ผลการเรียนของลูก เป็นเรื่องสำคัญที่พ่อแม่ส่วนมากให้ความสนใจ ซึ่งบางทีผลการเรียนดีก็ไม่ได้แปลว่าลูกไม่มีปัญหา  และผลการเรียนแย่ก็ไม่ได้แปลว่าลูกไม่สนใจการเรียนเสมอไป  AMARIN Baby & Kids ขอพาคุณพ่อคุณแม่มาใส่ใจเรื่องผลการเรียนของลูกมากขึ้น ดังนี้

ถ้าลูกได้ A หรือ B 

1. คุณพ่อคุณแม่อย่าลืมอ่านความเห็นของคุณครูด้วย ถึงลูกจะทำเกรดได้ดี แต่ลูกอัจฉริยะของคุณอาจเป็นเด็กชอบโชว์ความเก่งหรือมีเรื่องกับเพื่อนๆเป็นประจำ ต้องอย่าละเลยในข้อนี้
2. คุณพ่อคุณแม่ควรถามลูกว่าได้ A มาง่ายเพียงใด เด็กเก่งประจำห้องอาจรู้สึกว่าบทเรียนช่างง่ายดายจนน่าเบื่อ กรณีนี้ คุณคงต้องหารือกับคุณครูให้เร็วที่สุด ว่าควรจะเปลี่ยนการแผนการศึกษาให้กับลูกดีไหม?
3. คุณควรแสดงความยินดีกับลูก อย่าทำราวกับว่าความสำเร็จของเขาเป็นเรื่องธรรมดาๆ เขาควรภาคภูมิใจในความสำเร็จนั้น

 
ถ้าลูกได้ C หรือแย่กว่านั้นอีก

1. นั่งดูสมุดพกด้วยกันอีกสักรอบ ถามลูกว่า เขาคิดว่าเกรดที่ได้สอดคล้องกับความพยายามของเขาหรือเปล่า ไม่ว่าลูกจะยอมรับว่าเขาอาจทำได้ดีกว่านี้ หรือยืนยันว่าเขาได้พยายามจนสุดความสามารถแล้ว นี่ก็เป็นจุดเริ่มต้นที่ดีสำหรับการปรึกษาหารือเพื่อปรับปรุงผลการเรียนให้ดีขึ้น (ถ้าลูกพยายามเต็มที่แล้วจริงๆคุณก็ต้องย้ำว่าอย่าเพิ่งด่วนยอมแพ้ มาช่วยกันคิดหากลยุทธ์ทบทวนบทเรียนที่จะทำให้เกรดดีขึ้นดีกว่านะ)
2. คุยกับคุณครู เพราะคุณครูรู้ข้อผิดพลาดในห้องเรียนของลูก จะช่วยแนะนำวิธีแก้ที่ได้ผล
3. อย่า “จ่าย” เพียงเพื่อให้ได้เห็นเกรด A กับเขาบ้าง เพราะการติดสินบนให้ทำเกรดดีๆ จะกระตุ้นให้เด็กๆพยายามเพียงเพื่อเงิน แทนที่จะเป็นความภาคภูมิใจในตัวเอง
4. ตั้งเป้าหมายที่เป็นไปได้สำหรับเทอมต่อไป เช่น ดีขึ้นสักครึ่งเกรด (จาก C เป็น C+) และช่วยกันคิดแผนการเรียนที่จะทำให้บรรลุเป้าหมายนั้น (ลูกอยากเรียนพิเศษ มีติวเตอร์ หรือจะให้คุณพ่อช่วยสอน) อย่าลืมคอยคุมไม่ให้เขาเขวออกนอกแผนด้วยล่ะ

อย่าลืมว่าไม่ว่าลูกจะเรียนเก่งหรือไม่นั้น ก็ต้องเสริมทักษะด้านอื่นๆ เช่น การเข้าสังคม  การเรียนรู้ผ่านการท่องเที่ยวและแลกเปลี่ยนประสบการณ์ในรูปแบบอื่นๆ  และหากลูกมีปัญหาเข้ากับเพื่อนที่โรงเรียนไม่ได้จนส่งผลถึงเกรดนั้น  คุณพ่อคุณแม่ควรรีบปรึกษากับคุณครูและแก้ไขหาสาเหตุโดยเร็วค่ะ

เรื่องโดย : กองบรรณาธิการ AMARIN Baby & Kids

-จัดแต่งสถานที่ให้สวยงาม ร่มเย็นและเรียบร้อย หากชอบกิจกรรมกลางแจ้งมากกว่า คุณก็อาสาช่วยตัดแต่งกิ่งไม้ ปลูกต้นไม้ หรือเก็บเศษขยะในบริเวณโรงเรียนเสียเลย

