ไม่ว่าคุณจะแกล้งเดินย่ำเท้าเสียงดังๆ ตะโกนปลุก หรือแม้แต่ขู่ว่าจะไม่ให้ทำอะไรเป็นกรณีพิเศษอีกต่อไป ลูกรักวัย 10 ขวบก็ยังไม่ยอมลุกจากเตียงเพื่อไปโรงเรียนให้ทันสักที  คิดแล้วก็น่าขำเพราะตอนลูกยังเล็ก คุณมักอยากให้เขานอนหลับนานที่สุด  แต่ตอนนี้กลับดูเหมือนว่าลูกจะนอนไม่เคยพอเอาเสียเลย !
ปัจจัยที่เกี่ยวข้องคือการเริ่มเข้าสู่ภาวะเจริญพันธุ์  ซึ่งการเปลี่ยนแปลงของฮอร์โมนอาจส่งผลกระทบต่อรูปแบบการนอนของลูก โดยทำให้นอนไม่ค่อยหลับในช่วงกลางคืน นอกจากนี้ความเครียดที่มีเมื่อขึ้นชั้นมัธยมต้นเพราะปริมาณการบ้านและความคาดหวังของคนรอบข้างยังทำให้ลูกวัยทวีนมักเหน็ดเหนื่อยติดพันมาจนถึงช่วงเช้าของวันใหม่

วิธีช่วยให้ลูกสดชื่นแจ่มใสในยามเช้า มีดังนี้   

 
1. เข้านอนให้ตรงเวลาทุกคืน  แม้ลูกจะมีกิจกรรมหลังเลิกเรียนและต้องทำการบ้านเป็นเวลานานๆ ก็ตาม  ร่างกายของเขาจะได้รับรู้ว่าถึงเวลาที่ต้องเข้านอนแล้วปรับกิจกรรมก่อนเข้านอน  อย่าปล่อยให้ลูกดูทีวีหรือเล่นเกมคอมพิวเตอร์ในช่วง 30 นาทีก่อนเข้านอน  หรือไม่ให้ออกกำลังอย่างเต็มที่ในช่วงหนึ่งชั่วโมงก่อนเข้านอน แต่ให้เขาอ่านหนังสือหรือฟังเพลงเบาๆ แทน
2. ให้แดดส่องเข้ามาในห้อง  ปรับมู่ลี่หรือเปิดม่านให้แสงแดดส่องเข้ามาในห้องนอนของลูกก่อนที่คุณจะปลุกเขาขึ้นมา (และอย่าลืมปิดเมื่อถึงเวลานอนของลูก)  ระบบเวลาในร่างกายของเขาจะได้ตอบสนองต่อเวลาทั้งช่วงกลางวันและกลางคืนโดยอัตโนมัติอย่าให้นอนช่วงวันหยุดนานเกินไปถ้าปล่อยให้ลูกวัยทวีนนอนนานๆ ในวันเสาร์และอาทิตย์  เขาจะยิ่งไม่อยากตื่นเมื่อถึงวันธรรมดาที่ต้องไปโรงเรียน  จึงต้องพยายามให้ลูกเข้านอนในเวลาเดิมทุกวัน  หรือไม่ควรปล่อยให้เขาเข้านอนดึกกว่าปกติเกิน 2 ชั่วโมง ปลุกลูกอย่างอ่อนโยน  การตะโกนปลุกและการขู่จะยิ่งทำให้ลูกไม่ยอมตื่น  จึงควรพยายามปลุกด้วยวิธีนุ่มนวล  เช่น  ชวนให้ดื่มน้ำผลไม้  เกาหลัง  หรือถามคำถามเพื่อชวนคุย  รับรองว่าเขาจะรอคอยการเริ่มต้นของเช้าวันใหม่อันสดใสอย่างเต็มใจ

บทความและภาพโดย: กองบรรณาธิการนิตยสารเรียลพาเรนติ้ง

เด็กผู้หญิงวัยพรีทีนมักพะวงเรื่องรูปร่างของตัวเอง ในขณะที่เด็กผู้ชายก็วิตกว่าคนอื่นจะมองว่าตัวเองหล่อหรือเปล่า (แม้ส่วนใหญ่จะอยากเพิ่มน้ำหนักให้หล่อล่ำมากกว่าจะลดน้ำหนักให้ผอมเพรียวเหมือนเด็กผู้หญิง)

