หากลูกโกรธมากจนร้องไห้อย่างหนักแล้วอาเจียนหนึ่งครั้งแล้วไม่เป็นอีกเลย ไม่มีอะไรน่าเป็นห่วงค่ะ คุณแม่อาจกังวลว่า การที่ลูกโกรธมากๆ จะเป็นอันตรายต่อสุขภาพกายหรือสุขภาพจิตในอนาคตหรือไม่ และเริ่มรู้สึกไม่แน่ใจว่าควรตามใจลูกหรือไม่ยอมตามใจลูก จนทำให้ลูกร้องไห้อย่างหนักถึงขั้นอาเจียนหรือเสียงแหบ ควรทำดีหรือไม่ คุณแม่อาจเคยดูทีวีหรืออ่านนิยายที่พบว่า บางคนโกรธจนกระอักเลือดเสียชีวิต หรือผู้สูงอายุบางคน (เช่นพ่อพระเอกในเรื่องสวรรค์เบี่ยง) โกรธมากจนความดันขึ้น เส้นเลือดสมองแตกหรือหัวใจวาย

 
โชคดีที่ในเด็กไม่มีภาวะอะไรเป็นข้อห้ามว่าห้ามโกรธ เพราะอย่างมากก็แค่อาเจียนเอาอาหารที่เพิ่งกินเข้าไปอิ่มๆ ออกมา หรือเสียงแหบไป 3 – 4 วัน หากไม่อยากให้ลูกอาเจียน ก็ให้พึงระวังอย่าทำให้ลูกโกรธหลังกินอิ่มใหม่ๆ (แต่เด็กบางคนก็มีปัญหากล้ามเนื้อหูรูดที่หลอดอาหารและกระเพาะอาหารไม่แข็งแรงอยู่แล้ว จะอาเจียนได้ง่ายตลอดเวลา) แต่การไม่ทำให้ลูกโกรธไม่ได้แปลว่าให้ตามใจลูก เพราะนั่นจะยิ่งทำให้เกิดผลเสียต่อนิสัยของลูก ทำให้เป็นคนเอาแต่ใจ ขัดใจไม่ได้ และสังคมไม่ยอมรับ ท้ายที่สุดตัวลูกเองจะเป็นคนที่ไม่มีความสุข

 
การฝึกให้ลูกไม่เป็นคนโกรธง่าย ขั้นแรกคือ คุณต้องควบคุมอารมณ์ให้นิ่ง ไม่โมโหหรือหงุดหงิดโต้กลับ ควรใช้วิธีเบี่ยงเบนความสนใจ เอาของเล่นมาล่อหรือทำตลกให้ลูกดู เพื่อให้เขาลืมเรื่องที่โกรธอยู่ ไม่ยั่วยุเย้าแหย่ลูก คอยสังเกตอย่าให้ลูกหิว ง่วงนอน หรือเริ่มเหนื่อย เพราะเป็นปัจจัยที่ทำให้ฉุนเฉียวง่าย ควรสอนให้ระงับความโกรธเป็น โดยการเป็นตัวอย่างที่ดี เช่น ฝึกหายใจเข้าออกลึกๆ นับ 1 – 10 คุณแม่ทดลองดูนะคะ

บทความโดย: แพทย์หญิงสุธีรา เอื้อไพโรจน์กิจ กุมารแพทย์ ผู้เชี่ยวชาญด้านทารกแรกเกิด

อยากให้ลูกกินผลิตภัณฑ์เสริมอาหาร เช่น น้ำมันปลาแบบธรรมชาติ BIO และน้ำมันอีฟนิ่งพริมโรส เพื่อบำรุงผิวพรรณ จะได้ผลหรือไม่ และมีผลข้างเคียงอะไรหรือไม่คะ

 
ทั้งน้ำมันปลา BIO และน้ำมันอีฟนิ่งพริมโรสถูกจัดในกลุ่มเสริมอาหาร ยังไม่มีการรับรองจากสถาบันที่น่าเชื่อถือได้สำหรับประสิทธิภาพในการรักษาและวามปลอดภัยในการใช้กับเด็ก และมีการผลิตจากหลายแหล่ง บางแห่งอาจมีการปนเปื้อนโลหะหนักหรือสารพิษที่อาจเป็นอันตรายต่อสุขภาพ

 
ปัญหาผิวแห้งมากอาจเกิดจากโรคภูมิแพ้หรือโรคผิวหนังบางอย่าง บางครั้งการทาโลชั่นหรือครีมธรรมดาอาจไม่ช่วย แต่หากคุณแม่ปรึกษาคุณหมอเฉพาะทาง ซึ่งอาจเป็นคุณหมอด้านภูมิแพ้หรือผิวหนังเด็กโดยเฉพาะ อาจทำให้อาการดีขึ้นได้ ดีกว่าทดลองใช้ยาที่ไม่มีการศึกษารับรองความปลอดภัยค่ะ

