ฮีธถามหาเพื่อนคนนี้กับแม่เสมอๆ แม้ว่าเวลาจะผ่านมาหลายเดือนแล้วก็ตาม

 
เด็กในช่วงอายุ 3-5 ขวบ เป็นวัยที่พวกเขาเริ่มมีความผูกพันกับเพื่อนฝูง ด็อกเตอร์คาเรน เดอบอรด ผู้ช่วยศาสตราจารย์ด้านพัฒนาการเด็กแห่งมหาวิทยาลัยนอร์ธ คาโรไลน่า อธิบายว่า เมื่อเพื่อนย้ายบ้านหรือจากไปไกล เขาย่อมจะรู้สึกคิดถึง แต่ไม่รู้ว่าเพื่อนหายไปไหน เพราะยังไม่มีความเข้าใจในเรื่องระยะทางความห่างไกล สิ่งที่คุณพ่อคุณแม่จะช่วยลูกไม่ให้เศร้าใจได้ก็คือ

 
– ให้ลูกไปสัมผัสกับสังคมใหม่ๆบ้างพาลูกไปลงเรียนดนตรี กีฬา หรือพาไปเจอเพื่อนกลุ่มใหม่ๆ ก่อนและหลังจากที่เพื่อนของลูกย้ายไป วิธีเหล่านี้ช่วยเปิดโลกกว้าง ให้ลูกไม่ยึดติดกับเพื่อนคนใดเพียงคนเดียวในอนาคต

 
– บอกเมื่อใกล้วันบอกลูกให้รู้ข่าวนี้ ก่อนหน้าที่เพื่อนลูกจะย้ายจากไปจริงสัหนึ่งสัปดาห์ก็พอ

 
– อย่าเพิ่งไปสะกิดต่อมเศร้าลูกอาจไม่ได้รู้สึกว่าเป็นเรื่องเศร้าก็ได้  รอดูท่าทีลูกก่อน แต่ถ้ามีท่าทางเสียใจ ให้คุณพูดเรียบๆ ชวนคุยแต่เรื่องดีๆ เช่น เจนนี่ย้ายไปบ้านใหม่ที่ใหญ่กว่าเชียวนะลูก

 
– ทำสมุดภาพหรือวีดีโอที่ระลึกให้กันตัดแปะภาพถ่ายลงสมุด หรือบันทึกภาพกิจกรรมที่เคยทำร่วมกันให้เพื่อนสักชุด (ทำสำเนาเก็บไว้ให้ลูกคุณเองด้วยล่ะ) นี่เป็นวิธีเรียกความทรงจำของเด็กๆ ซึ่งมีความหมายลึกซึ้งกว่าการโทรศัพท์คุยกันอีกนะ

 

 

บทความโดย: กองบรรณาธิการนิตยสารเรียลพาเรนติ้ง

– พกรายการคำถามไปด้วย ไม่ว่าจะเป็นเรื่องอ่อนเลข หรือปัญหาเรื่องการมีปฏิสัมพันธ์กับเพื่อนๆ คุณกังวลเกี่ยวกับเรื่องอะไรของลูกบ้าง ก็จดไว้ล่วงหน้าเลย จะได้ไม่ลืมคุยหรือถามครูเมื่อถึงเวลา

 
– ทำใจกว้างเข้าไว้ ข้อสังเกตบางอย่างของคุณครูอาจทำให้คุณประหลาดใจ แต่ต้องพยายามรับฟังเอาไว้ก่อน เพราะความประพฤติที่บ้านของลูกอาจต่างจากความประพฤติที่โรงเรียนก็ได้ และอาจขอตัวอย่างจากคุณครู เช่น ถามว่า “ที่คุณครูบอกว่าลูกดิฉันชอบเล่นแรงๆตอนพักกลางวันน่ะค่ะ ช่วยอธิบายได้มั้ยคะว่าเขาทำอย่างไรบ้าง”

 
– พกคำแนะนำของคุณครูกลับบ้านด้วย ทั้งเรื่องการเตรียมตัวสอบ การช่วยลูกเรื่องการบ้าน และการปรับปรุงทักษะการเข้าสังคมของลูก

 
– กลับไปเล่าให้ลูกฟัง บางโรงเรียนก็ให้เด็กเข้าพบคุณครูพร้อมกับผู้ปกครองด้วย แต่ถ้าโรงเรียนที่ลูกคุณเรียนอยู่ไม่ได้มีนโยบายแบบนี้ คุณก็เล่าให้เขารับรู้ด้วยเลยว่าพูดถึงเขาในเรื่องอะไรกันบ้าง (อย่าลืมคำชมจากคุณครูล่ะ!)

