณพ่อคุณแม่ ถ้าเห็นลูกเต้นอยู่คนเดียวช่วยพร้อมใจกันลุกขึ้นออกเสียง อวดท่าเด็ดๆ ของคุณให้สนุกกันทั่วหน้าเลย ฝึกความจำจากเรื่องประทับใจคุณเคยสงสัยไหม เวลาพาลูกๆ ไปท่องเที่ยว เรียนรู้นอกบ้าน ตั้งแต่ไปสวนสัตว์ สวนสนุกทะเล จนไปถึงบ้านญาติๆ มักจะมีเหตุการณ์ประทับใจของลูกให้คุณพ่อคุณแม่ได้จดจำกันเยอะแยะ แล้วลูกๆ ล่ะ พอโตขึ้นเขาจะยังจำเรื่องราวประทับใจในวัยเตาะแตะของเขาได้หรือเปล่า

บทความโดย: กองบรรณาธิการนิตยสารเรียลพาเรนติ้ง

ช่างเป็นภาพที่น่ารักน่าชังเสียนี่กระไร เหตุการณ์แบบนี้ไม่ใช่แค่สิ่งที่คุณควรบันทึกภาพเก็บไว้ดูนานๆ เท่านั้น แต่ยังอาจหมายถึงจุดเริ่มต้นของมิตรภาพอันงดงามของเด็กๆ ในวัยนี้ด้วย

 
เมื่ออายุครบ 2 ขวบ เด็กๆ หลายคนจะแสดงออกอย่างชัดเจนว่าตัวเองอยากมีเพื่อนเป็นเด็กแบบไหน คุณหนูๆ อาจเจอคู่ซี้ที่เนิร์สเซอรี่หรือสวนสาธารณะ หาวิธีทักทายที่รู้กันแค่สองคน และเล่นด้วยกันอย่างสนุกสนานกว่าตอนที่เล่นกับเด็กคนอื่นๆ แล้วแบบไหน…ใช่เพื่อนซี้ เด็กวัยเตาะแตะเกือบทุกคนมักชอบเพื่อนที่มีอะไรบางอย่างเหมือนหรือใกล้เคียงกับตัวเอง อาจเป็นเพื่อนที่มีลักษณะนิสัยคล้ายกัน หรือชอบเล่นอะไรเหมือนๆ กัน เช่น เล่นขุดทราย เป็นต้น

 
คู่ซี้วัยนี้มักแสดงออกถึงความชอบด้วยการเลียนแบบ ถ้าเด็กคนหนึ่งโยนตุ๊กตาลงพื้น เด็กอีกคนก็จะทำตามโดยอัตโนมัติ หรือถ้าเด็กคนหนึ่งทำเสียงเลียนแบบรถยนต์ เด็กอีกคนก็จะรีบประสานเสียงโดยไม่รีรอ

 
ในอีกแง่หนึ่ง ลูกน้อยของคุณอาจมีเรื่องชกต่อยกับเพื่อนคนโปรดบ่อยกว่าเพื่อนคนอื่นๆ เพราะเด็กวัยเตาะแตะจะรู้สึกมั่นคงเมื่อได้แสดงออกกับคนที่ตัวเองไว้ใจ แต่การต่อสู้และคราบน้ำตาของเด็กๆก็มีข้อดี คือช่วยให้ทั้งคู่ได้เรียนรู้วิธีรับมือ เมื่อมีเรื่องทะเลาะเบาะแว้งกันและรู้จักวิธีคบค้าสมาคมกับเพื่อนๆ แม้ว่ามิตรภาพของลูกน้อยจะจบลงในช่วงเวลาสั้นๆ แต่ทักษะทางด้านสังคมที่เขาได้เรียนรู้จะเป็นสมบัติติดตัวเขาไปจนโต