 
สิ่งที่คุณทำได้ถ้าลูกเริ่มคิดมากเรื่องน้ำหนัก มีดังนี้

 
– หาสาเหตุที่แท้จริงของความกังวล ในบางครั้งเด็กผู้หญิงอาจบ่นว่าไม่ชอบรูปร่างของตัวเอง เพราะรู้สึกกังวลเกี่ยวกับการเปลี่ยนแปลงที่เกิดขึ้นเมื่อเริ่มย่างเข้าวัยสาว การพูดกับลูกว่า ไหนบอกแม่ซิว่าหนูไม่ชอบอะไรบ้างŽ หรือ จริงหรือจ๊ะ ทำไมหนูถึงไม่ชอบล่ะŽ จะทำให้คุณรู้สาเหตุที่แท้จริงของความกังวลและช่วยเสริมสร้างความมั่นใจให้ลูกได้ถูกจุด

 
– อย่ามองข้ามความกังวลของลูก เพราะลูกอาจรู้สึกว่าคุณไม่ได้สนใจฟังเธออย่างจริงจังถ้าคุณพูดเพียงแค่ แม่ว่าหนูไม่ได้อ้วนซะหน่อย !Ž แม้สิ่งที่ลูกคิดจะดูไม่มีเหตุผล คุณก็ควรปล่อยให้เธอพูดออกมา แล้วค่อยอธิบายให้เข้าใจในภายหลัง

 
– เน้นที่สุขภาพ ไม่ใช่น้ำหนัก ถ้าสาวน้อยยังไม่พอใจกับคำอธิบายของคุณ หรือเปรยๆ ว่าอยากจะลดน้ำหนัก ลองชวนให้เดินเร็วหรือเล่นสเกตด้วยกัน และอธิบายว่ากิจกรรมดังกล่าวจะช่วยทำให้มีสุขภาพที่ดี แต่อย่าบอกว่าเป็นวิธีลดน้ำหนักอย่างเด็ดขาด

 
– ทบทวนตัวเอง ลูกอาจเคยได้ยินคุณบ่นกับตัวเองว่าทำไมอ้วนจัง หรืออยากใส่เสื้อผ้าตัวเล็กๆ เหมือนคนอื่นบ้าง อย่าลืมว่าคุณคือคนที่มีอิทธิพลมากที่สุดสำหรับลูก จึงไม่ควรแสดงความกังวลให้ลูกเห็นเมื่อน้ำหนักเพิ่มขึ้นแค่กิโลเดียวเท่านั้นเอง !

บทความโดย: กองบรรณาธิการนิตยสารเรียลพาเรนติ้ง

เด็กประถมราวครึ่งหนึ่งล้วนเคยถูกเพื่อนรังแกกันทั้งนั้น ขั้นตอนแรกในการช่วยลูกคือต้องใส่ใจปัญหานี้อย่างจริงจัง สอนวิธีให้เขารู้จักจัดการกับเพื่อนจอมเกเรด้วยตัวเอง โดยแนะนำให้ลูกปฏิบัติตามขั้นตอนต่อไปนี้

1. หลีกเลี่ยงการระราน

ย้ำให้ลูกเข้าใจว่า เขาไม่ได้ทำอะไรผิดจนเป็นเหตุให้เด็กคนอื่นตามรังควาน แล้วอธิบายว่า การเดินหลบไปอีกทางหรือเปลี่ยนที่นั่งในโรงอาหารอาจช่วยหลีกเลี่ยงเพื่อนเกเรพวกนั้นได้

2. ทำใจดีสู้เสือ

เด็กเกเรมักชอบเห็นเหยื่อที่ถูกรังแกแสดงอาการหงุดหงิด โมโห หรือเกรงกลัว คุณจึงต้องช่วยลูกวัยประถมคิดหาวิธีโต้ตอบแบบสุขุมและเยือกเย็น เช่น เดินหนีไปเฉยๆ และถามกลับในทำนองว่า แล้วไง หรือเลิกตอแยได้แล้วนะ! และแนะนำลูกว่า ไม่ควรโต้กลับด้วยคำพูดแบบเดียวกับฝ่ายตรงข้าม เพราะจะยิ่งทำให้สถานการณ์เลวร้ายไปกว่าเดิม

3. เกาะกลุ่มเพื่อน

เพราะเขาจะปลอดภัยถ้าแวดล้อมด้วยเพื่อนหลายๆ คน แต่ถ้าลูกไม่มีเพื่อนที่พอจะพึ่งพาได้ คุณก็พาเขาไปสมัครเข้าคลาสอะไรสักอย่างที่จะทำให้มีโอกาสได้พบเพื่อนที่มีความสนใจคล้ายๆ กัน

