กลัว

จุดสังเกต: ตาค้าง หน้าและมือสั่น อาจจะนิ่งเงียบหรือร้องไห้โฮ

วิธีตอบสนอง: การปลอบตัวเองให้หายกลัวคงไม่ใช่เรื่องง่ายๆ เพราะทารกอาจไม่รู้ด้วยซ้ำว่าอะไรทำให้เขากลัว ตัวอย่างเช่น ถึงจะเป็นเสียงธรรมดาๆ สำหรับคุณ ซึ่งรู้ดีว่าเป็นเสียงอะไร แต่แตรรถก็อาจจะเป็นเสียงที่น่ากลัวสำหรับลูกคุณจึงควรกอดลูกน้อยไว้ขณะพูดถึงสิ่งที่กำลังเกิดขึ้นอย่างสงบ “แค่เสียงแตรรถดังน่ะจ้ะ” เพราะถึงจะยังไม่เข้าใจคำพูดของคุณ แต่เขาจะจับได้จากน้ำเสียงว่าทุกอย่างเรียบร้อยดี

บทความโดย : กองบรรณาธิการนิตยสารเรียลพาเรนติ้ง

ตื่นตา…ตื่นใจ

จุดสังเกต : เบบี๋จะเพ่งมองอะไรบางอย่าง เลิกคิ้วหรือขมวดคิ้ว อ้าปากเล็กน้อย และอาจร้องเสียงแหลม ชี้ หรือขยับเข้าหาสิ่งที่กำลังสนใจ

วิธีตอบสนอง : ถ้าลูกสนใจสิ่งที่ไม่เป็นอันตราย ควรปล่อยให้เขาลองสัมผัสและหยิบมาเล่น และกระตุ้นความสนใจของเขาไปด้วย โดยบอกเล่าว่าเขากำลังมองอะไรอยู่ เช่น “นั่นเรียกว่าตะกร้อตีไข่ เวลาแม่เอาไปเคาะกับพื้น หนูได้ยินเสียงตลกๆ หรือเปล่าจ๊ะ”

ตอนอายุประมาณ 9-12 เดือน ลูกจะเริ่มใช้ภาษาท่าทาง เช่น ชี้หรือคว้า เพื่อบอกใบ้ให้คุณรู้ว่ากำลังสนใจอะไรบางอย่าง และอยากเรียนรู้เกี่ยวกับของสิ่งนั้นให้มากขึ้น รีบฉวยโอกาสนี้ช่วยส่งเสริมลูกน้อยเรียนรู้เรื่องภาษาเหมาะที่สุด

บทความโดย : กองบรรณาธิการนิตยสารเรียลพาเรนติ้ง

หงุดหงิด

จุดสังเกต : มุมปากบิดลง กลางคิ้วโก่งขึ้นทั้ง 2 ข้าง และถ้ายังไม่ถึงกับระเบิดเสียงร้องไห้ คางก็คงจะสั่นระริกเลยทีเดียว

วิธีตอบสนอง : อาการเหล่านี้ชี้ให้เห็นว่าลูกอาจจะถูกกระตุ้นมากเกินไป และจะกลายเป็นการแผลงฤทธิ์อย่างเต็มที่ได้ ถ้าคุณไม่ตอบสนองให้ทันท่วงที ควรพาเขาไปสงบจิตสงบใจในที่เงียบๆ หรือใช้จังหวะสม่ำเสมอ เช่น อุ้มเขาแล้วโยกเบาๆ หรืออุ้มเดินไปช้าๆ เรื่อยๆ หรือ อุ้มเขาแล้วนั่งเก้าอี้โยก หรือนั่งชิงช้าแกว่งเบาๆ สักครู่

บทความโดย : กองบรรณาธิการนิตยสารเรียลพาเรนติ้ง

โมโห

จุดสังเกต: หรี่ตาร้องไห้หน้าดำหน้าแดง อาจผลักหรือตีมือตอนที่คุณจะเข้าไปอุ้ม

วิธีตอบสนอง: เนื่องจากสมองของทารกยังพัฒนาไม่มากพอที่จะรู้สึกซับซ้อนอย่างความอิจฉาหรือความอับอาย ดังนั้นทารกจะมีแต่ความรู้สึกพื้นๆ ความรู้สึกโมโหเป็นหนึ่งในนั้น ฉะนั้นถ้าคุณเห็นอาการเหล่านี้ และแน่ใจว่าลูกไม่ได้ป่วยหรือเจ็บปวดที่ตรงไหน เขาก็น่าจะโมโหหิวหรือโมโหเพราะเพลียจัด ให้ลองตอบสนองด้วยสิ่งที่คิดว่าเขาน่าจะต้องการ ได้แก่ กล่อมนอนกลางวันหรือป้อนนม และปลอบเขาด้วยน้ำเสียงที่ให้ความอุ่นใจ หรือใช้การแสดงออกง่ายๆ ที่ช่วยให้ผ่อนคลายอย่าง โอ๋ให้เงียบ (“ชูว์”) หรือพูดสั้นๆซ้ำไปซ้ำมา “ไม่เป็นไร ไม่เป็นไร”