บทความโดย: กองบรรณาธิการนิตยสารเรียลพาเรนติ้ง

คุณมีนัดตรวจร่างกายที่โรงพยาบาล  แต่ไม่มีใครช่วยเลี้ยงลูกให้ จองคิวคุณหมอไว้นานแล้ว ยกเลิกนัดคงไม่ได้  สงสัยต้องหนีบลูกน้อยไปกับคุณด้วยแล้วละ

วิธีช่วยให้คุณไปพบคุณหมอตามนัดได้ง่ายขึ้นเมื่อต้องกระเตงลูกน้อยวัยเตาะแตะไปด้วยมีดังนี้

 
1. เลือกเวลาให้เหมาะ พยายามหลีกเลี่ยงช่วงเวลาที่ลูกมักหงุดหงิดงอแง โดยกำหนดเวลานัดเป็นช่วงเช้า หรือช่วงบ่ายที่ไม่ตรงกับเวลานอนกลางวันของลูก (เพราะลูกมักหงุดหงิดง่ายและยืดเยื้อเมื่อถึงเวลานอนแล้วไม่ได้นอน)
2. เช็คเวลาคุณหมออีกครั้ง ก่อนออกจากบ้านอย่าลืมโทร.ไปเช็คที่โรงพยาบาลให้แน่ใจว่าคุณหมอจะอยู่พบคุณตามเวลานัดได้จริง ไม่มีผิดพลาดคลาดเคลื่อนโดยคุณไม่ได้ทราบล่วงหน้า
3. หาตัวช่วยไปเยอะๆ ไม่ว่าจะเป็นสีเทียน กระดาษวาดรูป ขนมขบเคี้ยว หรือหนังสือนิทานสำหรับเด็กที่มีภาพประกอบสวยๆ ลูกจะได้พลิกดูเพลินๆ ได้เอง โดยที่คุณไม่จำเป็นต้องอ่านให้ฟัง
4. ให้ลูกอยู่ใกล้ๆ คุณเสมอ เมื่อถึงเวลาที่คุณต้องเข้าไปในห้องตรวจร่างกายให้อุ้มลูกนั่งในรถเข็น แล้วพาเธอเข้าไปข้างในกับคุณด้วย พยายามคุยกับลูกให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้ หากเป็นการตรวจภายใน ควรให้ลูกนั่งอยู่ข้างๆ ใกล้กับส่วนศีรษะของคุณ แต่ถ้าลูกไม่ยอมนั่งในรถเข็น และคุณหมอไม่ว่าอะไร ก็อาจให้เขาขึ้นมานอนบนเตียงตรวจกับคุณด้วยเสียเลย จะได้สบายใจหายห่วงทั้งคุณแม่และคุณลูก

บทความและภาพโดย: กองบรรณาธิการนิตยสารเรียลพาเรนติ้ง

ดูเหมือนการใช้มือตีจะเป็นทักษะที่สร้างความกังวลให้พ่อแม่มาก เพราะหลายครั้งคุณก็ไม่เข้าใจว่าทำไมลูกจึงแสดงอาการเช่นนั้น

 
การตีของเด็กวัยนี้จะเริ่มประมาณ 1 ขวบ 2 เดือน หรือส่วนมากตั้งแต่ขวบครึ่งเป็นต้นไป โดยไม่ใช่เพื่อมุ่งหมายทำร้ายใคร แต่เป็นความสามารถอีกขั้นในการควบคุมการใช้กล้ามเนื้อมือ และการเคลื่อนไหว ที่นอกจากการตีแล้ว ยังครอบคลุมไปถึงการหยิบจับ ขว้างปา รับสิ่งของ และการสะบัดมือด้วย

 
ทักษะต่างๆ ดังกล่าวไม่ได้มีความหมายเพียงเรื่องพัฒนาการทางกาย แต่ยังเป็นการสื่อแสดงออกถึงอารมณ์หรือความต้องการของเขาด้วย เช่น โมโห หิว เหนื่อย หรือแม้แต่กำลังมีความสุข แต่การบอกอารมณ์ในรูปแบบนี้คงไม่น่ารักสักเท่าไร มาช่วยลูกกันหน่อยดีกว่า วิธีการไม่ยุ่งยากอะไร เพียงแต่ใจเย็น ค่อยๆ พูดกับลูกเวลาที่เขาลงไม้ลงมือ เช่น ไม่ตีนะคะŽ จับมือเขาไว้พอให้หยุด แล้วถามชัดๆ ว่าเขาต้องการอะไร อยากเล่นกับพี่กับน้อง อยากนอน หรืออยากลงจากเก้าอี้สูงที่นั่งอยู่นานแล้ว

