ช่วงที่ปูนปั้นอายุประมาณใกล้ๆ 1 ขวบ เราเริ่มคุยกันว่าจะสอนให้เจ้าปูนปั้นตักข้าวกินเองเมื่อไหร่ดี เพราะเราเองอยากสอนให้เขาเริ่มรู้จักช่วยตัวเอง แต่อีกใจหนึ่ง ถ้าสอนเร็วเกินไป เจ้าปูนปั้นไม่ยอมกินเอง แล้วเราต้องกลับไปป้อน ก็เกรงว่าต่อไปจะเริ่มสอนใหม่ก็อาจจะยากขึ้น เพราะเขาเรียนรู้ซะแล้วว่า ถ้าเขาไม่กินเอง เดี๋ยวปะป๊าหม่าม๊าก็ต้องกลับมาป้อน

        นั่งนึกกับหม่าม๊า จำได้ว่า เราน่าจะเริ่มให้ปูนปั้นตักข้าวกินเอง ตอนอายุเกิน 1 ขวบไปไม่มากนัก ซึ่งจริงๆก็ถือว่ายังเด็กมาก แต่เราเชื่อว่าเด็กสอนได้ นอกจากนั้นเจ้าปูนปั้นก็อยู่ที่เนอร์สเซอร์รี่ในตอนกลางวันที่ปะป๊ากะหม่าม๊าไปทำงาน ซึ่งเราได้คุยกับพี่ๆที่เนอร์สเซอร์รี่ แล้วทราบว่าเจ้าปูนปั้นก็สามารถตักกินเองได้ แต่พออยู่บ้าน ด้วยสัญชาติญาณที่ติดตัวมา เขาคงรู้ว่าเรียกร้องจากใครได้ ดังนั้นเจ้าตัวป่วนก็จะให้หม่าม๊ากะปะป๊าป้อนดีกว่า เมื่อเราตัดสินใจว่า เราจะไม่ป้อนหละ สิ่งแรกที่หม่าม๊ากับปะป๊าต้องตกลงกันก่อน ก็คือ

• เราต้องทำใจกับความเลอะเทอะที่จะเกิดขึ้นกับเจ้าปูนปั้นและเสื้อผ้า ซึ่งนั่นก็หมายถึง การที่เราอาจจะต้องอาบน้ำเจ้าปูนปั้นซ้ำอีกครั้งหลังกินข้าว (ตื่นเช้าเราอาบน้ำให้ปูนปั้นสบายตัวก่อนหม่ำข้าว และเวลาป้อน เราจะมีแผ่นพลาสติกกันเปื้อนสวมคอ ทำให้ไม่เลอะ)

• เราต้องทำใจกับความเลอะเทอะที่จะเกิดกับจาก จาน ชาม โต๊ะ พื้น รวมไปถึง การใช้อุปกรณ์เยอะเกินปกติ (ชามกลิ้ง ช้อนหล่น และ อื่นๆ) และการถูพื้น 3 เวลาหลังอาหาร

• เมื่อเราตกลง 2 ประเด็น ข้างบนได้ เราจะต้องไม่เอาความเลอะเทอะเปรอะเปื้อนมาหงุดหงิด แม้งานจะงอก (ทำใจเผื่อจินตนาการในการทำเลอะที่เราคิดไม่ถึงไว้ได้เลยครับ – อย่างเจ้าปูนปั้น ใครจะคิดอยู่ดีๆ มีมุก เอาช้อนไปป้อนที่ตาพร้อมทำเสียงประกอบ คลิกดูคลิปเลย )

• จากนั้น เราก็ตกลงกันว่า ถ้าเขาไม่ยอมกิน เราจะใจแข็งไม่ป้อน จะแค่มาพูดคุยชักชวนให้เจ้าปูนปั้นกิน แต่ถ้าดื้อไม่กิน ก็ต้องให้อดเป็นอด เดี๋ยวหิวก็คงร้องขอเอง เพราะมันเป็นสัญชาติญาณของมนุษย์ที่หิวก็ต้องกิน