ถ้าลูกไม่อาจหยุดยั้งการกระทำของเพื่อนจอมวายร้ายด้วยตัวของเขาเอง คุณคงต้องเข้ามามีบทบาทในการแก้ปัญหา โดยเฉพาะอย่างยิ่งถ้าสถานการณ์เริ่มรุนแรงมากขึ้นโดยขอให้ทางโรงเรียนรับรองว่าจะมีคุณครูคอยสอดส่องดูแลในบริเวณสนามเด็กเล่นหรือโรงอาหารตลอดเวลา และขอให้หานโยบายจัดการกับนักเรียนจอมเกเรอย่างจริงจัง เพราะวิธีที่ดีที่สุดที่จะช่วยลูกได้คือการร่วมมือกับบุคลากรของทางโรงเรียน จะได้เป็นตัวอย่างการแก้ไขปัญหาที่ดีสำหรับลูก แถมเขายังได้รับความคุ้มครองจากคุณครูอีกต่างหาก

บทความโดย: กองบรรณาธิการนิตยสารเรียลพาเรนติ้ง

           เด็กวัยประถมโตพอที่จะเข้าใจเนื้อหาข่าวที่กำลังรายงานอยู่บนจอทีวีหรือในวิทยุ แต่บางคนอาจคิดว่ามีเหตุร้ายเกิดขึ้นมากมายเสียเหลือเกิน เพราะมีการรายงานซ้ำแล้วซ้ำเล่าจนเขาหลงคิดว่าไม่ใช่เหตุการณ์ครั้งเดียวกัน

 
ทางที่ดีที่สุดคือ คุณควรลดโอกาสที่จะทำให้ลูกเห็นภาพน่าเศร้าหรือน่ากลัวให้เหลือน้อยที่สุด เช่น อ่านหนังสือพิมพ์หรือดูข่าวในทีวีหลังจากลูกเข้านอนแล้ว ติดตามข่าวด่วนทั้งหลายจากอินเทอร์เน็ต หรือให้เพื่อนช่วยอัพเดทข้อมูลแทนผู้ประกาศข่าวทีวี แต่คุณคงไม่อาจปิดกั้นลูกได้แบบร้อยเปอร์เซ็นต์ เราจึงขอแนะนำวิธีช่วยให้ลูกคลายกังวลเมื่อเห็นภาพที่น่ากลัวเข้าจริงๆ

 
– ให้ลูกทำอะไรบางอย่างที่ช่วยให้สบายใจขึ้น คุณอาจช่วยลูกควบคุมความรู้สึกของตัวเองได้ดีขึ้นโดยพูดกับเขาว่าแม่รู้ว่าเรื่องนี้มันน่าเศร้า แต่เราอาจช่วยได้โดยการบริจาคเงินให้กับสภากาชาดหรือสวดมนต์ให้คนที่โชคร้ายนะจ๊ะลูกŽ

 
– ชี้ให้ลูกเห็นว่ามีคนเข้าไปช่วยเหลือในที่เกิดเหตุแล้ว ชี้ให้เขาดูภาพพนักงานดับเพลิง เจ้าหน้าที่ตำรวจ หรืออาสาสมัครต่างๆ เขาจะได้รู้สึกว่าเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นไม่ได้มีแต่เรื่องร้าย และย้ำให้เบาใจว่า ถ้าเขาอยู่ในที่เกิดเหตุก็จะมีคนคอยช่วยเหลือแบบนี้ด้วยเหมือนกัน

 
– ลงมือวางแผน ถ้าลูกของคุณกลัวว่าอาจเกิดเหตุร้ายขึ้นในละแวกบ้านของตัวเอง ลองชวนกันวางแผนรับมือกับความกังวลต่างๆ นานาที่เขามี เช่น ใครจะเป็นคนไปรับที่โรงเรียนถ้าฝนตกหนักจนน้ำท่วม และเขาควรจะโทรศัพท์ไปหาใครถ้าติดต่อคุณไม่ได้ เพราะการให้ลูกเรียนรู้วิธีรับมือกับวิกฤติการณ์ต่างๆ ย่อมดีกว่าการทำเสมือนว่าจะไม่มีวันเกิดเหตุแบบนั้นขึ้นจริงๆ

บทความโดย: กองบรรณาธิการนิตยสารเรียลพาเรนติ้ง

ก็ตามใจแม่สิ ! หรือ เชอะ ! ไม่เห็นจะสนเลย

 
ตอบแบบนี้สิ : ถึงจะอารมณ์เสีย แต่หนูก็ต้องมีสัมมาคารวะกับแม่บ้างนะลูก อยากจะพูดอะไรก็ต้องพูดดีๆ ไม่งั้นก็อย่าพูดเลยจะดีกว่า

