จริงๆ แล้วคุณควรกังวลมากกว่าเสียด้วยซ้ำ หากลูกวัยประถมใช้เวลาทั้งที่โรงเรียนและที่บ้านง่วนอยู่กับคอมพิวเตอร์มากเกินไป เพราะเด็กๆ ควรต้องมีประสบการณ์ในการใช้ประสาทสัมผัสทั้งห้าอย่างเต็มที่ คือมีเวลามากพอสำหรับการทำกิจกรรมต่างๆ เหมือนที่คุณเคยทำในวัยเด็ก เช่น เล่นน้ำ ดินน้ำมัน ทราย ต่อบล็อก ระบายสี ฟังเพลง และฟังนิทาน

 
คอมพิวเตอร์มีบทบาทสำคัญต่อชีวิตประจำวันของเรามิใช่น้อย และการใช้คอมพิวเตอร์เป็นส่วนหนึ่งของบทเรียนก็ไม่ใช่เรื่องผิดแต่อย่างใด แต่คอมพิวเตอร์ก็ไม่สามารถทดแทนการเรียนรู้ในรูปแบบเดิมๆ ได้ ! ถ้าเด็กๆ ทำได้แค่ท่องเว็บไปเรื่อยๆหรือลากเมาส์วาดรูปตามโปรแกรมสำเร็จรูป เขาก็อาจไม่มีโอกาสได้เรียนรู้อย่างตั้งใจและสร้างสรรค์

 
แต่คอมพิวเตอร์ก็จำเป็นสำหรับเด็กๆ ที่มีข้อบกพร่องด้านการเรียนรู้ค่อนข้างมาก เพราะเด็กพวกนี้จะได้รับประโยชน์มหาศาลจากการเรียนตามแบบแผนที่ซ้ำๆ กันโดยใช้คอมพิวเตอร์

 
ถ้าในอีก 2 – 3 ปีข้างหน้า เด็กๆ ได้สัมผัสคอมพิวเตอร์บ้างพอสมควร เมื่อโตขึ้น เขาก็จะปรับตัวให้เข้ากับโลกยุคไฮเทคได้อย่างแน่นอน ที่สำคัญ เขาควรได้เรียนรู้เรื่องการแก้ปัญหาและได้ปลดปล่อยจินตนาการอย่างเต็มที่ และทักษะประเภทดังกล่าวก็ไม่ได้เกี่ยวข้องกับจำนวนคอมพิวเตอร์ที่โรงเรียนแม้แต่น้อย !

บทความโดย: กองบรรณาธิการนิตยสารเรียลพาเรนติ้ง

Q: การบ้านที่มากเกินไปส่งผลกระทบต่อเด็กๆอย่างไรบ้าง
เด็กๆจะไม่ได้ใช้ชีวิตในแบบที่เหมาะกับวัย และการบ้านส่วนใหญ่ก็มักเป็นประเภท “ใช้เวลา แต่ไม่ค่อยให้อะไรมาก” การเรียนรู้จึงกลายเป็นเรื่องน่าเบื่อมากกว่าประสบการณ์ที่ดีและสร้างสรรค์ การบ้านที่มากเกินไปยังส่งผลกระทบต่อความสัมพันธ์ในครอบครัวด้วย เพราะเด็กๆมักไม่มีเวลากินข้าวเย็นแบบพร้อมหน้าพร้อมตากัน และปฏิสัมพันธ์เดียวที่มีกับพ่อแม่ก็หนีไม่พ้นการโต้เถียงเรื่องการบ้านอีกนั่นแหละ

 
Q: อะไรคือ “สัญญาณ” ที่บ่งบอกว่าลูกอาจมีการบ้านมากเกินไป
เริ่มไม่อยากไปโรงเรียนหรือสติแตกทุกค่ำคืนเพราะการบ้าน นักวิชาการแนะนำว่าเด็กชั้น ป.1 ควรใช้เวลาทำการบ้านคืนละไม่เกิน 10 นาที และเพิ่มขึ้นชั้นละอีกไม่เกิน 10 นาที เพราะเด็กจะเข้าใจเนื้อหาของบทเรียนได้ดีกว่าถ้าใช้เวลาที่มีทำการบ้านแค่ 5 ข้อ ไม่ใช่เร่งทำให้ครบทั้ง 50 ข้อในคืนเดียว