        เมื่อเราตกลงกันได้แล้ว เราก็ดำเนินการตามแผนนั้น อาจจะเป็นโชคดีของเราที่เจ้าปูนปั้นเอง ก็ไม่ใช่เด็กกินยาก และเวลาที่เราป้อนข้าวให้เขาทาน เราก็มักจะให้เขาหยิบช้อนเด็ก ลองตักเล่นๆ ไปด้วย (สิ่งสำคัญคือ ไอเท็ม เหล่านี้มีอิทธิพลมาก เจ้าตัวป่วนชอบ  McQueen ชอบ Thomas ดังนั้น จานช้อนชาม ต้องทำให้เขายิ้มแป้นได้) ซึ่งตอนที่ตัวจิ๋วกว่านี้กล้ามเนื้อมัดเล็กๆ ของเจ้าปูนปั้น ยังไม่แข็งแรง ตักไม่ค่อยขึ้น ก็จะมีหกเลอะเทอะเล็กๆน้อยๆ บ้าง  ดังนั้นพอเราเริ่มจะให้เขาตักทานเอง เขาก็พอจะจับช้อนได้แข็งแรงขึ้น แต่ช่วงแรกๆ ในการตัก เราก็ต้องประคองเขาบ้าง เพราะแม้เจ้าปูนปั้นพอจะตักเองได้ แต่พอจะยกเข้าปากช้อนก็ตะแคงไปมา คำแรกๆ เนี่ย ได้แต่ดูดๆน้ำที่ติดช้อนเท่านั้นเองครับ

        ด้วยความอดทนมุ่งมั่น (ของปะป๊า หม่าม๊า) ไม่กี่วันเขาก็เริ่มตักทานได้เอง แต่ก็แน่นอน หกเกลื่อนไปหมด ซึ่งเราจะต้องไม่หงุดหงิด ไม่ดุ เพราะนั่นคือการเรียนรู้ทั้งนั้น ถ้าเราไปดุ เขาจะเรียนรู้ว่านั่นคือสิ่งที่ผิด (แล้วเขาอาจจะไม่ตักกิน เพราะกลัวโดนดุก็เป็นได้)

        นอกจากไม่ดุ เราต้องให้กำลังใจชมเชยด้วย ทุกคำในครั้งแรกๆที่เขาหม่ำสำเร็จ ปะป๊ากับหม่าม๊า จะตบมือ ทำเสียงเชียร์ ทำท่าดีใจ ประมาณเหมือนประเทศไทยได้ผ่านเข้ารอบสุดท้ายฟุตบอลโลกเป็นครั้งแรก

        หลังจากที่เจ้าปูนปั้นหม่ำเองเป็น สิ่งที่ชื่นใจคือ ปูนปั้นไม่ยอมให้เราป้อนข้าวให้พักใหญ่ ถ้าเราจะป้อน เขาจะขอช้อนมาเอง ไม่ยอมให้เราป้อน หรือ ถ้าเราป้อน เขาจะไม่ยอมทาน ซึ่งอาจจะเป็นเพราะสนุกที่ได้ทำสิ่งใหม่ๆเอง ก็เป็นได้

        แต่เด็กก็คือเด็กครับ เมื่อตักกินเป็นเองแล้ว ความสนุกลดลง เราก็ต้องพยายามหาอะไรมาหลอกล่อ อย่างหนึ่งที่เราใช้ได้ผลบ่อยๆคือ สัญญาว่าถ้าเขาหม่ำเสร็จ เขาจะได้สิ่งที่เขาชอบ เช่น ได้หม่ำของโปรด อย่างนมในแก้วเงือกเขียวสุดโปรด (เจ้าปูนปั้นติดเงือกเขียวมากๆ แต่เราไม่ได้ให้ไปดื่มที่ร้านทุกครั้งครับ เราเพียงชงเครื่องดื่มโปรดใส่ลงในแก้วเงือกเขียว แค่นี้ก็ชื่นใจแล้วฮะ) หรือ บางครั้งก็ล่อด้วยสิ่งที่เขาชอบเช่นจะเปิดเพลงชาติให้ฟัง (รักชาติมาก ยืนตรงแด่ว เมื่อเพลงชาติมา) หรือ ไม่ก็สัญญาว่าจะเปิด ‘เต้นๆ’ ให้ (หมายถึงเพลง มนตร์ไทรโยค version คอนเสิร์ตครั้งล่าสุดของ ดิอินโนเซนต์ หรือ เพลง ของวงวัชราวลี – อย่าได้ถามว่า มันเต้นๆ ตรงไหน รสนิยมคนเราต่างกัน ปูนปั้นก็เป็นเช่นนั้น ฮา)