 
-เล่าให้เด็กๆ ห้องเดียวกับลูกฟังเกี่ยวกับงานหรืองานอดิเรกของคุณ โดยใช้เวลาไม่นานนักและนำอุปกรณ์ที่คุณใช้ทำงานมาให้เด็กๆดู (เช่น หูฟังของคุณหมอและกล้องถ่ายรูปของช่างภาพ) หรือเตรียมงานอดิเรกอย่างง่ายมาให้เด็กๆลองหัดทำ หรือจะหาคนที่มีอาชีพน่าสนใจมาพูดเกี่ยวกับอาชีพนั้นๆก็ได้ อย่างพวกนักดาราศาสตร์ เป็นต้น

 
-จัดกิจกรรมหรืองานโรงเรียน แค่งานเดียวก็ถือว่าช่วยคุณครูหรือประธานสมาคมครูและผู้ปกครองได้มากแล้ว และคราวหน้าคุณก็จะได้ตอบปฏิเสธโดยไม่ต้องรู้สึกผิด

 
– ช่วยคุณครูตกแต่งห้องเรียน (และรื้อเก็บ) ซึ่งถือเป็นงานปิดทองหลังพระชิ้นสำคัญที่จะช่วยให้ห้องเรียนดูสวยงามพร้อมต้อนรับเทศกาลแสนพิเศษอย่างคริสมาสต์หรือปีใหม่ (อย่าเพิ่งไปนึกถึงตอนรื้อเก็บก็แล้วกัน) อย่ารอช้า รีบอาสาปีนี้เลย!

 
– ใช้ไฮเทค รวบรวมเบอร์โทรศัพท์และอีเมลแอ็ดเดรสของผู้ปกครองทุกคนในห้อง หรือช่วยคุณครูทำเว็บไซต์เพื่อใช้โชว์งานศิลปะของเด็กๆแบบออนไลน์

 
– ใช้โลว์เทค ช่วยประสานงานหรือจัดเตรียมทริปทัศนศึกษาด้วยการโทรศัพท์ หรือไม่ก็เป็นฝ่ายจัดหาเสบียงสำหรับงานปาร์ตี้หรืองานโรงเรียน

 
– ก็อปปี้ภาพลงวีซีดีให้ผู้ปกครองคนอื่น ถ้าคุณเก็บภาพเจ๋งๆในงานโรงเรียนไว้ได้มาก ผู้ปกครองที่ไม่ค่อยถนัดเรื่องเทคโนโลยีคงยินดีน้อมรับก็อปปี้ภาพจากคุณอย่างแน่นอน

 
– แค่ไปร่วมงานหรือกิจกรรมก็พอ ถึงจะไม่ได้ร่วมจัด แต่คุณก็ช่วยได้…แค่ไปร่วมงานเท่านั้นเอง

บทความโดย: กองบรรณาธิการนิตยสารเรียลพาเรนติ้ง

ถ้าอยากช่วยลูกทำการบ้านให้สำเร็จ คุณก็ต้องพยายามหาคำตอบให้ได้ว่าเขามี “นิสัยเกี่ยวกับการทำการบ้าน” ประเภทไหน

 
– รวดเร็วปานกามนิตหนุ่ม การบ้านเป็นเพียงจุดแวะระหว่างทาง ซึ่งมีจุดหมายปลายทางที่การนั่งจ้องจอทีวีหรือจอคอมพิวเตอร์เท่านั้นเอง ถ้าลูกจัดอยู่ในประเภทนี้ อย่าให้รางวัลสำหรับการทำการบ้านเสร็จเร็วเป็นอันขาด แต่ควรกำหนดระยะเวลาที่เขาจะต้องใช้ในเรื่องเรียน และถ้าเขาทำการบ้านเสร็จก่อนหน้านั้น ก็ให้นั่งอ่านหนังสือทบทวนบทเรียนไปเรื่อยๆจนกว่าจะหมดเวลาที่ตั้งไว้