 
คุณครูพูดแบบนี้ หมายความว่า…

 
คุณครูพูดว่า: “ลูกคุณมีความสามารถมากกว่าที่เห็นนะคะ”

 
เธอหมายความว่า: “ทุกวันนี้เขาพยายามเรียนแค่พอผ่านเท่านั้นเอง”

 
คุณครูพูดว่า: “เราต้องเน้นเรื่องทักษะการเข้าสังคมและปฏิสัมพันธ์กับเพื่อนๆค่ะ”

 
เธอหมายความว่า: “ลูกคุณมีปัญหาเรื่องการผูกสัมพันธ์กับเพื่อนๆ”

 
คุณครูพูดว่า: “ที่บ้านต้องช่วยเสริมทักษะด้านการเรียนด้วยค่ะ”

 
เธอหมายความว่า: “กรุณาช่วยลูกเตรียมตัวสอบด้วย เพราะเขายังทำเองไม่ได้เลย”

 
คุณครูพูดว่า: “ลูกคุณไม่ค่อยกระตือรือร้นสักเท่าไรนะคะ”

 
เธอหมายความว่า: “เขามีส่วนร่วมในชั้นเรียนน้อยมาก ในขณะที่เพื่อนๆแย่งกันซักถามอย่างสนใจ”

 
คุณครูพูดว่า: “เขาต้องใช้ความพยายามในการอ่านอยู่เหมือนกันนะคะ”

 
เธอหมายความว่า: “ถ้าไม่อยากให้มีปัญหาเรื่องการอ่านตอนขึ้นชั้นประถม คุณต้องช่วยลูกและให้เขาฝึกทักษะนี้บ่อยๆด้วย”

 

 

บทความโดย: กองบรรณาธิการนิตยสารเรียลพาเรนติ้ง

ยิ่งถ้าได้ไปเล่นที่บ้านเพื่อนๆ ด้วยแล้ว  จะให้เก็บของกลับบ้าน อย่าหวังเสียให้ยาก  ถ้าไปดึงไปบังคับ คราวนี้ก็ถึงเวลาร้องไห้งอแง อาละวาดกันละ ถ้าไม่อยากให้วันแสนสุขจบลงด้วยน้ำตา (และอารมณ์ขุ่นมัว) คุณพ่อคุณแม่คงต้องหาวิธีเตรียมรับสถานการณ์แล้วล่ะ

 
คุยกันก่อน

 
ตกลงกับลูกเสียตั้งแต่เนิ่นๆ ให้เขาเข้าใจว่า เมื่อถึงเวลาที่พ่อแม่บอกว่า กลับบ้าน นั่นหมายถึง เขาต้องเลิกเล่น และเตรียมตัวบอกลาได้แล้ว อาจจะกำหนดเป็นประโยคชัดๆ ไปเลยก็ได้ เช่น “ถ้าแม่บอกว่า ให้หนูเก็บของ แปลว่าเรากำลังจะกลับบ้านกันแล้วนะ” ให้ลูกรับปากเอาไว้ก่อน เขาจะได้ไม่มาโยเยผัดเวลาเมื่อต้องกลับบ้านกันจริงๆ

 
เตือนล่วงหน้า

 
ก่อนถึงเวลากลับบ้านสัก 5 นาที คุณแม่อาจจะเดินเข้าไปสะกิดพ่อหนูแม่หนูทั้งหลาย ว่าใกล้ถึงเวลาแล้วนะ  เขาจะได้เตรียมตัวทัน ถ้ากำลังเล่นเกมสนุกๆ ก็ต้องเตรียมจบเกมโดยไม่ลืมบอกว่า “ไว้พรุ่งนี้มาเล่นกันใหม่นะ”

 
เปลี่ยนการจากลาให้กลายเป็นเรื่องสนุก

 
ลองเล่นเกม “ใครจะไปถึงประตูบ้าน/สนามเด็กเล่น ก่อนกัน” ดูสิ หรือจะให้เด็กๆ นับถอยหลังเสียงดังๆ ทำให้เขารู้สึกว่า เวลาเลิกเล่นก็สนุกได้ไม่แพ้ตอนเริ่มเล่นหรอกนะ

 
ให้รางวัลกับคำว่า “เจอกันใหม่นะ”

 
ถ้าลูกเป็นเด็กดี ยอมเลิกเล่นโดยไม่งอแง อย่าลืมบอกเขาว่า คุณแม่ดีใจมาก และคราวหน้าจะพาเขามาเล่นอีกแน่ๆ เป็นคำสัญญาและรางวัลไปในตัว

 

 

บทความโดย: กองบรรณาธิการนิตยสารเรียลพาเรนติ้ง

             แต่ถึงอย่างไรก็ต้องถึงเวลานั้นเข้าสักวัน เพราะพ่อหนูคงไม่อยากเข้าห้องน้ำหญิงพร้อมกับน้องสาวและคุณแม่ไปเรื่อยๆ แน่

 
เมื่อถึงวัยประมาณ 6 ขวบ ลูกของคุณจะเริ่มแสดงท่าทีว่าอยากใช้ห้องน้ำตามลำพัง เพราะเป็นวัยที่มีความมั่นใจมากพอจนอยากลองฉายเดี่ยวดูบ้าง

 

 

 
ก่อนถึงวันนั้น คุณควรจะ

 
– เช็คทักษะในการใช้ห้องน้ำของลูก เขาควรจะเช็ดหรือทำความสะอาดได้ดีพอ ติดตะขอหรือรูดซิปกางเกงได้ เอื้อมถึงก๊อกน้ำและกล่องทิชชู (และจำได้ว่าควรล้างมือและเช็ดให้เรียบร้อยโดยที่คุณไม่ต้องเตือน!)