        อีก 1 กลยุทธ ในการหม่ำของครอบครัวเรา คือ จะนั่งหม่ำเรียงกัน 3 คน ซ้ายไปขวา คือ หม่าม๊า ปูนปั้น และ ปะป๊า ดังนั้น ในบางครั้งเราจะเล่นเกมส์หม่ำแข่งกัน โดยนับ 1 – 2 – 3 อ้ำ ซึ่ง ซึ่งการแกล้งหม่ำแพ้ หม่ำไม่ทัน ทำให้เขาภูมิใจ ยิ้มแป้น แล้วเดี๋ยวก็จะมาท้า ทำเสียง 1 – 2 – 3 แข่งกับเราเอง   

        ไม่น่าจะยากเกินไปครับ สิ่งหนึ่ง ถ้าได้อ่านเรื่องราว ของครอบครัวเรามาเรื่อยๆ จะเห็นว่า ไม่ว่าจะทำอะไร สอนอะไรใหม่ๆ ปะป๊า กับ หม่าม๊า จะคุยกัน ตกลงกันก่อน เพราะ เราจะต้องไม่หงุดหงิดกันต่อหน้าลูก เราจะต้องไม่ทำให้เด็กสับสนว่า ‘แบบจะให้ผมกินเอง พอผมทำเลอะมาดุผม ผมก็งงนะครับ ก็ป้อนอยู่ดีๆ มาเปลี่ยนวิธีแล้วมาดุผมอีกแหนะ’  ปะป๊าหม่าม๊า จะเอาไงแน่ ไปตกลงกันก่อนมั้ย

            ก่อนจบ ฝากบทสนทนาก่อนนอน เมื่อไม่นานมานี้ครับ

            ปะป๊า :  Good Night ครับ

            ปูนปั้น : กู้ดไนท์กั๊บ

            ปะป๊า : Love you so much.

            ปูนปั้น : Love you Thomas.

            (รักรถไฟมิเสื่อมคลาย ขอโทษด้วย สำเนียงปะป๊าไม่ดีเอง)

      ติดตามเรื่องราวความน่ารักของครอบครัวน้องปูนปั้นได้ในคอลัมน์ FAMILY BLOGGER : www.real-parenting.com  ได้ทุกสัปดาห์

 แวะไปดู รอยยิ้มหวานฉ่ำ ที่มีแจกฟรีทุกวันได้ที่

www.facebook.com/Poonpun.Poonpoon นะครับ

บทความโดย: บรรทัดที่สิบเอ็ด (พ่อเอก-จิรัฏฐ์ สิริเฉลิมพงศ์)

          ผมเชื่อว่า ประเด็น car seat น่าจะเป็นเรื่องที่หลายๆ ครอบครัว ถกเถียงกันว่า มันจำเป็นต้องมี หรือแค่ควรมีไว้ใช้ หรือเปล่า?  ซึ่งแปลว่า ไม่มีก็ไม่เป็นไร

         ยังไม่ทันจะได้คำตอบสำหรับคำถามแรกเลย ก็ต้องไปเถียงกันต่อที่ห้างสรรพสินค้าว่า ทำไมมันแพงอย่างนี้ ถ้าซื้อไปแล้ว เกิดเจ้าตัวเล็กไม่นั่งก็เสียเงินฟรีๆ สิ

         แล้วอีกหลายข้อถกเถียงที่เราได้ยินกันบ่อยๆ แต่เท่าที่รู้คนไทยใช้ car seat กันน้อยมากทีเดียว ซึ่งคงไม่น่าแปลกใจอะไรเท่าไหร่ เมื่อเรานึกย้อนไปในอดีต ที่คนไทยไม่คาด safety belt และ ไม่ใส่หมวกกันน็อค จนกระทั่งมีกฏหมายบังคับ (ประเทศที่มีกฏหมายบังคับเรื่อง car seat เช่น อเมริกา อังกฤษ เยอรมัน ญี่ปุ่น เป็นต้น) ใช่ครับ ประเทศไทยไม่มีกฏหมายบังคับเรื่องใช้ car seat แต่เรื่องของเจ้าตัวเล็กเราจำเป็นต้องรอหรือครับ