 
ถ้าลูกบอกไม่ได้จริงๆ จนทำให้คุณเริ่มหงุดหงิด ขอให้คุณเข้าใจว่าลูกไม่ได้ตั้งใจจะดื้อกับคุณเลย ขอให้สงบใจอีกนิด อย่าเพิ่งดุเขา คงต้องอดใจรออีกสักพักให้ลูกโตกว่านี้ แล้วค่อยๆ สอนให้เขาเข้าใจถึงเหตุผลและความไม่เหมาะไม่ควรของการตี รวมทั้งรู้จักวิธีการแสดงออกทางอารมณ์ที่เหมาะสมกว่านี้

บทความโดย: กองบรรณาธิการนิตยสารเรียลพาเรนติ้ง

เด็กวัยนี้จะยังพูดเป็นคำๆ 2-3 คำอยู่ เช่น ” หมา” “หนังสือ” ” ขวด ” กระทั่งเข้าวัย 11/2 – 2 ขวบ เด็กจึงรู้เพิ่มขึ้นอีกว่า ถ้าเขาเอาคำมารวมกัน จะได้คำที่มีความหมายใหม่ ที่สื่อให้คุณ หรือคนอื่นเข้าใจเขาได้ดีขึ้น ซึ่งการรวมคำอย่างนี้ ภาษาอังกฤษเรียกว่า ” Telegraphic speech ” หมายถึง การพูดประโยคที่ใช้คำนามและคำกริยา เช่น ” หมาเห่า ” ” อ่านหนังสือ ” ” ขอขวด ” และเพราะรู้ความหมายของสิ่งที่กำลังจะพูด ลูกจึงสามารถชี้สิ่งของที่เขาพูดถึงแถมให้อีกด้วย

 
เนื่องจากลูกมีความเข้าใจในถ้อยคำเป็นทุนอยู่แล้ว หากคุณจะช่วยส่งเสริมให้เขาพูดได้มากขึ้นและเป็นประโยคสั้นๆ ก็เป็นเรื่องทำได้ไม่ยาก

 
– ทำอะไรก็พูดให้รู้ด้วย ไม่ว่าคุณจะกำลังหยิบจับ ทำอะไร ควรเล่าไป พูดไปให้เขาได้ยินด้วยการพูดอย่างนี้ ภาษาอังกฤษเรียกว่า “parallel talk” คือการพูดแบบคู่ขนาน ลูกจะได้รู้จักคำประกอบภาพจริงไปด้วย เช่น กำลังแต่งตัว หั่นผัก ซักผ้า ปลูกต้นไม้ พูดโทรศัพท์ อาบน้ำหมา พูดแล้วอย่าลืมลองชวนให้ลูกพูดตามด้วยนะ

 
– เปลี่ยนคำเป็นประโยค จากคำง่ายๆ ที่ลูกพูดเป็นประโยคแบบของเขา ลองเปลี่ยนให้เป็นประโยคที่ซับซ้อนขึ้นอีก เช่น เขาพูดว่า “หมา เห่า” คุณอาจตอบกลับไปว่า “อืม หมากำลังเห่า”

 
มีข้อควรระวังแค่อย่างเดียวคือ การส่งเสริมดังกล่าวจะทำให้คุณมีเพื่อนคุยคนใหม่ที่คุยจ้อ จนคุณแทบจะหาช่องเว้นวรรคพูดแทรกไม่ทันเลยเชียวละ

บทความโดย: กองบรรณาธิการนิตยสารเรียลพาเรนติ้ง