 
แม่บังคับหนูไม่ได้หรอก

 
ตอบแบบนี้สิ : ใช่จ้ะ แม่บังคับให้หนูเก็บห้องของตัวเองไม่ได้หรอก แต่แม่จะไม่ขับรถพาหนูไปเล่นที่บ้านเพื่อน ถ้าห้องยังรกอยู่อย่างนี้ หนูเลือกเอาเองก็แล้วกัน

 
ใครๆ เขาก็ทำแบบนี้กันทั้งนั้นŽ

 
ตอบแบบนี้สิ : ข้อแรก ไม่จริงหรอก ข้อสอง อย่าเอาคนอื่นๆ เข้ามาเกี่ยว เพราะเรากำลังพูดถึงเรื่องของหนูโดยเฉพาะ และข้อสาม แม่รักหนูมากเกินกว่าจะยอมปล่อยให้ทำอะไรที่ไม่ดีกับตัวของหนูเอง

 
หนูโมโหแล้วนะ ! เกลียดแม่จริงๆ เลย !

 
ตอบแบบนี้สิ : หนูจะโกรธแม่บ้างก็ไม่เป็นไร แต่ต้องไม่พูดจาร้ายกาจกับแม่แบบนี้อีก

 
แม่ไม่มีวันเข้าใจหรอก

 
ตอบแบบนี้สิ : การที่แม่ไม่เห็นด้วยไม่ได้หมายความว่าแม่ไม่เข้าใจนะจ๊ะลูก

 
แม่ไม่เคยทำในสิ่งที่หนูต้องการ

 
ตอบแบบนี้สิ : ถูกแล้วจ้ะ บางครั้งแม่ก็ไม่ได้ตามใจหนู ไว้คราวหน้าเรามาผลัดกันตัดสินใจในบางเรื่องดีไหมล่ะ แม่ไม่ยุติธรรม

 
ตอบแบบนี้สิ : หนูอาจจะคิดแบบนั้นเพราะความเห็นของเราไม่ตรงกัน แต่จะมาเปลี่ยนกฎของแม่ไม่ได้หรอกนะลูก

บทความโดย: กองบรรณาธิการนิตยสารเรียลพาเรนติ้ง

หลังจากพยายามทำตัวเลียนแบบคุณมาโดยตลอด จู่ๆ สาวน้อยวัย 9 ขวบกลับเปลี่ยนใจและคิดว่าคุณคือคนที่ไม่มีอะไรน่าสนใจเอาเสียเลย เธอรู้สึกว่าคุณแต่งตัวไม่เข้าท่า ไม่อยากให้คุณเฉียดกรายเข้ามาใกล้เพื่อนๆ และกลัวว่าคุณจะกอดเธอต่อหน้าคนอื่นเป็นที่สุด แล้วเหตุใดคุณถึงถูกลดค่าโดยไม่ทันตั้งตัวแบบนี้ล่ะ

อย่าคิดมากหรือน้อยใจลูกเลยนะเพราะมีสาเหตุที่ทำให้แม่หนูกลอกตาใส่คุณตอนเริ่มแตกเนื้อสาวตั้งหลายอย่าง ไม่ว่าจะเป็นฮอร์โมนที่กำลังคุกรุ่น ความต้องการที่จะค้นหาความเป็นตัวของตัวเอง และทำให้‰เพื่อนๆ ยอมรับ เรามีวิธีช่วยให้คุณเป็นแม่ที่ถูกใจวัยรุ่นมาแนะนำ

1. อย่าแกล้งทำเป็นเจ๋ง

คุณควรเป็นแม่ที่ลูกอยากคุยด้วยและมีอารมณ์สนุก แต่การเสแสร้งว่าคุณกรี๊ดบริทนีย์ คงไม่ทำให้คุณได้คะแนนนิยมเพิ่มขึ้นแต่อย่างใด

2. อย่าจับผิดลูกทุกวินาที

การคอยจับผิดลูกวัยทวีนทุกย่างก้าวจะทำให้เขาห่างเหินคุณมากยิ่งขึ้น จึงควรแสดงบทบาทเฉพาะเมื่อลูกทำในสิ่งที่คุณรับไม่ได้จริงๆ เช่น พูดจาก้าวร้าว หรือกลับบ้านช้าเกินปกติ แต่ถ้าลูกเพียงแค่ขอร้องให้คุณเดินห่างจากเขาสัก 20 ก้าวตอนไปเที่ยวห้างด้วยกันก็ปล่อยๆ ไปเถอะนะ