          ผมคงไม่ใช่ผู้เชี่ยวชาญเรื่อง car seat ดังนั้นผมคงจะไม่มาบอกว่า ‘จำเป็นต้องใช้หรือไม่’ แต่ผมจะมาเล่าเรื่องที่รู้ และประสบการณ์ในการเลี้ยงเจ้าปูนปั้นบน car seat ให้อ่านกันดีกว่าครับ

          ผมเคยอ่านเจอจากที่ไหนสักแห่งว่าคนไทยเสียชีวิตจากอุบัติเหตุเป็นอันดับ 2 รองจาก โรคมะเร็ง ส่วนเด็กไทยมีสาเหตุการเสียชีวิตอันดับต่างจากผู้ใหญ่ เพราะอันดับหนึ่งคือ จมน้ำ ส่วนอุบัติเหตุทางรถยนต์ ตามมาเป็นที่สอง คือ เริ่มเรื่องมาแบบนี้ผมว่าเราตัดสินใจไม่น่ายากนะฮะว่าเราควรใช้ car seat กับเจ้าตัวเล็กมั้ย

          สำหรับครอบครัวเรา เราซื้อ car seat ไว้ตั้งแต่ปูนปั้นยังอยู่ในท้องของหม่าม๊าโน่นเลยครับนั่นก็หมายความว่า ปูนปั้นนั่ง car seat เป็นตั้งแต่แรกเกิด เพราะเราให้ปูนปั้นนั่งครั้งแรก ตั้งแต่วันแรกที่ออกจากโรงพยาบาลเพื่อเดินทางกลับบ้านกับปะป๊าและหม่าม๊าเลย ดังนั้นปูนปั้นก็คุ้นเคยว่าต้องนั่งบน car seat ทุกครั้งเมื่อขึ้นรถ จึงตัดปัญหาที่เกิดขึ้นกับหลายๆ ครอบครัวที่เจ้าตัวเล็กไม่ยอมนั่ง car seat เพราะมาซื้อให้นั่งตอนเขาโตขึ้นมาหน่อย ซึ่งเจ้าตัวเล็กก็ไม่ยอมนั่งเพราะเขาอาจจะรู้สึกอึดอัด แต่ถ้าเราให้นั่งตั้งแต่ครั้งแรกๆ ปัญหาตรงนี้ก็น่าจะหมดไป เพราะเขาคุ้นเคย หรืออาจจะมีแค่ช่วงแรกนิดหน่อย แต่เขาก็จะเรียนรู้เองได้ในไม่นานนัก

          เรามักคิดว่า การอุ้มเขาไว้ปลอดภัยกว่า  ผมว่ามันเกิดจากความเชื่อและสมมติฐานแบบง่ายๆว่าเราอุ้มเขาแบบทะนุถนอมมันก็ต้องปลอดภัย แต่บนถนนมันมีตัวแปรมากมาย และเป็นไปไม่ได้ที่จะอุ้มเขาไว้หรือเขายอมให้เราอุ้มตลอดเวลา ดังนั้นถ้าจะให้ประโยคว่า ‘การอุ้มเขาไว้ปลอดภัยกว่า’ เป็นจริง นั่นหมายถึง กรณีที่ไม่มีอุบัติเหตุ แต่หากเป็นตรงกันข้าม เวลาเกิดอุบัติเหตุแรงๆ คุณรู้มั้ยครับว่าสิ่งที่ป้องกันการกระแทกของคุณโดยที่ทำงานได้เร็วกว่า ถุงลมนิรภัย คืออะไร ผมเชื่อว่าคุณตอบคำถามนี้ได้ครับ