บทความโดย: แพทย์หญิงสุธีรา เอื้อไพโรจน์กิจ กุมารแพทย์ ผู้เชี่ยวชาญด้านทารกแรกเกิด

การฝึกขับถ่ายเหมือนกับพัฒนาการด้านอื่นๆ คือเด็กแต่ละคนทำได้เร็วช้าแตกต่างกัน คนทำได้ช้าไม่ได้แปลว่าไม่เก่งหรือไม่ฉลาด บางคนทำได้ก่อนอายุ 2 ขวบ แต่บางคนอาจทำได้หลัง 3 ขวบเป็นต้นไป อย่าบังคับให้ลูกนั่งกระโถนเด็ดขาด เพราะจะทำให้ลูกต่อต้าน กลั้นอุจจาระไว้ จนกลายเป็นปัญหาท้องผูกตามมา
วิธีฝึกมีให้เลือกหลายอย่าง และควรเลือกให้เหมาะกับลูก คือ
อ่านหนังสือที่มีเนื้อหาจูงใจ เช่น เรื่องการเลิกใช้ผ้าอ้อมหรือฝึกขับถ่ายแบบผู้ใหญ่หรือเด็กโต และมีการพูดชื่นชมถึงเด็กที่ทำได้สำเร็จ
ให้ลูกได้เห็นคุณหรือคุณพ่อทำเป็นตัวอย่าง ควรเป็นเพศเดียวกัน ลูกอาจอยากเลียนแบบมากขึ้น
ฝึกกับตุ๊กตา ให้ลูกเล่นตุ๊กตาตัวโปรด ลองหาจังหวะให้เขาชวนตุ๊กตาให้เลิกใส่ผ้าอ้อม แล้วมาขับถ่ายแบบผู้ใหญ่
ให้ลูกเลือกกระโถนเอง อธิบายว่ากระโถนเอาไว้ทำอะไร ให้ลูกได้นั่งเล่นกระโถนบ่อยๆ เพื่อสร้างความรู้สึกดีๆ กับกระโถน
หลังจากลูกอึใส่ผ้าอ้อมเสร็จ ให้เอาอึไปเขี่ยลงชักโครกให้ลูกดู (แต่ยังไม่กดน้ำชำระ เพราะเด็กบางคนอาจกลัวเสียงดัง หรือรู้สึกกลัวการที่ส่วนของร่างกายถูกดูดลงไปในน้ำ) เพื่อบอกลูกเป็นนัยว่า อึควรลงไปอยู่ในชักโครกมากกว่าที่จะอยู่ในผ้าอ้อม เพราะอาจมีสุนัขมาคุ้ยเขี่ยจนอึออกมาสกปรก
ระหว่างวัน ไม่ใส่ผ้าอ้อมจนกว่าลูกจะร้องขอ นั่นคือเขารู้สึกอยากถ่ายอุจจาระแล้ว ให้ถามว่า “อยากลองนั่งกระโถนหรืออึชักโครกดูไหมจ๊ะ” ด้วยท่าทีที่นุ่มนวล ไม่บังคับ และยิ้มแย้ม (อย่าลืมเตรียมชักโครกให้เหมาะสมกับลูก เช่น มีที่สวมรองนั่ง มีที่วางเท้ากันไม่ให้ลูกกลัวตก)
หากลูกปฏิเสธ คุณไม่ต้องตำหนิหรือบ่นงึมงำ ให้ใส่ผ้าอ้อมให้ลูกอึได้เลย ครั้งต่อไปที่ลูกอยากอึก็ทำแบบเดิม ทำไปเรื่อยๆ สักวันหนึ่งอาจมีเซอร์ไพร้ส์ หรืออาจขอกระโถน เพราะอยากเลียนแบบเพื่อนๆ
หากลูกอึราดกางเกง อย่าตำหนิลูก ไม่เช่นนั้นลูกจะไม่ยอมถอดผ้าอ้อมอีกต่อไป ควรบอกทุกคนที่เกี่ยวข้องถึงวิธีการฝึก ความสม่ำเสมอจะช่วยให้ลูกสำเร็จได้เร็วขึ้น และอย่าลืมสอนลูกล้างมือทุกครั้งหลังขับถ่าย

บทความโดย: แพทย์หญิงสุธีรา เอื้อไพโรจน์กิจ กุมารแพทย์ ผู้เชี่ยวชาญด้านทารกแรกเกิด