 
– ผัดวันประกันพรุ่ง ถึงลูกจะกลับจากโรงเรียนมาถึงบ้านเรียบร้อยแล้ว คุณก็ไม่อาจแงะปากให้เขาเล่าเรื่องที่โรงเรียนได้สักคำ แต่พอถึงเวลาที่ต้องทำการบ้าน เจ้าตัวดีกลับอยากโม้เรื่องชั่วโมงเลข เพื่อนๆ หรือแม้กระทั่งเรื่องภาวะโลกร้อนให้คุณฟัง! ถ้าลูกมักแสดงพฤติกรรมแบบนี้ ก็อาจตีความได้ว่าเขารู้สึกกังวลหรือมีการบ้านเยอะจนไม่รู้จะเริ่มต้นอย่างไรดี คุณต้องช่วยลูกคิดและจดรายการการบ้านทั้งหมดที่เขาต้องทำ ช่วยกันจัดตารางเวลาสำหรับสัปดาห์ต่อไปในคืนวันอาทิตย์และจดสิ่งที่ต้องทำไว้ในตารางนั้น เขาจะได้รู้ว่าวันไหนต้องทำอะไรบ้าง

 
– ทุกอย่างต้องสมบูรณ์แบบ ไม่ว่าจะเป็นการบ้านอะไร สิ่งที่ลูกทำก็ไม่เคยดีพอ ยาวพอหรือต้องไม่ถูกใจคุณครูอย่างแน่นอน คุณต้องพยายามกำหนดลิมิตเรื่องเวลาที่ใช้ทำการบ้าน และต้องดูให้แน่ว่าการบ้านนั้นคืออะไร จะได้ให้ความมั่นใจแก่ลูกได้ว่าเขาทำถูกต้องและครบถ้วนดีแล้ว

 
– อยู่ไม่ติดที่ คุณอยากเอากาวติดไว้ที่เก้าอี้ลูกเสียเหลือเกิน เพราะเขานั่งอยู่กับที่ไม่เป็นเลย เดี๋ยวก็เตร่เข้ามาในครัวเพื่อดูว่าอาหารเย็นคืออะไร ไม่ก็ออกไปแซวเพื่อนเล่นของน้องสาวถึงหน้าบ้าน ถ้าลูกคุณเป็นแบบนี้ อย่าให้เขาทำการบ้านในห้องนอนเพราะเป็นสถานที่ที่ทำให้เสียสมาธิง่ายที่สุด เด็กบางคนชอบเปลี่ยนที่ทำการบ้านทุก 15 นาที หรือยอม “พักยก” น้อยครั้งลงถ้าได้นั่งทำการบ้านอยู่ใกล้ๆกับสมาชิกในครอบครัวคนอื่นๆ บางคนก็ไม่ชอบความเงียบและต้องฟังเพลงคลอไปด้วย ถึงจะมีสมาธิทำการบ้านได้สำเร็จ ลองหาวิธีหรือรูปแบบที่เหมาะกับลูกคุณดูนะ

บทความโดย: กองบรรณาธิการนิตยสารเรียลพาเรนติ้ง

เด็กวัยทวีนมักอยากเรียนกีตาร์เพราะอยากเป็นเหมือนกับนักดนตรีที่ตัวเองชอบ หรืออยากเล่นกีฬาบางอย่างกับเพื่อนๆ จะร่ำร้องอ้อนวอนให้คุณเสียเงินพาไปสมัครเรียนหรือซื้ออุปกรณ์ให้ แล้วในที่สุด คุณก็ต้องคะยั้นคะยอให้ลูกฝึกฝนและไปเรียน ทั้งๆ ที่ตอนแรกนั้นเขาเป็นคนที่คิดอยากจะเรียนเองโดยที่คุณไม่ได้บังคับหรือชักจูงอะไรเลย

ที่เป็นแบบนี้เพราะเด็กๆ มักไม่ทันคิดถึงความรับผิดชอบที่ตามมา พอหมดสนุกก็เลยหมดความสนใจไปดื้อๆ แต่ถ้ายอมให้ลูกถอนตัวเร็วเกินไป เขาก็อาจเข้าใจว่าการยอมแพ้เมื่อเจออุปสรรคเป็นเรื่องธรรมดา วิธีโน้มน้าวใจที่คุณอาจลองนำไปใช้ ได้แก่

1. ช่วยกันคิดว่าอะไรคือปัญหาที่แท้จริง

ในบางครั้งเหตุผลที่ทำให้ลูกเลิกล้มความตั้งใจอาจเป็นครูฝึกที่ชอบตำหนิหรือข่มขู่ ลองถามพ่อแม่คู่อื่นๆ ดูว่าลูกเคยบ่นถึงเรื่องนี้บ้างหรือเปล่า และไปนั่งเรียนกับลูกหรือไปดูเขาฝึกซ้อมสักครั้ง การทำให้ลูกเกิดความกระตือรือร้นขึ้นมาใหม่ อาจทำได้โดยหาครูฝึกคนใหม่หรือทีมใหม่ให้เขาเท่านั้นเอง