 
Q: แล้วพ่อแม่จะช่วยลูกได้อย่างไร
อันดับแรกคือคุยกับคุณครู โดยตั้งสมมติฐานว่าครูย่อมอยากให้ลูกศิษย์ได้ในสิ่งที่ดีที่สุด (เหมือนพ่อแม่) เพราะคุณครูมักไม่รู้ว่าการบ้านคือสาเหตุของปัญหา
หากไม่ได้ผล ก็ลองคุยกับคุณครูใหญ่ว่าคุณกังวลเรื่องอะไร คุณครูใหญ่อาจเห็นด้วย และยอมเปลี่ยนนโยบายในทันที หรืออาจจะต้องล่ารายชื่อผู้ปกครองที่เห็นด้วย แล้วทำเรื่องเสนอให้คณะกรรมการโรงเรียนรับไว้พิจารณา ถึงจะไม่ใช่เรื่องง่าย ก็ไม่เสียหายที่จะลองมิใช่หรือ…

บทความโดย: กองบรรณาธิการนิตยสารเรียลพาเรนติ้ง

ประมาณระดับชั้นประถม 3 เด็กส่วนใหญ่ได้เรียนเรื่องเงินแล้ว ทำให้เขารู้สึกคันไม้คันมืออยากจัดการการเงินของตัวเอง การให้ค่าขนมเป็นก้อนใหญ่จะช่วยฝึกการออมและการจ่ายอย่างเหมาะสมได้ค่ะ

1. เมื่อใดควรจ่ายเป็นเงินก้อน

“สังเกตง่ายๆ ว่า เวลาให้เงินแล้วลูกเอาไปถือไว้เฉยๆ หรือไปซุกไว้ตามของเล่น วางทิ้งบนเคาน์เตอร์หรือเปล่า ถ้าเขายังไม่รู้จักเก็บถนอมมันไว้สมกับที่เป็นของมีค่า ก็แสดงว่าลูกยังไม่พร้อม” ซูซาน บีชแฮม คุณแม่ลูกสอง ผู้ก่อตั้งบริษัทให้การศึกษาด้านการเงินแนะนำ

2. ควรจ่ายเป็นรายอะไร

วัยประถมควรได้รับเป็นรายสัปดาห์ก่อน รอให้ลูกโตกว่านั้นจึงจ่ายเป็นรายเดือน ซึ่งถือเป็นวิธีการฝึกฝนการบริหารเงินที่ดี ฉะนั้นเมื่อถึงวัย 11 – 12 ปี หากลูกมีเงินออมทุกๆ สัปดาห์ คุณจึงเริ่มจ่ายเป็นรายเดือนได้

3. ให้มากแค่ไหนดี

แต่ละครั้งครอบครัวจ่ายเงินให้ลูกในจำนวนแตกต่างกัน อย่างไรก็ตาม หลายครอบครัวขึ้นค่าขนมทุกๆ ปีเกิดของลูกปีละราว 30 – 50 บาท

4. ควรพิจารณาจากความขยันด้วยหรือไม่

(ทั้งการช่วยงานบ้าน ผลการเรียน หรือการประพฤติตัว) ผู้เชี่ยวชาญตอบว่าไม่ควร เพราะเมื่อเด็กไม่ต้องการเงินเพิ่ม ก็เป็นข้ออ้างให้เขาเพิกเฉยงานบ้าน การใช้คะแนนสอบเป็นเงื่อนไขแลกเงินเป็นการเพาะบ่มความคาดหวังที่ไม่เหมาะสม การเอาธนบัตรมาล่อใจให้ทำตัวดี ส่งผลให้ “เงิน”Ž มีอิทธิพลต่อความรู้สึกมากจนเกินไป และอาจฝังลึกจนเป็นอุปนิสัยที่แก้ยากในอนาคต