          ประเด็นต่อมาคือ มันไม่ได้อยู่เพียงแค่ว่า เราขับรถดีขนาดไหน อย่างที่เขียนไปข้างต้น ตัวแปรบนถนนมีมากมาย ทั้งที่คุมได้และคุมไม่ได้ ขนาดที่คิดว่าคุมได้อย่างอารมณ์เราเอง เมื่อถูกยั่วยุ ใครจะรู้ว่าเราจะยังคุมได้อยู่จริง ดังนั้นบนท้องถนน ต่อให้คุณขับรถระดับเทพ แต่เพื่อนร่วมเดินทางคันอื่นๆ  เราไม่อาจรู้ได้เลย  ดังนั้นถ้ามีอะไรเกิดขึ้นอย่างน้อย car seat ก็ปกป้องเจ้าตัวเล็กได้ดีกว่าการปล่อยเขานั่งเฉยๆบนเบาะ หรือ บนตักก็ตาม

          สะดวกและปลอดภัย ง่ายกับการเดินทาง เพราะกรณีคุณต้องขับรถและอยู่กับเจ้าตัวเล็กสองต่อสองความยุ่งวุ่นวายต้องเกิดขึ้นแน่ถ้าปล่อยให้เจ้าตัวเล็กนั่งเองบนเบาะรถยนต์ ผมมีประสบการณ์ในครั้งแรกที่จะต้องไปรับเจ้าปูนปั้นกลับจากเนอร์สเซอร์รี่โดยที่ไม่มีหม่าม๊านั่งไปด้วย ผมกังวลไม่น้อยแต่ด้วยที่เจ้าปูนปั้นนั่ง car seat พอออกรถผมก็เพียงแต่เตรียมขวดนมไว้ข้างๆ ตัวเจ้าปูนปั้น พอเขาหิวในตอนผมขับรถอยู่เขาก็ฉวยขวดนมมาเข้าปาก แค่นั้นผมก็พาเจ้าตัวยุ่งกลับบ้านสบายๆ

         car seat แพง จริงมั้ย ประเด็นคงไม่ใช่อยู่ที่เรื่องว่า ‘ราคาเท่าไหร่’ เพราะเราควรตั้งคำถามใหม่ว่า‘มันคุ้มค่ามั้ย’ สำหรับครอบครัวเราใช้ car seat ที่ผมยอมรับเลยว่า ผมจ่ายแพงเอาเรื่อง แต่ก็รู้สึกว่าคุ้มค่าทุกบาททุกสตางค์เพราะใครๆ เห็นก็มักบอกว่าดูเจ้าปูนปั้นนั่งสบายและมีความสุข นอกจากนั้นในรถคุณยายซึ่งจะเป็นคนไปรับเจ้าปูนปั้นกลับบ้านก็จะมี car seat อีกตัวเช่นกัน ซึ่งจริงๆแล้วก็มีให้เลือกหลายระดับราคาตั้งแต่ราคา 2-3 พันก็สามารถเลือกหาซื้อได้ไม่ยากครับ

         ดังนั้นเคล็ดไม่ลับ สำหรับการฝึกให้เจ้าตัวป่วนนั่ง car seat คือ

1)      ให้หัดนั่งตั้งแต่ยังเล็ก ถ้าจะให้ได้ผลชะงัดก็ทำอย่างที่ครอบครัวเราทำคือ นั่งตั้งแต่วันแรกที่กลับจากโรงพยาบาลหลังจากคลอดเลยครับ

2)      ต้องใจแข็ง เพราะบ่อยครั้งที่เจ้าตัวเล็กอาจจะโยเยด้วยสารพัดเหตุผลและไม่มีเหตุผล เพราะอยากจะออกจากที่นั่ง เราก็จะต้องอดทนเสียงร้องโลกแตกและใจแข็งไม่ยอมให้ออก เพราะถ้าเรายอมทุกครั้งที่เขาโยเยรับรองว่า ในที่สุดเราจะไม่สามารถให้เขานั่ง car seat ได้เพราะเขารู้ว่าถ้าร้องเดี๋ยวก็ได้ออก

3)      เตรียมของชอบที่หยุดการโยเยของเขาได้ อย่างเจ้าปูนปั้นจะชอบ รถกับรถไฟมากๆ ดังนั้นเราก็จะเตรียมไว้ ถ้างอแงก็หยิบมาให้เล่น นอกจากนั้น เจ้าปูนปั้นก็จะชอบเพลงของวงวัชราวลี และ ดิ อินโนเซนต์มาก ผมก็จะพกแผ่นไว้บนรถไว้เปิดให้ฟัง