ข้อควรรู้คือ การให้เหตุผลแบบผู้ใหญ่ เช่น “เด็กน้อยที่น่าสงสาร หนูหิวน่ะลูก! หนูถึงโมโห” ใช้ไม่ได้ผลแน่ เพราะลูกน้อยยังเล็ก เขายังไม่เข้าใจหรอก

บทความโดย : กองบรรณาธิการนิตยสารเรียลพาเรนติ้ง

สุขใจ

จุดสังเกต: ยิ้มกว้างจนแก้มปริและเกิดรอยย่นตรงขอบตา อาจโบกไม้โบกมือหรือปรบมือขณะอ้อแอ้ด้วยเสียงแหลมสูง

วิธีตอบสนอง: ปล่อยให้ช่วงเวลาดีๆ ดำเนินต่อไป เพราะอารมณ์แจ่มใส เบิกบานจะช่วยเสริมสร้างความมั่นใจในตัวเองให้กับลูก และลูกจะรู้สึกดีที่เห็นว่ารอยยิ้มของเขากระตุ้นให้คุณตอบสนองเขาในเชิงบวกด้วย

ดังนั้น ตอนเล่นด้วยกัน คุณควรแสดงความรู้สึกเป็นคำพูดแทนลูกที่ยังพูดไม่เป็น เช่น “แม่เต้นแบบนี้แล้วตลกดีใช่ไหมล่ะ” และพอเขาอายุสัก 9 เดือน ซึ่งเป็นวัยที่ลูกเข้าใจแล้วว่าถึงตอนนี้จะไม่เห็น แต่สิ่งที่เคยเห็นก็ไม่ได้หายไปไหน การเล่นจ๊ะเอ๋ก็จะทำให้เขาสนุก รู้สึกสุขใจอย่างเต็มที่

คุณก็ถูกจับตามองเช่นกัน!

ทารกเรียนรู้สิ่งรอบตัวโดยดูจากใบหน้าของพ่อแม่ วิธีตอบสนองของคุณจึงมีผลต่อความรู้สึกของลูก ฉะนั้นถ้าอยากส่งเสริมพัฒนาการของลูกอย่างเต็มที่ สิ่งที่คุณสามารถทำได้ คือ

• ถอดแว่นกันแดด: การสบตากับคุณเป็นวิธีหนึ่งที่จะช่วยให้ลูกได้เรียนรู้เกี่ยวกับสิ่งรอบตัว และการสวมแว่นกันแดดสีเข้มๆ ก็เหมือนกับการสวมหน้ากาก เพราะทำให้ลูกสบตาคุณไม่ได้

• แสดงสีหน้าว่าไม่กลัว: ก่อนที่ใครบางคน (ซึ่งอาจจะดูน่ากลัวสำหรับลูก อย่างเช่นพี่เลี้ยง) จะเดินเข้ามาในห้องให้คุณแสดงสีหน้ากระตือรือร้นที่จะได้เจอ เพราะลูกมักเลียนแบบพ่อแม่ แม้แต่ความรู้สึก หากคุณแสดงให้ลูกเห็นว่าคุณมองโลกในแง่ดี ไม่กลัวสิ่งที่คุณยังไม่เห็น ลูกน้อยก็จะไม่กลัว

• อธิบายความรู้สึกจากสีหน้า: นั่งหน้ากระจกกับลูก แสดงอารมณ์ ความรู้สึกทางสีหน้า เช่น สุข เศร้า พร้อมกับพูดไปด้วย “แม่สุขใจ” กับ “แม่เศร้าใจ” เป็นวิธีแสดงให้ลูกเห็นว่าความรู้สึกต่างๆ เป็นแบบไหนและเรียกว่าอะไร ยิ่งลูกได้เห็นของจริงมากเท่าไร เขาจะยิ่งเข้าใจความรู้สึกได้เร็วขึ้นเท่านั้น

บทความโดย : กองบรรณาธิการนิตยสารเรียลพาเรนติ้ง