บทความโดย: กองบรรณาธิการนิตยสารเรียลพาเรนติ้ง

อย่างไรก็ดี มีวิธีง่ายๆ เพื่อช่วยสังเกตว่าลูกมีบางอย่างผิดปกติหรือไม่ เช่น เขาไม่เคยขอนอนด้วยมาก่อน จู่ๆ ก็ปีนขึ้นเตียงมากลางดึก หรือบ่นกระปอดกระแปดเรื่องอาการทางกาย เช่น ปวดท้องเมื่อเวลานอนมาถึง ถ้าเป็นเช่นนั้นคงต้องเริ่มพูดคุยหาต้นเหตุแห่งปัญหาและช่วยกันหาทางออก อย่างไรก็ดี เรามีวิธีปลอบประโลมวัยทวีนให้ไม่หวาดกลัวยามวิกาลมาฝากกัน

 
– อธิบายความจริงให้เขาเข้าใจ ว่าทุกๆ คนต้องการเวลา ส่วนตั๊วส่วนตัวŽ ในยามวิกาลเด็กในวัยเท่าเขาก็เช่นกัน

 
– อ่านเล่มโปรดด้วยกัน แต่เลือกที่ตื่นเต้นน้อยกว่าแฮรี่ พ็อตเตอร์ นอกเสียจากว่าเขายืนยันจะอ่านเล่มนี้ หรืออาจเลือกเปิดเพลง soothing music ให้ลูกฟังเพื่อช่วยให้ผ่อนคลายก่อนนอน

 
– ช่วยลูกค่อยๆ ปรับตัวรับกับการเปลี่ยนแปลง โดยบอกลูกว่าจะอยู่เป็นเพื่อน 15 นาทีที่เตียง (ของเขา) ในสัปดาห์แรก สัปดาห์ถัดมาจะยืนเฝ้าที่ประตู สัปดาห์ต่อไปจะป้วนเปี้ยนอยู่ข้างนอกใกล้ๆ ห้องเขา วิธีนี้ปกติมักใช้กับวัยเตาะแตะ แต่ดูเหมือนจะได้ผลกับวัยทวีนมากกว่าเสียอีก

 
– ตั้งธรรมเนียมปฏิบัติก่อนนอน สำหรับวัยเด็กเล็ก คุณให้ลูกอาบน้ำ อ่านนิทานก่อนนอนทุกๆ คืน วัยทวีนที่ฝึกนอนเดี่ยว ก็ควรคงธรรมเนียมเดิมเช่นกัน

น่าแปลกใจ…45 เปอร์เซ็นต์ ของคุณแม่ชาวอเมริกันให้ลูกวัย 8 – 12 ปีนอนด้วยเป็นครั้งคราว และ 13 เปอร์เซ็นต์ยอมให้ลูกนอนด้วยทุกๆ คืนŽ

บทความโดย: กองบรรณาธิการนิตยสารเรียลพาเรนติ้ง

ความกังวลของคุณแม่ไม่ได้เกินกว่าเหตุ เด็กที่ออกกำลังกายควรได้รับน้ำในปริมาณที่เหมาะสมเพื่อทดแทนของเหลวที่สูญเสียไปในรูปของเหงื่อ หนุ่มน้อยทั้งหลายควรได้พักดื่มน้ำ 240 มิลลิลิตร (ประมาณครึ่งแก้ว) ทุกๆ 15 นาที คุณแม่อาจลองปรึกษากับโค้ชว่า จะปรับเปลี่ยนด้วยการเพิ่มจำนวนครั้งที่พัก แต่ลดระยะเวลาในการพักแต่ละครั้งได้หรือไม่

 
ควรให้ลูกดื่มน้ำระหว่างวันให้เพียงพอ คือดื่มน้ำครึ่งลิตรหรือประมาณ 1 – 2 แก้ว ก่อนออกกำลังกาย 2 ชั่วโมง หลังออกกำลังกายและหยุดพักให้เหงื่อแห้งแล้วก็ควรดื่มน้ำมากขึ้น เพื่อเพิ่มของเหลวที่จะเอาไปใช้ลดความร้อนหลังการเผาผลาญพลังงาน

 
เด็กๆ ตรวจสอบได้ว่าตนเองขาดน้ำหรือไม่ด้วยการดูจากปัสสาวะหากใสและปราศจากกลิ่นก็ไม่มีปัญหา แต่ถ้าเป็นสีเหลืองเข้มและมีกลิ่นฉุน แสดงว่าร่างกายมีน้ำน้อยเกินไป ต้องดื่มน้ำให้มากขึ้น

บทความโดย: กองบรรณาธิการนิตยสารเรียลพาเรนติ้ง