4)      ขวดนม อีกหนึ่งของจำเป็นที่ขาดไม่ได้เลย

5)      สำหรับการติดตั้ง car seat ช่วงที่ยังไม่ถึง 1 ขวบ ให้ติดตั้ง car seat โดยให้เจ้าตัวเล็กหันหน้าไปทางหลังรถ จนอายุเกิน 1 ขวบถึงปรับหันมาหน้ารถ (บ้างก็ใช้เกณฑ์น้ำหนักว่าต้องหนักเกิน 15 กิโลกรัม) และ ตำแหน่งปลอดภัยที่สุดของ car seat คือ เบาะหลังคนขับ

         การให้เจ้าตัวเล็กนั่ง car seat ไม่ยากหรอกครับ ถ้าทำตาม 5 ข้อข้างต้น แล้วถ้าสงสัยว่า เด็กๆ นั่ง car seat แล้วเขาจะอึดอัดมั้ย ลองดูหน้าเจ้าปูนปั้นตัวป่วนสิครับ

      ติดตามเรื่องราวความน่ารักของครอบครัวน้องปูนปั้นได้ในคอลัมน์ FAMILY BLOGGER : www.real-parenting.com  ได้ทุกสัปดาห์

 แวะไปดู รอยยิ้มหวานฉ่ำ ที่มีแจกฟรีทุกวันได้ที่

www.facebook.com/Poonpun.Poonpoon นะครับ

บทความโดย: บรรทัดที่สิบเอ็ด (พ่อเอก-จิรัฏฐ์ สิริเฉลิมพงศ์)

        หม่าม๊าตั้งปณิธานไว้ตั้งแต่แต่งงานกับปะป๊าว่า

       1) อยากคลอดลูกธรรมชาติ และ

       2) จะให้นมแม่ถึง 2 ขวบ เป็นอย่างน้อย

       แม้ว่าเรื่องแรกจะไม่สำเร็จ เพราะว่า ใครจะคิดว่าหม่าม๊าตัวนิดเดียวน้ำหนักก่อนท้องแค่ 45 กิโลกรัม จะสามารถให้กำเนิดเจ้าตัวป่วนปูนปั้นหนักถึง 3.69 กิโลกรัม เมื่อเจ้าตัวป่วนตัวโตประกอบกับไม่ชอบนอนหัวทิ่มคุณหมอเลยแนะนำให้ผ่าออก

       แต่เรื่องที่ 2 หม่าม๊า ผ่านฉลุย เพราะความเก่งกาจของเจ้าปูนปั้นคือออกมาปุ๊บดูดนมหม่าม๊าเป็นปั้บ ส่วนหม่าม๊าก็ลูกคลอดปุ๊บนมมาปั๊บเช่นกัน ก็เลยถือเป็นโชคดีของครอบครัวเรา และหม่าม๊าก็ตั้งหน้าตั้งตาให้นมจากเต้าและปั๊มนมอย่างสม่ำเสมอ มีระเบียบวินัยชนิดไม่ต้องอายว่าผ่านการเรียนเนตรนารีชั้นสูงมาแล้ว

       ตอนนี้เจ้าปูนปั้นหนึ่งขวบสิบเอ็ดเดือน ก็ยังจุ๊บเต้าหม่าม๊า(ก่อนนอนหม่าม๊า จะมีเมนูให้ปูนปั้นเลือกว่า นมเต้า หรือ นมขวด ฮา) และแม้หม่าม๊าจะเลิกปั๊มนมมาได้สัก 2-3 สัปดาห์  แต่ภาระกิจก็บรรลุเป้าหมาย เพราะมีนมเต็มตู้แช่นม 1 ตู้ บวกในตู้แช่ไอติมที่เช่ามาอีก 1 ตู้ ดังนั้นให้กินได้จนสองขวบกว่าสบายๆ วันนี้ปะป๊าจะมาเล่าให้ฟังว่าทำไม ปูนปั้นจึงผลิตจากนมแม่แท้ 100% ได้สำเร็จ