2. สร้างความประทับใจให้ลูก

โดยพาลูกไปชมการแข่งขันกีฬาหรือการแสดงดนตรีประเภทที่เขาเลือกเรียน เขาจะได้เห็นผลลัพธ์จากการฝึกฝนอย่างหนักด้วยตาของตัวเอง และย้ำว่าคนที่เขาปลื้ม ไม่ว่าจะเป็นนักดนตรี นักเต้น หรือนักกีฬา คงจะไม่เก่งกาจถึงเพียงนี้ถ้าไม่ได้ผ่านการฝึกซ้อมมานานเป็นปีๆ

3. อย่าติดสินบนหรือให้รางวัลเป็นอันขาด

เพราะลูกจะไม่กระตือรือร้นด้วยตัวของเขาเอง

4. รอดูท่าทีลูกไปก่อน

โดยขอให้ลูกยอมทำกิจกรรมที่ตัวเองเลือกต่อไปสักระยะ เช่น จนกว่าจะปิดเทอม หรือจบโปรแกรมที่คุณจ่ายเงินล่วงหน้าไปแล้ว จากนั้นทั้งคุณและลูกก็ช่วยกันประเมินว่า เขาควรจะเรียนหรือฝึกต่อไปหรือไม่ การคุยกันให้เข้าใจจะช่วยให้เขามองสถานการณ์ตามความเป็นจริงมากขึ้น ซึ่งเป็นประโยชน์ต่อการตัดสินใจในเรื่องที่สำคัญกว่านี้ในอนาคต

บทความโดย: กองบรรณาธิการนิตยสารเรียลพาเรนติ้ง

คุณแม่ก้อยหาหนังสือเกี่ยวกับเรื่องเพศศึกษามาฝากน้องกวาง-ลูกสาววัย 8 ขวบ 2-3 เล่ม และบอกให้ถามได้ทุกอย่างที่อยากรู้ ฟังเหมือนเปิดเผยและเชิญชวนให้เริ่มเรียนรู้เรื่องน่าอายนี้ ใช่มั้ยล่ะ แต่น้องกวางก็ไม่เคยปริปากพูดถึงเรื่องดังกล่าวเลยสักคำ ในที่สุดคุณแม่ก้อยเลยต้องรวบรวมกำลังใจเพื่อเอ่ยถึงเรื่องนี้อีกสักครั้ง เอ้า..เป็นไงเป็นกัน!

เด็กก่อนวัยรุ่นมักอายจนไม่กล้าตั้งคำถาม แม้พ่อแม่จะเชิญชวนด้วยความจริงใจสักแค่ไหนก็ตาม แล้วจะหาทางออกอย่างไรดี…

1. ซ้อมบทกับเพื่อนสักคน

แต่ไม่ต้องอธิบายรายละเอียดครบทุกขั้นตอนหรอกนะ (เราคิดว่าเพื่อนคนนี้คงรู้ดีอยู่แล้วว่าเด็กทารกเกิดมาได้ยังไง!) แค่ลองเกริ่นสัก 2-3 ประโยคพอให้หายอึดอัดใจก็แล้วกัน

2. ค่อยเป็นค่อยไป

ไม่เร่งรัดตัวเอง อย่าพูดแบบม้วนเดียวจบ แต่พูดถึงเรื่องนี้เป็นระยะๆ ลูกจะได้รู้ว่าคุณพร้อมทุกเมื่อถ้าเขาอยากจะคุยด้วย

3. ใช้เสียงหัวเราะเป็นตัวช่วย

ยอมรับเถอะว่านี่คือเรื่องพูดยากสำหรับทั้งคุณและลูกนั่นแหละ ฉะนั้นน่าจะใช้วิธีดูหนังสือไปด้วยกัน และบอกลูกว่าคุณคิดอย่างไร เช่น “ดูสิ รูปนี้ดูแล้วแม่เขินจัง!”

4. ตั้งคำถามปลายเปิดกับลูก

เพราะเขาจะยอมพูดมากขึ้นถ้าคุณถามว่า “เพื่อนๆ ที่โรงเรียนเขาพูดถึงเรื่องเซ็กซ์กันยังไงบ้างล่ะจ๊ะ” ไม่ใช่ถามว่า “หนูคิดว่าเด็กส่วนใหญ่รู้หรือเปล่าว่าจริงๆ แล้วเซ็กซ์คืออะไร”

5. เลือกพูดให้ “ถูกที่”

ขอแนะนำให้คุยเรื่องนี้กันในรถ ทั้งลูกและตัวคุณเองจะได้ไม่ต้องสบตากันให้ลำบากใจทั้งสองฝ่าย

บทความโดย: กองบรรณาธิการนิตยสารเรียลพาเรนติ้ง