 
– สอนกฎพื้นฐานบางอย่างให้ลูกรับรู้และทำตามนั้น เช่น ไม่ควรเอ้อระเหยอยู่ในห้องน้ำ เสร็จธุระแล้วก็รีบออกมาหาแม่ อย่ากดสบู่เล่น ห้ามพูดคุยกับคนแปลกหน้าเป็นอันขาด และไม่ควรจ้องมองคนอื่นเขา

 
– เริ่มแบบค่อยเป็นค่อยไป คำนึงถึงความปลอดภัยเป็นหลัก อาจเริ่มฝึกจากห้องน้ำในร้านอาหารซึ่งเป็นแบบห้องเดียวก่อน แล้วค่อยขยับเป็นห้องน้ำตามโรงภาพยนตร์หรือห้างสรรพสินค้า แต่คุณต้องไปด้วยทุกครั้ง โดยยืนรอที่หน้าประตูและบอกลูกว่าถ้าต้องการให้ช่วยก็เรียกได้

 

 

บทความโดย: กองบรรณาธิการนิตยสารเรียลพาเรนติ้ง

สินบนเล็กๆ น้อยๆ แต่ได้ผลเสมอแบบนี้แสนจะยั่วใจคุณแม่ใช่ไหมคะ แต่ปัญหาที่ตามมาก็คือ เจ้าตัวเล็กนั้นแสนจะเรียนรู้เร็ว ไม่นานพ่อหนูแม่หนูก็จับทางได้ว่า แค่ตั้งท่าทำตัวไม่ดีทีไรก็ได้ขนมที่หวังไว้ทุกที อย่างนี้ท่าจะไม่ไหว

 
ดอกเตอร์ซัล เซอร์เวอร์ ผู้เขียน How to Behave So Your Preschooler Will, Too!Ž แนะนำว่า แทนที่จะให้สินบน ลองมาใช้วิธีเหล่านี้ดีกว่า เปลี่ยนสินบนเป็นรางวัล ถ้าหนูอยู่ข้างๆ แม่ตลอดเวลาแล้วไม่ดื้อไม่ซน ขากลับเราจะแวะสนามเด็กเล่นกันแป๊บหนึ่งก็ได้Ž

 
ข้อควรจำก็คือ พูดถึงรางวัลก่อนที่พฤติกรรมไม่พึงประสงค์จะเกิด ไม่อย่างนั้นคุณแม่คงต้องตกอยู่ในวังวนของสินบนไม่จบไม่สิ้นเสียที คิดล่วงหน้า ป้องกันไว้ดีกว่าแก้

 
คุณแม่ทุกคนย่อมรู้จักลูกของตัวเองดีที่สุด ถ้าอย่างนั้นมาทบทวนเตรียมตัวกันไว้ลูกเริ่มงอแงเมื่อคุณต้องทำงานเกินสองอย่างหรือเปล่า นัดไปหาหมอยิ่งเร่งให้ความอดทนของหนูพังครืนใช่ไหม ถ้าไม่วางแผนเตรียมไว้ให้เหมาะว่าจะทำอะไรก่อนหลัง คุณก็ต้องมานั่งแก้ปัญหาเฉพาะหน้าอยู่ทุกทีไปนั่นแหละ ไม่ต้องให้รางวัลทุกครั้งหรอก

 
ถ้าคุณไม่อยากได้ยินคำทวงประเภทถ้าทำแล้วหนูจะได้อะไรŽ กับเรื่องเล็กๆ น้อยๆ ที่ลูกควรปฏิบัติในชีวิตประจำวัน ก็หยุดให้สินบนพร่ำเพรื่อกันเถอะเก็บขนมอร่อยๆ ไว้แก้สถานการณ์ที่ตึงเครียดกว่านี้ดีกว่า

 
หนูไม่ได้อยากได้ของขวัญชิ้นโตๆ เสมอไปนะจ๊ะแม่

 
รางวัลที่ดีที่สุดสำหรับเด็กๆ ก็คือ การมีพ่อแม่มานั่งเล่นอยู่ด้วยกัน เมื่อลูกได้ทำกิจกรรมต่างๆ โดยมีพ่อแม่คอยให้ความสนใจอยู่ใกล้ๆ เขาก็จะรู้เองว่า การเป็นเด็กดีนั้นให้ผลตอบแทนดีกว่าสินบนเป็นไหนๆ

 

 

บทความโดย: กองบรรณาธิการนิตยสารเรียลพาเรนติ้ง