3. โอนอ่อนผ่อนตาม

ถ้าลูกมีคำแนะนำที่สมเหตุสมผล การทำตามคำแนะนำนั้นก็ไม่ใช่เรื่องผิดแต่อย่างใด เพราะจะทำให้ลูกรู้สึกว่าคุณใส่ใจในความคิดเห็นของเขา ซึ่งจะเพิ่มคะแนนนิยมให้คุณได้อีกโข

4. แยกแยะสถานการณ์

ถ้าลูกแสดงท่าทางว่ารับไม่ได้เมื่อได้ยินเพลงฮิตสมัยโบราณที่คุณเปิด ก็บอกให้เขาเข้าไปอยู่ในห้องของตัวเองและปิดประตูเสีย แต่ถ้าลูกชวนเพื่อนๆ มากินอาหารเย็นที่บ้าน ก็อย่าเผลอแผดเสียงร้องเพลงโปรดขึ้นมาเชียวละ

5. เอาใจเขามาใส่ใจเรา

ลองคิดดูว่าคุณจะโกรธสักแค่ไหน ถ้าแม่ของคุณปักหลักนั่งคุยกับเพื่อนๆ และวิจารณ์เรื่องถุงน่องตาข่ายของเจ๊มาดอนน่าอย่างเมามัน เด็กวัยรุ่นมักรู้สึกอับอายขายขี้หน้าเพราะพ่อแม่กันทุกคน พยายามอยู่ห่างๆ ไว้ดีกว่า

บทความโดย: กองบรรณาธิการนิตยสารเรียลพาเรนติ้ง

ภาพ: Shutterstock

ถ้ามีลูกสาววัยประถมต้น คุณก็คงสั่งลูกแบบนี้ด้วยเหมือนกัน เผลอๆ อาจต้องเตือนจนรำคาญเสียด้วยซ้ำ
ถ้าสาวน้อยของคุณชื่นชอบชุดกระโปรง แต่กลับเล่นผาดโผนเหมือนเด็กผู้ชายคุณคงเข้าใจดีว่า ไม่ใช่เรื่องง่ายๆ ที่จะสอนให้เธอรู้จักนั่งแบบเรียบร้อย แต่เมื่อถึงวัยซึ่งเริ่มจะอยากรู้อยากเห็นเรื่องความแตกต่างด้านสรีระของกันและกันมากเป็นพิเศษ คุณก็ต้องเน้นให้ลูกเข้าใจถึงเหตุผลที่ควรปิดบังของสงวนและกางเกงชั้นในให้พ้นจากสายตาของคนอื่น และช่วยให้ลูกเรียนรู้วิธีนั่งแบบเรียบร้อย โดย

• ทำให้ดูเป็นตัวอย่าง เด็กๆ ชอบเลียนแบบ คุณจึงควรพูดกับลูกว่า เวลาจะนั่งให้เรียบร้อย แม่จะนั่งแบบนี้นะจ๊ะลูกŽ แล้วให้เธอเป็นฝ่ายลองทำให้คุณดูบ้าง

• หาวิธีเตือนใจแบบสนุกๆ ถ้าเห็นว่าลูกสาวลืมนั่งให้มิดชิด (อีกแล้ว…เฮ้อ !) ลองเปรยว่า เอ๊…แม่เห็นอะไรแว้บๆ น้าŽเขาจะได้ดึงชายกระโปรงลงมาให้เรียบร้อย หรืออาจลองทำให้เป็นเหมือนกับการเล่นเกมเสียเลย เช่น ไหน…ใครจะทำให้แม่ดูได้บ้างว่าคนที่โตเป็นสาวแล้วน่ะ ควรจะนั่งยังไงให้เรียบร้อยŽ เขาจะได้อยากพิสูจน์ให้คุณเห็นว่าตัวเองก็ทำอะไรๆ แบบผู้ใหญ่ได้เหมือนกัน

• หาตัวช่วยให้ง่ายขึ้น เลือกซื้อกางเกงขี่จักรยานให้ลูกสาวสัก 2-3 ตัว เขาจะได้สวมไว้ข้างในเวลาใส่ชุดกระโปรง หรือหาซื้อกางเกงกระโปรงให้เสียเลย เวลานั่งขัดสมาธิกับพื้นหรือแกว่งชิงช้าเล่นสูงๆ จะได้ไม่เกิดเหตุการณ์ หวอออกŽ ทางเลือกนี้เหมาะกับสาวน้อยที่ซุกซนและทะมัดทะแมงเป็นอย่างยิ่ง

บทความโดย: กองบรรณาธิการนิตยสารเรียลพาเรนติ้ง