ไม่ต้องกังวลใจค่ะ เพราะว่าร้อยละ 70 ของเด็กอายุน้อยกว่า 5 ขวบที่เคยมีหรือยังมีปัญหาตื่นขึ้นมาร้องไห้กลางดึก ไม่ถือว่าผิดปกติ แต่เป็นเพราะว่า ไม่เคยถูกฝึกให้หลับเอง หากต้องการฝึกให้ลูกหลับเองได้ก็มีวิธีค่ะ

 
• วางลูกให้นอนในเตียงตอนที่ลูกเพียงเคลิ้มๆ ไม่ถึงกับหลับ แล้วตบก้นเบาๆ ต่อ ถึงลูกร้องไห้ก็ไม่ต้องอุ้มขึ้นมา แต่ให้พูดปลอบด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน “หลับฝันดีนะลูก”

 
• กรณีที่เคยให้เข้าเต้าหรือให้ขวดนม ขั้นแรก คือยุติการให้นม แต่ใช้วิธีอุ้มขึ้นมาหรือตบก้นเบาๆ และพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน อาจใช้เวลาไม่กี่วันจนถึง 1 สัปดาห์ มีน้อยมากที่ใช้เวลานานกว่านั้น และเมื่อทำได้สำเร็จ ขั้นต่อไปให้ใช้วิธีเข้าไปอยู่ใกล้ๆ แต่ไม่ต้องอุ้มขึ้นมาหรือตบก้น

 
• เด็กบางคนมีปัญหาเกี่ยวกับการนอน เช่น

 
– นอนละเมอร้องไห้ มีอาการร้องไห้ไม่ลืมหู ลืมตาหลังจากนอนหลับไปนาน 90 นาที ร้องอยู่นาน 10 – 30 นาที ทำอย่างไรก็ไม่เงียบ แต่จะเงียบเอง ตื่นมาจะจำอะไรไม่ได้ โตขึ้นอาการจะดีขึ้นเองถึงแม้ว่าไม่ได้แก้ไข วิธีแก้ไข อาจทำได้โดยการปลุกลูก 15 นาทีก่อนเวลาตื่นร้อง แล้วยื้อให้ลูกไม่หลับนานประมาณ 5 นาที แล้วจึงค่อยปล่อยให้หลับ ทำต่อเนื่อง 1 – 2 สัปดาห์

 
– นอนฝันร้าย อาจสัมพันธ์กับหลายเหตุ เช่น เล่นมากเกินไปก่อนเข้านอน หรือเครียดจากเรื่องต่างๆ เช่น ย้ายบ้าน มีน้องใหม่ เพิ่งเข้าโรงเรียน หรือดูรายการทีวีที่น่ากลัว วิธีแก้ไข คือ งดการเล่นมากเกินไปก่อนนอน หาวิธีคลายเครียดในชีวิตประจำวัน โดยการสร้างความมั่นใจ ให้ความรัก ความเอาใจใส่ และไม่ให้ดูรายการทีวีน่ากลัว

 
• เด็กบางคนมีปัญหาสุขภาพ เช่น

 
– โรคภูมิแพ้ หายใจลำบาก คัดจมูก ต่อมอดีนอยด์และทอนซิลโต ทำให้เกิดภาวะขาดออกซิเจนขณะนอนหลับลึก จึงตื่นบ่อย หรือเป็นโรคผิวหนังภูมิแพ้ จะมีอาการคันมาก นอนไม่ได้เช่นกัน วิธีแก้ไข คือ รักษาภาวะภูมิแพ้

 
– บางคนมีอาการ แพ้อาหารหรือยา บางอย่างทำให้นอนหลับไม่ดี วิธีแก้ไข คือ หลีกเลี่ยงสิ่งที่แพ้

 
• กรณีที่เคยหลับยาว แต่อยู่มาวันหนึ่งมีปัญหาตื่นขึ้นมาร้อง อาจมีปัญหา ความเครียดหรือกังวลกับการแยกจากแม่ มักพบในกรณีที่เด็กเริ่มโตขึ้น อายุประมาณ 12 – 14 เดือน เนื่องจากแม่ทำงานนอกบ้าน มีเวลาอยู่กับลูกน้อย วิธีแก้ไข คือ ให้แม่ใช้เวลาคุณภาพอยู่กับลูก เป็นการเสริมสร้างความมั่นใจให้ลูก หรือลูกอาจตื่นร้องไห้เพราะ ความเจ็บป่วย เช่น ปวดหูเนื่องจากเป็นโรคหูอักเสบ ปวดฟันจากฟันขึ้น ควรปรึกษาแพทย์เพื่อหาสาเหตุที่แท้จริง

บทความโดย: แพทย์หญิงสุธีรา เอื้อไพโรจน์กิจ กุมารแพทย์ ผู้เชี่ยวชาญด้านทารกแรกเกิด