1)      ตั้งใจและใจสู้ : หม่าม๊ามีความตั้งใจแน่วแน่แต่ไหนแต่ไร และแม้ว่าบางช่วงที่นมตัน โดยเฉพาะในช่วงแรกๆ เธอก็ทั้งบีบ ทั้งเค้น บางช่วงใช้เวลาปั๊มนานเป็นชั่วโมง ไม่เคยคิดเลิก ยืนยันว่าไม่เคยเลย

2)      สม่ำเสมอ :ในช่วงครึ่งปีแรก หม่าม๊า ตื่นมาตี 2 อดหลับอดนอนเพื่อปั๊มนมทุกคืนเพราะเวลานี้คือช่วงเวลาที่ร่างกายผลิตนมได้มากที่สุดและก็ปั๊มเป็นเวลาวันละ6 รอบคือ 7.30, 11.00, 15.00, 19.00, 23.00 และ 02.00 เพื่อให้นมมาสม่ำเสมอ จากนั้นเมื่อผ่าน 6 เดือนแรก จึงลดการปั๊มช่วงตี 2 ลงไป เหลือปั๊มวันละ 5 รอบ ที่หยุดปั๊มเพราะชอบไปแอบหลับที่ทำงาน (ฮา) จนปูนปั้นอายุประมาณ 1 ขวบ 5 เดือน จึงลดเหลือ 4 รอบ

3)      อุปกรณ์ครบครัน : หม่าม๊ามี เครื่องปั๊มนม สนับสนุนรายการโดยกระเป๋าตังส์ปะป๊า เรียกได้ว่า หม่าม๊าลองใช้มาเกือบครบทุกยี่ห้อ (ทั้งเช่า ทั้งซื้อ ทั้งปล่อยมือสอง ออกไป) เพื่อหาเครื่องที่ปั๊มแล้วสบายที่สุดเวลาหม่าม๊าออกไปที่ไหนก็มีติดกาย เป็น soul mate  นอกจากนั้น ก็มี ผ้าคลุมวิเศษ ที่ทำให้สามารถให้นมได้ทั้งบนห้างสรรพสินค้า บนรถไฟฟ้า บนเครื่องบินเพื่อให้เจ้าตัวป่วนไม่ขาดแคลนนม(เพื่อให้พร้อมทุกสถานการณ์ หม่าม๊าก็จะใส่ชุดให้นมและชุดชั้นในให้นมตลอดเวลา) อีกอย่างที่สำคัญคือ ถุงเก็บนม ซึ่งมาพร้อมกับกระเป๋าเก็บความเย็นและคูลแพ็ค โดยหม่าม๊าจะจดไว้ทุกถุงว่าปั๊มเมื่อไหร่มีปริมาณกี่ออนซ์ ส่วนตู้แช่นมนั้น เดิมปะป๊าไม่คิดว่าจะต้องซื้อ แต่เพราะถุงนมมาพรากที่แช่น้ำแข็งแช่ไอติมของปะป๊าไปจนหมดแล้วสต๊อกนมหม่าม๊าก็เยอะเกินจินตนาการ ที่สำคัญอีกอย่างคือ ถุงประคบร้อน (ข้างในเป็นข้าวสาร) เอาไว้ประคบเวลานมแข็ง นมตัน ปั๊มไม่ออก และเพื่อความสะอาดไม่อับชื้นก็ต้องมีแผ่นซับน้ำนมไว้รองชุดชั้นใน

4)      บำรุง กระตุ้น :หม่าม๊าอ่านสารพัดบทความว่าอะไรที่ช่วยให้มีน้ำนมเยอะ ดังนั้นหม่าม๊าก็จะมีชุดกระตุ้นนมตั้งแต่ น้ำขิง อินทผาลัม ลูกซัด โมติเลียมเอ็ม วิตามินสำหรับแม่ให้นมบุตร  ชาเพิ่มน้ำนมของเยอรมัน ยาหมอบัว ยาประสระน้ำนม เพื่อไม่ให้นมตันก็ต้องกิน lecithin ประมาณนี้ ซึ่งบางอย่างต้องสั่งทางอินเตอร์เน็ต

5)      ผู้ช่วยคนสำคัญ หมอนวดนม : เมื่อนมเริ่มตัน หม่าม๊าก็จะไปหาหมอนวดนมมือหนึ่งของประเทศไทยอันนี้เป็นความเชื่อของเราเอง (ฮา) เพราะนวดทีไร นมพุ่งเป็นน้ำพุทุกที

        ที่สำคัญที่สุดคือข้อสุดท้ายคือคนนี้เลยครับ

6)      กำลังใจและกายจากสามี :อันนี้ผมคิดเองแต่ก็ไม่น่าผิดหรอกน่า เพราะในตอนที่หม่าม๊านมไม่ออก ผมทำหน้าที่เป็นผู้ช่วยนวดนม ช่วยเอาถุงประคบไปเข้าเตาไมโครเวฟเพื่อมาประคบ ไปดูแลเล่นกับลูก ขับรถไปส่งและนั่งรอจนหมดนวดนมเสร็จ เป็นเบ๊ เป็นตู้เอทีเอ็ม และที่สำคัญคอยให้กำลังใจ ให้เขาได้พักผ่อนเพราะการอดนอน ตื่นมาปั๊มนมให้นม มันสูญเสียพลังงานไม่ใช่น้อยเลย

        ทำได้ตามข้างบนรับรองว่าเจ้าตัวเล็กของผู้อ่านก็จะเป็นผลิตภัณฑ์จากนมแม่ 100% แน่นอน ซึ่งข้อดีของการให้นมแม่ เห็นได้ชัดว่าเจ้าปูนปั้นเป็นเด็กอารมณ์ดี มีความสุขเพราะเจ้าปูนปั้นก็จะได้กอดได้สบตาพูดคุยกับหม่าม๊า และมีภูมิต้านทานที่ดีเพราะแม้ว่าเจ้าปูนปั้นจะต้องอยู่เนอร์สเซอร์รี่ซึ่งคงเลี่ยงเรื่องป่วยยาก แต่ก็จะไม่เป็นหนัก เมื่อเทียบกับเพื่อนคนอื่นที่กินนมผง อีกทั้งนมแม่จะทำให้เด็กนอนหลับสบายซึ่งเจ้าปูนปั้นก็เป็นเด็กหลับง่าย เข้าเต้าเข้าขวดสักพักก็หลับปุ๋ย

        และผลพลอยได้ที่ดีมากๆ คือเวลาไปเที่ยวก็สะด๊วกสะดวก ไม่ต้องขนอะไร แค่มีนมหม่าม๊าติดตัวก็สบายแล้ว ซึ่งถ้าอ่านตอนเก่าๆ ก็จะรู้ว่าเราหอบเจ้าปูนปั้นไปเที่ยวต่างจังหวัดแทบจะทุกเดือน รวมทั้งแบ็คแพ็คไปสิงคโปร์และรัสเซียก็ผ่านมาแล้วแบบชิลชิล

        อีกอย่างคือทำให้ปะป๊ารู้สึกทึ่งและภูมิใจในความตั้งใจ นความรักที่หม่าม๊ามีให้ลูกมากๆ ทำให้ครอบครัวมีความอบอุ่น เพราะเป็นกิจกรรมสำคัญที่จะสำเร็จลุล่วงไปได้ต้องผ่านการรร่วมมือร่วมใจกัน เมื่อการให้นมแม่ดีขนาดนี้ มาให้นมแม่กันเถอะ เชื่อผมสักครั้งน่า

      ติดตามเรื่องราวความน่ารักของครอบครัวน้องปูนปั้นได้ในคอลัมน์ FAMILY BLOGGER : www.real-parenting.com  ได้ทุกสัปดาห์

 แวะไปดู รอยยิ้มหวานฉ่ำ ที่มีแจกฟรีทุกวันได้ที่

www.facebook.com/Poonpun.Poonpoon นะครับ

บทความโดย: บรรทัดที่สิบเอ็ด (พ่อเอก-จิรัฏฐ์ สิริเฉลิมพงศ์)

บทความโดย: บรรทัดที่สิบเอ็ด (พ่อเอก-จิรัฏฐ์ สิริเฉลิมพงศ์)